ترك كار و بار كردن .
زنبيل
(
zenbil
) ا . ع . زبيل . و انبان .
و خنور . و كدوى خشك ميان تهى كه زنان در وى پنبه و جز آن نهند . ج : زنابيل .
زنبيل باف
(
zanbil - b f
) ا . پ . كسى كه زنبيل مىبافد .
زنبيل ساز
(
zanbil - s z
) ا . پ . سازندهء زنبيل و كسى كه زنبيل مىسازد .
زنبيله
(
zanbile
) ا . پ . تپنگوى خياطى .
و جامه دان .
زنپاره
(
zan - p re
) ا . پ . زانى و زناكار و جهمرز .
زنپان
(
zonp n
) ا . پ . گياه انيسون و تخم انيسون .
زن پدر
(
zan - pedar
) ا . پ مادر اندر .
زنة
(
zenat
) ا . ع . مقابل . و ناحيهء چيزى .
يقال : هوزنة الجبل اى حذاؤه و ناحيته .
و برابر . يقال : هوزنته يعنى او برابر آن است .
زنة
(
zenat
) م . ع . وزن نفسه على كذا و زنا و زنة ( از باب ضرب ) : نهاد دل خود را بر آن . و نيز وزن وزنة : سنجيدن و اندازه كردن . و سنجيدن شعر را . مر .
وزن .
زنة
(
zennat
) ص . ع . حنطة زنة :
گندم ردى و بدمزه .
زنة
(
zennat
) و (
zannat
) ا . ع . ابو زنة :
بوزينه و كپى نر . و كذلك ابوزنة .
زنترة
(
zantarat
) ا . ع . تنگى و عسرت .
زن تنبور
(
zan - tanbur
) ا . پ . نام قلعهاى در هندوستان .
زنتو
(
zantu
) و
زنتور
(
zantur
) ا .
ع . سنتور .
زنج
(
zanj
) ا . پ . گريه و نوحه . و سخر و لاغ و مسخرگى . و گرهى كه از تنهء درخت برآيد .
زنج
(
zenj
) ا . پ . زاج سفيد . و جيوه . و صمغ . و طپش قلب . و سنج كه يكى از آلات موسيقى باشد .
زنج
(
zonj
) ا . پ . چانه و زنخ و ذقن . و صمغ .
زنج
(
zanj
) و (
zenj
) ا . ع . زنگ و گروهى از سياهان . ج : زنوج . و طبل و دهل .
زنج
(
zanaj
) ا . ع . شدت تشنگى . و درهم شدن رودهها از تشنگى كه صاحب آن از خور و نوش زائد باز ماند .
زنج
(
zanaj
) م . ع . زنج الرجل زنجا ( از باب سمع ) : سخت تشنه گرديد آن مرد .
زنجاب
(
zanj b
) ا . پ . سنجاب .
زنجابى
(
zanj bi
) ص . پ . سنجابى و برنگ سنجاب .
زنجار
(
zenj r
) ا . ع . - مأخوذ از فارسى - زنگ و زنگار . و زنجار الحديد :
زنگ آهن .
زن جاره
(
zan - j re
) ا . پ . زنپاره و زانى و زناكار .
زنجان
(
zanj n
) ا . پ . شهر حاكم نشين ولايات خمسه كه ميانهء قزوين و ميانج واقع شده .
زنجانه رود
(
zanj ne - rud
) ا .
پ . يكى از پنج رود ولايات خمسه .
زنجب
(
zonjab
) و
زنجبان
(
zanjob n
) ا . ع . كمربند .
زنجبة
(
zanjabat
) ا . ع . بالشچهاى كه زنان بر سرين بندند تا كلان نمايد .
زنجبيل
(
zanjabil
) ا . ع . بيخ گياهى هندى كه برگ آن مانند برگ نى و برى و آن را در بوزارها و توابل داخل كنند و در طب نيز به كار برند و به فارسى شنكليل و شنگبيز نامند . و مى و شراب . و چشمهاى در بهشت .
و زنجبيل الشام : راسن و زنجبيل شامى .
و زنجبيل العجم و زنجبيل الفارس :
اشتر غار . و زنجبيل الكلاب : ترهاى تند برگش مانند برگ بيد و ساقههايش سرخ و سگ را مىكشد .
زنجبيلة
(
zanjabilat
) ا . ع . گياهى كه فتائل الرهبان نيز گويند .
زنجر
(
zanjar
) ا . ع . سپيدى كه بر ناخن نوجوانان پيدا گردد و فوف نيز گويند .
زنجرة
(
zanjarat
) م . ع . انگشتك زدن .
يق : زنجر فلان اذا قرع بين ظفر ابهامه و ظفر سبابته .
زنجرف
(
zenjarf
) ا . پ . شنجرف .
زنجرو
(
zanjoru
) و (
zonjoru
) ا .
پ . انزروت . و نام گياهى .
زنجره
(
zanjare
) و (
zanjere
) ا .
پ . جانور كوچكى شبيه بملخ و در شب آواز طولانى كند و بتازى صرار الليل گويند .
زنجستان
(
zanjest n
) ا . پ . زنگبار .
زنجف
(
zenjaf
) ا . پ . نوار پشمى و يا پنبه و ابريشمى كه بر كنارههاى لباس دوزند . و كناره و حاشيه .
زنجفر
(
zenjafr
) ا . پ . شنجرف .
زنجفر
(
zonjofr
) ا . ع . - مأخوذ از فارسى - شنگرف .
زنجفره
(
zenjefre
) ا . پ . شنگرف .
زنجفيل
(
zanjafil
) ا . پ . - مأخوذ از زنجبيل تازى و بمعنى آن .
زن جلب
(
zan - jalab
) ص . پ . قواد و ديوث و كسى كه زن خود را بحريف برد .
زن جلبى
(
zan - jalabi
) ا . پ . قوادى و ديوثى . و زن جلبى كردن : قوادى كردن .