(
zand - v n
) ا . پ . پيشواى زردشتيان .
و بلبل و فاخته . و مرغ خوش الحان .
زندوست
(
zanda - vast
) و
زندوستا
(
zanda - vast
) ا . پ . لقب كتاب شت زردشت .
زن دوست
(
zan - dust
) ص . پ . كسى كه زنان را دوست دارد . و روسپى پاره و زناكار .
زن دوستى
(
zan - dusti
) ا . پ .
ميل و عشق بزن و شهوتپرستى .
زندوق
(
zonduq
) ا . ع . صندوق و تپنگو .
زندونديد
(
zand - vandid
) ا . پ .
فصل هشتم از كتاب شت زردشت .
زنده
(
zande
) ا و ص . پ . آهن چخماق و آتش زنه . و هولناك و مخوف و مهيب . و بيكران و بىپايان و بىاندازه .
زنده
(
zende
) ا و ص . پ . حى و كسى كه حيوة داشته باشد . و زندگى و حيوة . و فتيله و هر چيز مشابه آن كه قابل در گرفتن آتش باشد . و فقير و درويش و محتاج . و بزرگ و عظيم و كلان . و هولناك و مهيب . و متكبر و مغرور .
و يكى از نامهاى زندرود اصفهان . و نام پهلوانى تورانى كه بيك مشت رستم كشته شد . و زنده داشتن : برقرار و پايدار داشتن . و بيدار بودن .
و زنده ساختن و يا زنده گردانيدن :
حيوة بخشيدن و شفا دادن . و زنده كردن خاك : احيا كردن و سبب روئيدن شدن . و زنده گشتن : از نو حيات بخشيدن . و شفا حاصل كردن و به گشتن .
زندهپوش
(
zende - puc
) ص . پ .
آنكه پوشاك درويشانه مىپوشد .
زندهپيل
(
zende - pil
) ا . پ . فيل نر . و فيل بزرگ . و لقب شيخ احمد جامى .
زندهدار
(
zende - d r
) ا . پ . هوشيار و بيدار . و شب زندهدار : آنكه همهء شب بيدار و هوشيار باشد .
زندهداران
(
zende - d r n
) پ .
ج . زندهدار . و زندهداران شب :
كسانى كه شبها را بيدار مىمانند و آگاه و با خبراند .
زندهدل
(
zende - del
) ص . پ . صالح و متقى . و پيرى كه داراى هوا و هوس جوانان باشد .
زندهران
(
zende - r n
) ا . پ . بلبل .
زندهرزم
(
zende - razm
) ا . پ .
پهلوانى تورانى كه بيك مشت رستم كشته شد .
زندهرود
(
zande - rud
) و (
zende - rud
) ا . پ . هر رود بزرگى . و يكى از نامهاى زند رود اصفهان .
زندهساز
(
zende - s z
) و
زندهكن
(
zende - kon
) ص . پ . آنكه زنده مىكند .
زندهگانى
(
zende - g ni
) ا . پ . زندگانى .
و در زندهگانى يعنى در مدت عمر .
زندهگر
(
zende - gar
) ا . پ . زنده كننده و حيوة بخشنده .
زندهگى
(
zende - gi
) ا . پ . زندگى .
زندهواف
(
zande - v f
) ا . پ . بلبل .
زنديدن
(
zandidan
) ف ل . پ . آبستن شدن و باردار گرديدن .
زنديق
(
zendiq
) ا . ع . - مأخوذ از فارسى - ملحد و بىدين و غير صالح و دهرى .
و گروهى از مجوس كه خداى را دو گويند و نور را مبدء خيرات و ظلمت را مبدء شرور دانند .
و گروهى از سبائيه از اصحاب عبد اللّه بن سباء كه معتقد بربوبيت حضرت ابو الحسن على بن ابي طالب شدند و آن حضرت پس از اتمام حجت حكم بسوزانيدن آنها فرمود . ج : زنادقة و زناديق .
زنديقى
(
zendiqi
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - الحاد و كفر و بيدينى .
زنديك
(
zandik
) ا . پ . كسى كه به او امر و نواهى كتاب زند عمل كند .
زنديه
(
zandiyye
) ا . پ . سلسلهاى از پادشاهان ايران كه از سال 1164 تا 1209 هجرى در بيشتر ممالك ايران سلطنت نمودند اولين آنها كريم خان وكيل و واپسين لطفعلى خان .
زنسان
(
zens n
) پ . مخفف از اينسان .
زنسيرت
(
zan - sirat
) ا . پ . مفعول و كسى كه كون داده باشد .
زن سيرتان
(
zan - sirat n
) پ . ج .
زن سيرت .
زنشت
(
zenect
) ا . پ . ديدار و رؤيت .
زنشوى
(
zan - cuy
) ا . پ . زن مدخوله و محصنه ضد باكره . و مرد زنديده و زندار .
زنف
(
zanaf
) م . ع . زنف زنفا ( از باب سمع ) : خشمگين شد .
زنفالجة
(
zenf lajat
) ا . ع . زنفيلجة و جامهدان .
زنفجة
(
zanfajat
) ا . ع . سختى و بلا .
زن فعل
(
zan - fe'l
) ا . پ . زن كردار .
و مفعول . و زن مكار . و زن فعل سبز چادر :
دنيا و روزگار . و ماتمزده .
زنفل
(
zanfal
) ا . ع . زنفل العرفى :
نام يكى از فقهاى مكه . و ام زنفل : سختى و بلا و آفت .
زنفلة
(
zanfalat
) م . ع . زنفل فى مشيته زنفلة : گرانبار رفت و شتابى كرد .
زنفيلجة
(
zanfilajat
) و (
zenfilajat
) ا . ع . - مأخوذ از زنبيلهء فارسى - جامهدان و صندوقى كه در آن جامهها گذارند .
زنق
(
zanq
) م . ع . زنق على عياله زنقا ( از باب ضرب ) : تنگى كرد بر عيال خود از زفتى و يا از درويشى . و زنق فرسه :