داراى دو شاخ كه كنايه است از اينكه شرق و غرب كرهء ارض را متصرف بود . و ديگر سكندر مقدونيائى كه سكندر پسر فيلفوس و سكندر رومى نيز گويند و مقصود از روم در اينجا يونان است . و نيز سكندر : سرنگون و معلق . و نوعى از بازى كه كف دستها را بر زمين نهاده و پاها را بلند كرده راه روند . و سكندر خوردن : بسر درآمدن ستور در هنگام رفتار . و سكندر رفتن : دو كف دست را بر زمين گذاشته و دو پاى را در هوا بلند كرده راه رفتن .
سكندر محافل
(
sekandar - mah fel
) ص . پ . پادشاهى كه بارگاه وى مانند بارگاه سكندر است .
سكندرى
(
sekandari
) ا و ص . پ .
منسوب بسكندر . و سرنگونى و به روى درآمدگى .
سكندرى خور
(
sekandari - xor
) ص . پ . ستورى كه مستعد روى رفتن و بسر درآمدن باشد .
سكندريه
(
sekandariyye
) ا . پ .
اسكندريه .
سكنگبين
(
sekangobin
) ا . پ .
سكنجبين و شربت سركه .
سكنه
(
sekane
) ا . پ . اسكنه و بيرم و افزارى درودگران را كه بدان چوب سوراخ كنند و بشكنند .
سكنه
(
sakane
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كسانى كه در جائى ساكن شده و جاى و مقام گزيدهاند . و سكنهء صحرا : مردمان صحرانشين . و آب . و درختان سبز . و سكنهء عالم : عموم مخلوقات . و سكنهء كانون اخگر : آتش . و انگشت و زغال .
سكنى
(
sokn
) ا . ع . جاى باش . و خانه . و با شش ( اسم است مصدر را ) .
سكو
(
saku
) و (
soku
) ا . پ . تختگاه .
و بلندى كه در دو طرف در كوچه و در دكان و ميان باغ و پاى درختان بزرگ سايهدار جهة نشيمن سازند و چو تره و نشيمنگاه و صفه و دار افرين و دارفرين .
سكو
(
seku
) ا . پ . افزارى باندام كف دست و داراى چهار پنج شاخه و دستهدار كه دهقانان غلهء كوفته شده را بدان باد دهند تا كاه از دان جدا گردد و اوشين و چار شاخ و بواشه و چك نيز گويند و بتازى مذرى خوانند . و جاروب و افزارى كه بدان خانه را بروبند .
سكوا
(
sek - v
) ا . پ . سكبا .
سكوان
(
sakv n
) ا . پ . نام شهرى در هندوستان .
سكوب
(
sakub
) ص . ع . ماء سكوب :
آب ريزان .
سكوب
(
sakub
) م . ع . سكب الماء سكوبا ( از باب نصر ) : ريخته شد آب .
سكوبا
(
sokub
) و
سكوپا
(
sokup
) ا . پ . سقف و راهب . و نام عابدى از ترسايان كه ديرى ساخته بود و حضرت عيسى از آن دير به آسمان صعود فرمود .
سكوت
(
sakut
) ص . ع . بسيار خاموش .
يق . رجل سكوت و امراة سكوت .
سكوت
(
sokut
) م . ع . سكت سكتا و سكوتا . مر . سكت .
سكوت
(
sokut
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خاموشى و عدم تكلم .
سكور
(
sakur
) ص . پ . هميشه مست و دائم الخمر .
سكور
(
sokur
) ا . ع . ج . سكر .
سكور
(
sokur
) م . ع . سكرت الريح سكورا ( از باب نصر ) : آرميد باد و ايستاده شد . و سكرت بصارهم ( مجهولا ) :
بند شد بينائى ايشان .
سكوره
(
sokure
) ا . پ . سكره و كاسهء گلى .
سكوشاك
(
sokuc k
) ا . پ . برق و صاعقه و سگوشاك .
سكوك
(
sakuk
) ا . ع . چاه تنگ سر .
سكوك
(
sokuk
) ع . ج . سك .
سكون
(
sakun
) ا . ع . نام قبيلهاى از تازيان يمنى .
سكون
(
sokun
) م . ع . سكن سكونا ( از باب نصر ) : آرميد . و درويش و محتاج گرديد . و ضعيف شد . و سكن داره :
جاى گرفت در خانهء خود و جاى باش گردانيد آن را . و سكن فلان : بمرد به همان .
سكون
(
sekun
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - آرامش و عدم جنبش ضد حركت . و آسايش . و اطمينان . و راحت و فراغت و آسودگى .
و توقف و اقامت . و ثبات و پايدارى و قرار .
سكونة
(
sokunat
) م . ع . سكن سكانة و سكونة . مر . سكانة .
سكونت
(
sokunat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اقامت و توطن . و مسكن و منزل و بود باش . و سكونت داشتن و يا سكونت ورزيدن : اقامت داشتن و مقيم شدن و منزل كردن .
سكونت ده
(
sokunat - deh
) ا . پ .
آرام ده و آنكه آسايش دهد مر كسى را .
سكوهنج
(
sokuhanj
) ا . پ . خارى سه گوشه كه خار خسك نيز گويند . و چوب دستى . و كاه .
سكوى
(
sakvi
) ا . پ . سكو و تختگاه و نشيمنگاه دو طرف در خانه و جز آن . و صفه و نشيمنگاهى كه در باغ باشد .
سكوينه
(
sakvine
) ا . پ . سكبينه .
سكه
(
sekke
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - رسم و ترتيب . و انتظام . و طرز . و قانون . و پوشاك