چوبى كه حلاجان پنبه را بدان زنند و گردآورى كنند .
شفصلة
(
cafsalat
) م . ع . شفصل شفصلة : خورد بار گياه شفصلى را . و خورد گياه شاصلى را .
شفصلى
(
cefsell
) ا . ع . يك قسم گياهى كه بر درخت پيچد و باز آن بكنجد ماند .
شفع
(
caf '
) ا . ع . جفت خلاف و تر . ج :
اشفاع . و روز عيد اضحى . و خلق . و خالق و خداى عز و جل .
شفع
(
caf '
) م . ع . شفعه شفعا ( از باب فتح ) : جفت كرد او را . و شفع الركعة :
جفت كرد آن ركعت را . و شفعت لى الاشباح ( مجهولا ) : جفت شد مر مرا اشباح يعنى يك چيز را دو ديده . و انه ليشفع عليه بالعداوة : بتحقيق كه اعانت مىكند او را بر خصومت و ضرر . و نيز شفع : زياده كردن چيزى را بر چيزى . قوله تعالى :
مَنْ يَشْفَعْ شَفاعَةً حَسَنَةً
اى يزد عملا الى عمل .
شفع
(
caf '
) و (
cef '
) م . ع . بچه شدن در شكم ماده شتر و يا ميش بر بچهاى كه دارد .
( و الفعل من فتح ) .
شفعا
(
cofa
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - شفاعت كنندگان و خواهشگران و پا مردان .
شفعاء
(
cofa '
) ع . ج . شفيع .
شفعة
(
cof'at
) ا . ع . خواهشگرى چيزى كه شخص مىخواهد آن را . و ضميمه كردن چيزى بر چيزى كه دارد تا زياده گردد . و جنون و ديوانگى . و در اصطلاح فقه : مال و ملك . و تملك . و حق تملك در خانه و زمين همسايه بر شريك خود بقهر و بعوض .
و قولهم : من ثبت له شفعة و اخر الطلب به غير عذر بطلت شفعته و فى هذا الكلام الاولى للمال و الثانية للتملك .
شفعة
(
cof'at
) و (
caf'at
) ا . ع . شفعة الضحى : دو ركعت نماز چاشت . و كذا شفعة الضحى .
شفعه
(
cof'e
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - همسايگى . و حق شفعه : حق خريدارى كه بهمسايه و شريك ملك داده مىشود .
شفعهگيرا
(
cof'e - gir
) ا . پ . حامى .
و منتقم و انتقام گيرنده .
شفف
(
cofaf
) ا . پ . اندك از هر چيزى .
شفف
(
cafaf
) م . ع . شف الثوب شففا و شفوفا و شفيفا ( از باب ضرب ) : تنك گرديد آن جامه چنان كه پيدا و آشكار گرديد آنچه در زير وى بود .
شفق
(
cafaq
) ا . ع . سرخى افق پس از غروب آفتاب تا نماز خفتن و يا نزديك آن و يا نزديك تاريكى شب . ج : اشفاق . و قيل :
الشفق الاحمر من غروب الشمس الى وقت العشاء الاخرة ثم يغيب و يبقى الشفق الابيض الى نصف الليل . و قيل : الشفق الحمرة التى ترى فى المغرب بعد سقوط الشمس . و نير شفق : تباه از هر چيزى . و روز . و بيم . و مهربانى . و ناحيه . و سرخ از هر چيزى . يق : عليه ثوب كالشفق اذا كان احمر . و آزمندى نصيحتگر بر اصلاح حال كسى كه او را نصيحت مىكند .
شفق
(
cafaq
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - سرخى شام و بامداد كه پس از غروب آفتاب و يا قبل از طلوع آن پديد مىآيد . و شفق گلگون : سپيدى كه پيش از برآمدن آفتاب ظاهر مىگردد و يا پس از غروب آن باقى مىماند .
و سرخى شام و يا بامداد .
شفقان
(
cafq n
) ص . ع . با محبت و مهربانى و با بخشش و خيرخواه و نيكانديش .
شفقة
(
cafaqat
) م . ع . شفق عليه شفقة ( از باب ضرب ) : مهربانى كرد بر وى .
شفقة
(
cafaqat
) ا . ع . مهربانى .
شفقت
(
cafqat
) و (
cafaqat
) و (
cafaqqat
) ا . پ . - ماخوذ از تازى - مهربانى و ترحم و رحم و نرمدلى و ملايمت و مرحمت و عنايت و نوازش و دلنوازى و ملاطفت . و اظهار شفقت كردن : نوازش نمودن و ترحم كردن و ملاطفت نمودن . و بىشفقت : بىرحم و بىمروت و ستمگر و درشت و نامهربان .
شفقت نامه
(
cafqat - n me
) و (
cafaqqat - n me
) ا . پ . تعزيت نامه و مكتوبى كه در نوازش كسى نويسند .
شفق جلوه
(
cafaq - jelve
) و
شفقزار
(
cafaq - z r
) و
شفقستان
(
cafaqest n
) و
شفق كده
(
cafaq - kade
) . و
شفق گون
(
cafaq - gun
) ص . پ . سرخ گلگون .
شفقى
(
cafaqi
) ص . پ . منسوب بشفق و سرخى شام و بامداد . و سرخ و گلگون .
شفك
(
cafk
) ص . پ . كهنه و فرسوده و از هم رفته .
شفك
(
cafak
) ص . پ . بىهنر و نادان و ابله و جلف .
شفل
(
cafal
) ا . پ . ناخن شتر . و سم شتر .
و سپل شتر .
شفلج
(
caflaj
) ا . پ . درخت كبر و بار آن .
شفلج
(
cafallaj
) ا . ع . فرج ستبر لب فراخ فروهشته . و زن فراخ فرجى كه لبهاى فرجش ستبر بود . و مرد فراخ بينى بزرگ لب فرو هشته . و بار درخت كبر . و درختى كه تنهء آن چهار كرانه دارد . و غورهء شكافته شدهء خرما .