و سنت الارض : ( مجهولا ) : خورده شد گياهان زمين . و نيز سن : ريختن خاك بر زمين . و بلند كردن . و آب بر روى ريختن .
تقول : سننت الماء اذا ارسلتها ارسالا من غير تفريق فاذا فرقتها فى الصب قلت بالشين المعجمة .
سن
(
senn
) ا . ع . دندان ( مؤنث است ) .
ج : اسنان و اسنة و اسن . و گاو دشتى . و تيزى مهرهء پشت . و اكل شديد . و مال .
و شاخ . و دانهء سير . و دندانهء داس . و جاى تراش از قلم و زبانهء آن . و منه : اطل سن قلمك و سمنها . و فى الحديث : اذا سافرتم فاعطوا الركب اسنها اى امكنوها من المرعى . و نيز سن : عمر و مدت عمر و زندگانى و مقدار عمر در انسان و جز آن و به اين معنى نيز مؤنث است . ج : اسنان .
و همزاد و هم عمر . يقال : هو سنه يعنى همزاد و هم عمر اوست . و كم سنك :
سال تو چند است . و وقع فى سن راسهاى عدد شعره من الخير او فيما شاء و احتكم . و يق :
لا آتيك سن الحسل يعنى نخواهم آمد تو را گاهى لان الحسل و هو ولد الضب لا تسقط له سن .
و ذو السن : كسى كه داراى دندان زائد باشد . و نيز سن : نام كوهى و شهرى و نام موضعى در رى .
سنا
(
san
) ا . پ . چوبى كه بدان مسواك كنند .
سنا
(
san
) ا . ع . روشنائى برق و جز آن . و نوعى از حرير . و نام دختر اسماء بن صلت كه بيش از آنكه آن حضرت صلى اللّه عليه و آله با وى خلوت كند وفات كرد .
سنا
(
san
) ا . پ . گياهى بومى مشرق كه با بسر و سيا و بلغت مردم كرمان كوسن نيز گويند و برگهاى آن را در طب مانند مسهل استعمال مىكنند .
سنا
(
san
) م . ع . سنيت الدابة سنا ( از باب سمع ) : آبكشى كرده شد بر آن ستور .
سنا
(
san
) و
سناء
(
san '
) ا . ع .
گياهى مسهل كه به فارسى نيز سنا گويند .
سناء
(
san '
) ا . ع . بلندى و رفعت .
سناء
(
san '
) م . ع . سنى سناء ( از باب سمع ) : صاحب رفعت و بلندى گرديد .
سناء
(
sen '
) م . ع . ساناه مساناة و سناء . مر . مساناة .
سناب
(
san b
) ا . ع . بدى سخت و شر شديد .
سناب
(
sen b
) ا . پ . شناب .
سناب
(
sen b
) و
سنابة
(
sen bat
) ا .
ع . طويل و دراز . و دراز شكم .
سنابر
(
sen bar
) و
سنابرى
(
sen bari
) ا . پ . شناور و شناورى .
سنابك
(
san bek
) ع . ج . سنبك .
سنابل
(
san bel
) ع . ج . سنبلة .
سنابيدن
(
sen bidan
) ف ل . پ .
شناويدن .
سناج
(
sen j
) ا . ع . اثر دود چراغ بر ديوار . و چراغ .
سناح
(
sen h
) م . ع . مسانحة و از جانب چپ صياد درآمدن صيد .
سناخة
(
san xat
) ا . ع . بوى بد . و چرك و ريم . و نشان دباغت .
سناد
(
san d
) ص . پ . بسيار و فراوان و وافر .
سناد
(
sen d
) ا . ع . شتر مادهء قوى هيكل .
و عماد از هر چيزى . و كرگدن . و هر حيوان بزرگ جثه و فيل انه حيوان على صفة الفيل الا انه اصغر منه جثة و اعظم من الثور و ان ولدها يخرج راسه من فرجها و يرعى حتى يقوى فاذا قوى خرج و هرب من الام مخافة ان تلمسه بلسان فان لسانها مثل الشوك و هو كثير ببلاد الهند . و باصطلاح عروض :
اختلاف ردفين در شعر .
سناد
(
sen d
) م . ع . ساند مساندة و سنادا . مر . مساندة .
سنادين
(
san din
) ع . ج . سندان .
سنار
(
san r
) ا . پ . شخص عاشق و گرفتار .
سنار
(
san r
) و (
sen r
) ا . پ . تنك آبى از دريا كه تهش نمايان و گل داشته باشد و چون كشتى از آنجا بگذرد به گل نشسته بند شود و نتواند عبور كند . و بندر . و سمباده .
سنار
(
son r
) ا . پ . عروس و زن پسر شخص .
سنار
(
sonn r
) ا . ع . گربه . ج : سنانير .
سناسن
(
san sen
) ع . ج . سنسن .
سناط
(
sen t
) و (
son t
) ا . ع . مرد كوسه كه وى را ريش نباشد . و مرد سبك ريش در رخسار و آنكه بر زنخش ريش باشد نه بر عارض . ج : سنط و اسناط .
سناطة
(
san tat
) م . ع . سنط سناطة ( از باب كرم ) : كوسه گرديد .
سناعة
(
san at
) م . ع . سنع سناعة و سنوعا ( از باب نصر و فتح و كرم ) : خوب و نيكو گرديد .
سناف
(
sen f
) ا . ع . پيش سينهء شتر و پيشبند رحل . و رسنى كه بر سينهبند شتر بسته و پيش آورده پس سپل پنجم برند و محكم كنند تا سينهبند از جاى نرود . ج : سنف .
سنام
(
san m
) ا . ع . كوهان . ج : اسنمة .
و وسط زمين . و شريف قوم . و بلندى و رفعت و شوكت مرد . و ركن معظم هر چيزى .
الحديث : الجهاد سنام الدين . و نام چند كوه . و كوهى در بصره و گويند اين كوه همراه دجال روان خواهد بود . و جمل السنامين :
شتر دو كوهانه .