شاشه
(
c ce
) ا . پ . بول و كميز . و ترشح و تراوش . و ترى . و شاشه كردن :
شاش كردن .
شاشهدان
(
c ce - d n
) ا پ . آبدان و مثانه . و گلدان و ظرفى كه در آن شاش كنند .
شاشى
(
c ci
) ص . پ . منسوب به شهر شاش .
شاشى
(
c ci
) ا . پ . چاچى . و كمان خوب و اعلا .
شاشى
(
c ciyy
) ص . ع . منسوب به شهر شاش .
شاشية
(
c ciyat
) ا . ع . بلغت اهالى مراكش دستار كوچك . ج : شواشى .
شاشيدن
(
c cidan
) ف ل . پ . بول كردن و كميز انداختن . و ريختن . و تر شدن .
و ترشح نمودن . و چكيدن . و لايق شدن و سزاوار گشتن .
شاصب
(
c seb
) ص . ع . عيش شاصب :
زندگانى سخت و فرس شاصب : اسب لاغر .
شاصر
(
c ser
) ا . ع . بره آهوئى كه سرون زند .
شاصرة
(
c serat
) ا . ع . نوعى از دام ددان .
شاصلاء
(
c sol '
) و
شاصلى
(
c soll
) ا . ع . نام گياهى .
شاصونة
(
c sunat
) ا . ع . ظرف سفالين و يا از شيشه . ج : شواصن . و نام مردى .
شاصى
(
c si
) ص . ع . مردهاى كه منتفخ شده و دست و پاهاى وى بلند گشته باشد .
و مرد پاى در وا شده . المثل : اذا ارجحن شاصيا فارفع يدا اى اذا سقطه و رفع رجليه فاكفف عنه .
شاصيات
(
c siy t
) ع . ج . شاصية .
شاصية
(
c siyat
) ص . ع . قربة شاصية :
خيك درآگنده كه پاچههاى آن از هم و اشده باشد . ج : شواصى و شاصيات .
شاط
(
c tt
) ص . ع . رجل شاط :
مردى كه ما بين دو طرف وى فراخ و وسيع بود .
و مرد گشاده سينه . و نيز شاط : دور . شاطة :
مؤنث آن .
شاطب
(
c teb
) ص . ع . طريق شاطب :
راه مايل و كج .
شاطبة
(
c tebat
) ص . ع . زنى كه شاخهء خرما بن را پاره كند تا از آن بوريا سازد . و زنى كه اديم را پس از آنكه كهنه شده باشد بتراشد . ج : شواطب .
شاطبة
(
c tebat
) ا . ع . نام شهرى در اندلس .
شاطة
(
c ttat
) ص . ع . جارية شاطة :
دختر راست قامت . و دار شاطة : خانهء دور . ج : شواط .
شاطر
(
c ter
) ا و ص . پ . - مأخوذ از تازى - چست و چالاك . و پيك . و جلودار . و قاصد . و پيادهرو . و مردى چالاك و داراى لباس مخصوص كه پيش سوارى پادشاه دود .
شاطر
(
c ter
) ص . ع . شوخ و بىباك .
و كسى كه ترك موافقت مردمان كند از روى خباثت و لامت . و كسى كه بواسطهء خباثت خود مردم را عاجز كرده باشد . و كسى كه بسوى چيزى بنگرد بروشى كه گويا ديگرى را هم مىنگرد ج : شطار و شاطرون .
شاطرون
(
c teruna
) ع . ج . شاطر .
شاطريون
(
c taryun
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خصى الثعلب .
شاطف
(
c tef
) و
شاطفة
(
c tefat
) ص . ع . لغزنده . يق : رمية شاطفة :
تيرى كه از كشتنگاه لغزيده و جنبيده باشد .
شاطل
(
c tel
) ا . ع . نام داروئى كه به فارسى روشنك نامند .
شاطن
(
c ten
) ا . ع . پليد و بدخوى و خبيث .
شاط و شوط
(
c t - o - cut
) ا . پ .
گفتار ياوه و بيهوده و هرزه .
شاطئ
(
c et '
) ا . ع . شاطئ الوادى :
كرانهء رودبار . و شاطى البحر : ساحل و كنار دريا . ج : شواطئ و شط - آن .
شاع
(
c '
) ص . ع . سهم شاع : نصيب و بهرهء غير مقسوم .
شاع
(
c '
) ا . ع . كميز شتر گشن شده و يا كميز پراكندهء ماده شتر گشن يافته .
شاعب
(
c eb
) ا . ع . دوش و كتف .
شاعبان
(
c eb ne
) ا . ع . بصيغهء تثنيه دو دوش .
شاعة
(
c 'at
) ا . ع . زن كه تابع شوى خود باشد . و خبرهاى پريشان .
شاعر
(
c er
) ا و ص . ع . شعر گوينده . و داننده و دريابنده . ج : شعراء . و در نزد تازيان از براى شعر گوينده مراتبى است اول آن خنذيذ است و آن كسى است كه شعر نيكو و فصيح گويد پس از آن شاعر پس از آن شويعر پس شعر ور پس متشاعر . و شعر شاعر : شعر نيكو .
شاعر
(
c er
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كسى كه شعر گويد و واتگر . و داننده و داراى شعور .
شاعرانه
(
c er ne
) ص و م ف . پ . - مأخوذ از تازى - منسوب بشعر . و مانند شعر .
و شاعرانه سخن گفتن : با سجع و قافيه سخن گفتن .
شاعرة
(
c erat
) ص . ع . زنى كه شعر گويد .
شاعرى
(
c eri
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - صنعت شعر گفتن .
شاعل
(
c el
) ص . ع . آتش افروز . و اسبى كه در دم آن سپيدى بود . و تابدار و شعلهدار . و رجل شاعل : مرد پريشان غارت .