منسوب به شهر سنبل كه در روم است .
سنبلة
(
sanbalat
) ا . ع . درخت خار دارى كه عضاه نيز گويند .
سنبلة
(
sanbolat
) م . ع . سنبل الزرع سنبلة : خوشه برآورد آن كشت .
و سنبل ثوبه : از پس يا از پيش كشيد جامه را .
سنبلة
(
sonbolat
) ا . ع . خوشه .
ج : سنابل . و برج سنبله . و نام چاهى به مكه .
و نام زنى .
سنبله
(
sonbole
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خوشه . و برج ششم از دوازده برج فلكى كه آبام خوشه نيز گويند . و سنبلهء زر : منقل آتش و آتشدان .
سنبل هوا
(
sonbol - hav
) ا . پ .
آسمان ابر دار .
سنبوت
(
sanbut
) ا . ع . سنبات و نمايش . و هر چيز كه به نظر آيد و نمودى داشته باشد .
سنبوت
(
sanabut
) ص . ع . رجل سنبوت : مرد خشمناك .
سنبوسك
(
sanbusak
) ا . پ . سنبوسه و قطاب .
سنبوسه
(
sanbuse
) ا . پ . هر چيز مثلث شكل . و لچك زنان . و قطاب . و پارچهء سه گوشهاى در كنار آستين از خالق كه آن را به روى ساعد بر مىگردانند .
سنبوق
(
sonbuq
) ا . ع . كشتى خرد و ناو كوچك .
سنبول
(
sonbul
) ا . ع . خوشهء غله .
سنبه
(
sonbe
) ا . پ . سقف اطاق . و انگور سياه . و زنبور سياه . و افزارى كه بدان سنك آسيا تيز كنند . و مته و پر ماه و افزارى كه بدان چيزى را سوراخ نمايند .
و سمبه . و فريفته .
سنبه
(
sonbe
) م ف . پ . يك وقتى .
و در اين وقت .
سنبهارى
(
sanbah ri
) ا . پ . پودنه كه در كنار جويها سبز شود .
سنبيدن
(
sonbidan
) ف ل و م . پ .
سفتن و سوراخ كردن . و تكيه كردن و تكيه دادن . و پشتى داده شدن . و فريفتن و مكر و غدر كردن . و در زير پاى آوردن .
سنة
(
sanat
) ا . ع . سال . ج : سنون و سنون و سنوات و سنهات . و قحط . و زمين قحطناك . و سنة سنواء : سال سخت . و كذا سنة سنهاء . و نيز سنة : فصول اربعهء سال . و ربما اطلقت على الفصل الواحد مجازا فيقال دام المطر السنة كلها و المراد الفصل .
سنة
(
senat
) ا . ع . اول خواب . و پينگى و چرت و غنودگى . و گرانى خواب . و غفلت . يقال : هو فى سنة اى فى غفلة . مر .
و سنة . و سنة الفناء : خواب مرگ .
سنة
(
sannat
) ا . ع . خرس ماده . و يوز ماده . و از اعلام است .
سنة
(
sennat
) ا . ع . تبر دو سر . و مهر درم . و نوك قلم . و سپار و آهن قلبه . و يك دندانه از سير . يق : اعطنى سنة من ثومك .
سنة
(
sonnat
) ا . ع . روى و رخساره .
و دايرهء روى و گردى صورت . و صورت و پيشانى و هر دو جانب پيشانى . و خوى و طبيعت و روش و طريقه . و خرمائى بمدينه . و سنة الله : حكم خداى و امر و نهى او . و قوله تعالى :
إِلَّا أَنْ تَأْتِيَهُمْ سُنَّةُ الْأَوَّلِينَ
اى معاينة الغداب . و اسد السنة : نام محدثى موسوم باسد بن موسى .
سنت
(
sanat
) م . ع . سنت الرجل سنتا ( از باب سمع ) : كم خير شد آن مرد . و سنت العام : قحط گرديد آن سال . و سنتت الارض : خشك و بىگياه گرديد آن زمين .
سنت
(
sanat
) ا . ع . قحط و خشكسالى .
يق : اصابتهم السنت .
سنت
(
sanet
) ص . ع . مرد كم خير . ج سنتون . و سال قحط : يق : عام سنت .
سنت
(
sonnat
) ا پ . - مأخوذ از تازى - راه و روش . و عادت و خوى . و طريقه و قانون . و ختنه . و باصطلاح فقه آنچه آن حضرت و ائمهء هدى صلوات اللّه عليهم بر آن عمل كرده باشند و كارى كه آن حضرت هميشه آن را كرده باشد مگر در عمر خود يك دو بار به قصد ترك هم كرده باشد . و سنت سنيه : روش و عادت نيك . و اهل سنت : آن گروه از مسلمانان كه تنها به آنچه آن حضرت فرموده است عمل كنند بر خلاف شيعه كه اعمال و اقوال ائمه را نيز حجت دانند . و سنت كردن :
ختنه كردن .
سنتب
(
sontob
) ا . ع . بدخلق .
سنتبة
(
santabat
) ا . ع . بدخلقى . و جامهدان محكم .
سنتة
(
sanetat
) ص . ع . ارض سنتة : زمين خشك بىگياه قحط زده .
سنتور
(
santur
) ا . پ . يك قسم سازى كه مىنوازند و بتازى سنطير گويند .
سنتون
(
sanetuna
) ع . ج . سنت .
سنج
(
sanj
) ا . پ . وزن و سنگ و ثقل .
وكيل و پيمانه و اندازه . و نوعى از صدف .
و در صفحهء دايرهاى برنجين كه آنها را بدست گرفته و مانند ساير آلات طرب بنواى طبل و دهل و نقاره نوازند . مر . سنج (
senj
) .
سنج
(
sanj
) ص . پ . سنجنده و وزن كننده . و برابركننده و هميشه بطور تركيب استعمال مىگردد مانند سخن سنج يعنى كسى كه كلام و گفتار او فصيح و مربوط است .
و نغمه سنج و يا ترانه سنج كه مطرب