شاعى
(
c i
) ا . ع . دور و بعيد . و حصهء مشترك .
شاغر
(
c qer
) ا . ع . نام گشنى از شتران تازيان .
شاغر
(
c qer
) ص . ع . مكان شاغر :
جاى خالى از مانع و نگهبان .
شاغران
(
c qer n
) ا . ع . جاى منقطع شدن رگ ناف .
شاغرة
(
c qerat
) ص . ع . مؤنث شاغر .
و ارض شاغرة : زمين فراخ . و زمين خالى از مانع و نگهبان . و بلدة شاغرة برجلها اى لم تمتنع من غارة احد لخلوها .
شاغل
(
c qel
) ص . ع . در كار دارنده .
و شغل شاغل : در تأكيد گويند . و هر كس و يا هر چيز كه جالب دقت باشد .
شاغل
(
c qel
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مانع و بازدارنده . و شغل شاغل : كار و پيشهاى كه شخص را مشغول سازد .
شاغول
(
c qul
) ا . پ . گلولهاى كه بريسمان كرده از گونيا بياويزند تا بدان هموارى زمين معلوم كنند . و آويزهء ساعت و شاهول .
شاغوله
(
c qule
) ا . پ . شمله و علاقهء دستار .
شاغية
(
c qiyat
) ص . ع . سن شاغية :
دندان زائد .
شاف
(
c f
) ا . پ . هر داروى جامدى كه مخروطى شكل باشد و در مقعد و يا فرج داخل كنند . و شاف ابيض : يك قسم داروئى از براى چشم . و شاف احمر : نره .
شأف
(
ca'f
) ا . ع . شاف الجرح : فساد و تباهى ريش چنان كه به نشود .
شأف
(
ca'f
) م . ع . شئفه و له شأفا و شآفة ( از باب فرح ) : بخشم آورد آن را .
و ترسيد از اينكه چشم زخم بوى رسد . و راه نمود بوى كسى را كه كراهت داشت او را .
و شئفت اصابعه : ريش شد كرانههاى ناخن او . و شئف الرجل ( مجهولا ) :
ترسيد و بيمناك گرديد آن مرد .
شأف
(
caaf
) م . ع . شئفت رجله شأفا ( از باب سمع ) : ويش سوختنى برآورد پاى او . و كذلك شئفت رجله ( مجهولا ) .
شافانج
(
c f naj
) ا . ع . مأخوذ از شابانك فارسى و بمعنى آن .
شآفة
(
ca fat
) م . ع . شئف شأفا و شآفة . مر . شأف .
شأفة
(
ca'fat
) ا . ع . ريش سوختنى كه زير قدم برآيد و آن را داغ كنند و اگر ببرند صاحب وى بميرد . و اصل و بيخ . يق : استاصل الله شأفته : ببراد خداى اصل و بيخ آن را و يا ببراد خداى چنان كه مىبرند شأفة را بداغ .
شأفة
(
ca'fat
) ع . ج . شائف .
شافتن
(
c ftan
) ف ل و م . پ . شنا كردن .
و پير شدن . و شكستن . و شكافتن و تركيدن و چاك شدن . و ريزه ريزه كردن . و غبار آلودن . و فرسوده شدن و كهنه شدن .
شافر
(
c fer
) ا . ع . كرانهء فرج زن . و كرانهء رحم .
شافع
(
c fe '
) ا و ص . ع . خواهشگر و صاحب شفاعت . و جفتكننده . و تكه و يا آنكه از ميش بمنزلهء تيس است از بز . و قچقارى كه پيوسته ماده را به دو بچه باردار گرداند .
و ناقة شافع : ماده شتر با بچه كه در شكم آن بچهء ديگر بود . و كذا شاة شافع . الحديث :
انه بعث مصدقا فاتاه بشاة شافع فلم ياخذها فقال اتينى بمعتاط اى التى لم تحمل . و بنو شافع : گروهى از اولاد مطلب بن عبد مناف كه امام شافعى از آن گروه است .
شافع
(
c fe '
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - شفاعتكننده و درخواست نماينده . و شافع يوم الجزا : آن حضرت صلى اللّه عليه و آله .
شافعة
(
c feat
) ص . ع . عين شافعة :
چشمى كه يك را دو بيند .
شافعى
(
c fei
) ا و ص . پ . - مأخوذ از تازى - محمد بن ادريس رحمه اللّه يكى از ائمهء اربعهء اهل سنت و جماعت . و مذهب شافعى : مذهبى كه منسوب به اين شخص بزرگ است .
شافعى
(
c feiyy
) ا . ع . امام ابو عبد اللّه محمد بن ادريس منسوب بسوى جد خود شافع ابن سائب و لقى الشافع النبى صلى اللّه عليه و آله و هو متر عرع . و پدر شافع سائب در جنگ بدر بدر صاحب رايت بنى هاشم بود و در آن روز اسير شد و سپس خود را خريد و بعد اسلام قبول كرد و وفات شافعى در روز جمعهء آخر ماه رجب سال دويست و سه هجرى بود و عمر آن پنجاه و چهار سال .
شافعية
(
c feiyyat
) ص . ع . گروه منسوب بشافعى .
شافعى مذهب
(
c fei - mazhab
) ص . پ . كسانى كه پيرو طريقهء شافعى باشند .
شافن
(
c fen
) ص . ع . رشكين و حسود .
و كسى كه بگوشهء چشم و يا بكراهت و اعراض بنگرد كسى را .
شافه
(
c fe
) ا . پ . پنبهاى كه بدار و تر كرده جهة دفع رمد بر چشم نهند . و شاف و داروى جامد مخروطى شكلى كه در مقعد و يا فرج داخل كند .
شافه
(
c feh
) ا . ع . تشنه و عطشان .
شافى
(
c fi
) ص . ع . شفا دهنده و نجات دهندهء از بيمارى . يق : و الله هو الشافى .
و تندرستى دهنده .
شافى
(
c fi
) ص . پ . - مأخوذ از تازى - ظاهر و هويدا و آشگار . و راست و درست .
و شفا دهنده . و حواب شافى : جواب صاف و راست . و جوابى كه قطع گفتگو كند .