زمين
(
zamin
) ص . ع . برجاى مانده .
ج : زمنى .
زمين
(
zomayn
) ا . ع . مصغر زمان اندك وقت و وقت كمى . و لقيته ذات الزمين :
يعنى ديدار كردم او را در يك زمانى پيش از اين .
زميناد
(
zamin d
) ا . پ . زامياد كه نام روز بيست و هشتم از هر ماه بود .
زمين بوس
(
zamin - bus
) ص . پ .
كسى كه كرنش مىكند و زمين را مىبوسد و به خاك مىافتد .
زمين پيماى
(
zamin - paym y
) ا . پ .
مساح . و سياح و مسافر .
زمين تاب
(
zamin - t b
) ص . پ .
تابنده و گرم كنندهء زمين .
زمين جسته
(
zamin - joste
) ا . پ .
زمين پيماى .
زمين خيز
(
zamin - xiz
) ا . پ . حاصل و محصول زمين .
زميندار
(
zamin - d r
) ا . پ . خداوند ده و ريش سفيد ده . و باصطلاح هندى مأمورى كه ماليات اراضى سپردهء به خود را جمع مىكند و صد يك حق العمل برميدارد .
زميندارى
(
zamin - d ri
) ا . پ . شغل زميندار . و قلمرو و اراضى سپردهء بزميندار .
زميندوز
(
zamin - duz
) ا . پ . نوعى از چادر و خيمه .
زمين ريز
(
zamin - riz
) ا . پ . ارتفاع و محصول زمين .
زمين زاده
(
zamin - z de
) ا . پ .
خاكسار . و آدمى زاده و بشر . و آن حضرت صلى اللّه عليه و آله .
زمين سنبه
(
zamin - sonbe
) ص . پ .
سوراخ كنندهء زمين .
زمين كارانه
(
zamin - k r ne
) ص .
پ . آنكه معذرت و پوزش مىخواهد .
زمين كنده
(
zamin - kande
) ا . پ .
يك نوع ريشهء مأكول .
زمينكوب
(
zamin - kub
) ا . پ .
اسب و شتر و جز آن .
زمين كينه
(
zamin - kine
) ص . پ .
سخت كينه و كسى كه كينهء وى از روى كمال پست فطرتى باشد .
زمينگير
(
zamin - gir
) ص . پ . مبتلا بفالج و برجاى مانده .
زمين لرزه
(
zamin - larze
) ا . پ .
زلزله .
زمين نيكو
(
zamin - niku
) ا . پ .
خاك خوب .
زمينى
(
zamini
) ص . پ . منسوب به زمين . و خاكى و ترابى و ارضى . و زير زمينى : خانههاى تحت الارض .
زن
(
zan
) ا . پ . انسان ماده و مادهء از نوع بشر و مراة و نساء و خاتون و بانو . و زوجه و عيال شخص . و نامرد و جبون و ترسان و بيدل و كم جرأت . و كسى كه بىباكانه و از روى غرور حركت مىكند . و زن باردار :
زن حامله و آبستن . و زن بردن : و يا زن خواستن و يا زن كردن : عروسى كردن و نكاح كردن و ازدواج كردن و كسى را بزنى اختيار كردن . و زن به مزد : قرمساق و كسكش و قواد و زن پسر : عروس و زوجهء پسر شخص . و زن پيرايه : مشاطه .
و زن دودافگن : زن سحركننده و افسونگر و جادوگر . و شب تاريك . و زن كوچهء باستان : عالم و جهان . و زن مردانه : زنى كه متصف بصفات مرد باشد و زن جنگجوى . و زن و شوى : زوجه و شوهر . و مرد و زن : مذكر و مؤنث .
زن
(
zan
) ص . پ . زننده و هميشه بطور تركيب استعمال مىشود مانند تيغ زن :
كسى كه تيغ و شمشير مىزند . و خشت زن :
كسى كه خشت مىسازد . و راهزن : دزد قطاع الطريق . و طبل زن : نوازندهء طبل و طبال . و ناى زن : نوازندهء ناى .
زن
(
zon
) ا . پ . قسمى از غله كه دو سر نيز گويند .
زن
(
zann
) م . ع . زن عصبه زنا و زنونا ( از باب نصر و ضرب ) : خشكيد پى او . و زن فلانا بخير او شر : گمان كرد دربارهء فلان خير و يا شر و تهمت نمود او را .
زن
(
zann
) ا . ع . ماش . و گندم ديوانه .
زنء
(
zan '
) م . ع . زنا اليه زنء و زنوء ( از باب فتح ) : پناه گرفت بوى .
و زنا فى الجبل : بالا برآمد بر كوه . و زنا الظل : كم شد و درهم گشت سايه . و زنا اليه : نزديك شد به او . يق : زنئت الخمسين : نزديك بپنجاه رسيدم . و زنا فلان : شادمان گرديد فلان . و بشتافت . و دوسيد به زمين . و نيز زنء و زنوء : خفه كردن . و بشتاب گرفتن بول و غائط كسى را . و زنا بوله اى احتقن .
زنا
(
zan
) ص . پ . زننده .
زنا
(
zen
) ا . ع . بلغت حجاز مجامعت با زن بطور حرامى .
زنا
(
zen
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - جمع شدن با زن بطور حرامى و روسپى بارگى كه جهمرز نيز گويند . و فرزند زنا و يا ولد زنا : حرامزاده و زادغر و پسندره و خشوك .
زناء
(
zan '
) ص . ع . كوتاه گرداندم .
و كسى كه او را كميز بشتاب گرفته باشد . و رجل زناء : مرد تنگ آمدهء به قضاى حاجت .
و ظل زناء : سايهء كوتاه . الحديث : نهى ان يصلى الرجل و هو زناء .