سنان
(
sen n
) ا . ع . سر نيزه و بيغال . و عصا . و تيزى هر چيزى . و سنگ فسان . ج :
اسنة . و هو اطوع السنان يعنى نيزه در فرمان او است بهر طور كه خواهد . و نيز سنان :
از اعلام است .
سنان
(
sen n
) م . ع . مسانة و راندن و خوابانيدن گشن ماده شتر را جهة گشنى .
سنانير
(
san nir
) ع . ج . سنور و سنار .
سنانيق
(
san niq
) ع . ج . سنيق .
سناو
(
san v
) ا . پ . سونش طلا و نقره و مس و برنج و جز آن . و كثير و بسيار .
سناوة
(
san vat
) م . ع . سناسنوا و سناوة و سنوا . مر . سنو .
سناه
(
sen h
) م . ع . سانهه مسانهة و سناها : سالا سال او را چيزى داد . و سالانه كرد او را كارى . و نيز سناه و مسانهة :
يك سال بعد يك سال بار آوردن خرما بن .
سنايا
(
san y
) ص . ع . رجل سنايا :
مرد شريف .
سناية
(
sen yat
) ا . ع . همه . و اخذه بسنايته : گرفت همهء آن را .
سنايع
(
san ye '
) و
سنائع
(
san e '
) ع . ج . سنيعة .
سنائن
(
san en
) ع . ج . سنينة .
سنائى
(
san i
) ا . پ . از شعراى بزرگوار و حكماى عالىمقدار در سال 570 در غزنين وفات يافت و مرقدش مزار عامه است .
سنب
(
sonb
) ص . پ . سوراخ كننده و هميشه بطور تركيب استعمال مىشود .
سنب
(
sonb
) پ . ح م . سنبيدن . وا . سم چارپايان . و پاى و رجل . و خانهء زيرزمينى كه در كوه و صحرا جهة درويشان و گوسپندان كنند . و مثقب و پر ماه و مته . و ثقبه و سوراخ .
سنب
(
saneb
) ص . ع . سخت آزمند . و فرس سنب : اسب تيز دو و تيز قدم . ج :
سنوب .
سنباء
(
sanb '
) ا . ع . كون .
سنبات
(
sanb t
) و (
sonb t
) ا . پ .
نمايش و هر چيز كه نمودى داشته باشد و به نظر درآيد . و افسون و جادو و شعبده .
سنبات
(
sanb t
) ا . ع . كون .
سنبات
(
sanb t
) و (
senb t
) ا . ع .
بدخلقى و زود رنجى و زود خشمى .
سنبات
(
senb t
) ا . ع . مرد بسيار شر .
سنباد
(
sanb d
) ا . پ . فكر و خيال و تفكر . و قوهء متفكره . و نام يكى از علماى مجوس معاصر با ابو مسلم مروزى .
سنبادج
(
sonb daj
) ا . ع . مأخوذ از سنبادهء فارسى و بمعنى آن .
سنباده
(
sonb de
) ا . پ . مادهء معدنى بسيار سخت و صلبى كه با گرد آن نگين و بلور را مىتراشند و فلزات را جلا مىدهند . و سنگى كه بدان كارد و شمشير و جز آن را تيز مىكنند .
سنباذج
(
sonb zaj
) ا . ع . مأخوذ از سنبادهء فارسى و بمعنى آن . و سنگى كه بدان صيقلگر شمشير را جلا دهد و دندان را نيز بدان مالند .
سنبالو
(
sanb lu
) ا . پ . بوزينه و نوعى از ميمون .
سنبانيدن
(
sonb nidan
) ف م . پ .
سوراخ كنانيدن و سفتن فرمودن . و تكيه كردن فرمودن . و بر پا كنانيدن .
سنبة
(
sonbat
) و (
senbat
) ا . ع .
بد خلقى و زود خشمى .
سنبة
(
sanbat
) و
سنبتة
(
sanbatat
) ا . ع . روزگار . و پارهاى از روزگار .
سنبر
(
sanbar
) ا . ع . داناى هر چيزى .
و ماهر و استوار كار آن .
سنبريت
(
sanbarit
) ص . ع . بد خلق .
سنبس
(
senbes
) ص . ع . شتاب .
سنبسة
(
sanbasat
) م . ع . سنبس سنبسة : شتابى كرد .
سنبسه
(
sanbase
) م . ف . پ . سنبه و يكوقتى . و در اين وقت .
سنبك
(
sonbok
) ا . پ . كشتى كوچك .
سنبك
(
sonbok
) ا . ع . نوعى از دويدن . و پيش سم ستور . و كناره و طرف .
ج : سنابك . الحديث : كره ان يطلب الرزق فى سنابك الارض اى اطرافها كانه كره السفر الطويل فى طلب المال . و كنارهء حليهء شمشير . و اول باران . و پيش و مقدم هر چيزى . يقال : هو سنبك من كذا اى متقدم منه . و آهن سرخود . و زمين درشت كم خير . و دو رشتهء بند برقع . و عهد و روزگار .
يق : كان ذاك على سنبكه اى عهده .
سنبل
(
sonbol
) ا . پ . گلى خوشبوى و يك نوع گياهى از طايفهء زنبق كه در باغها بسبب قشنگى و خوشبوئى گلشن زراعت مىكنند . و گياهى دوائى شبيه بزلف خوبان كه ناردين نيز گويند . و خوشهء غله . و برج سنبله . و سنبل بر خط : خالى كه بر روى خوبان بود . و سنبل تر : خط جوانان و زلف خوبان . و سنبل خطائى : يك نوع گياهى خوشبو و از طايفهء چترى كه از ساقههاى آن مربا سازند و بفرانسه آنژليك گويند . و سنبل رومى و سنبل هندى : ناردين كه سنبل الطيب نيز گويند . و سنبل العصافير :
سنبل هندى .
سنبل
(
sonbol
) ا . ع . خوشه . و سنبلة واحد آن . ج : سنابل .
سنبل
(
sonbol
) ا . ع . شهرى بروم . و نام محدثى . و سنبل الطيب .
سنبلانى
(
sonbol niyy
) ص . ع .
قميص سنبلانى : پيراهن فراخ و دراز