شمشير . و نيز دثور : ناپديد شدن نشان .
دثور
(
dosur
) ا . ع . دثور النفس :
زود فراموشى نفس . و دثور القلب : محو شدن ذكر چيزى از قلب .
دثيمة
(
dasimat
) ا . ع . موش .
دج
(
doj
) ا . پ . هر چيزى كه بر آن دوشاب و عسل و مانند آن ريخته و ماليده باشند و بر دست و پا بچسبد .
دج
(
dajj
) م . ع . دج البيت دجا ( از باب ضرب ) : چكه كرد آن خانه . و دج الرجل : تجارت كرد آن مرد . يق :
ما حج و لكن دج . و دج فلان : فرو هشت فلان پرده را .
دجا
(
doj
) ا . ع . تاريكى شب . و ج .
دجية . و ج . دجة .
دجات
(
doj t
) ع . ج . دجة .
دجاج
(
daj j
) و (
dej j
) و (
doj j
) ا . ع . ماكيان . ج : دجج . و الدجاج البرى : قرقاول . و ذو الدجاج :
لقب شاعرى .
دجاج
(
doj j
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ماكيان . و دجاج هندى :
بوقلمون و دجاج قرنبيط : قرقاول .
دجاجة
(
daj jat
) ا . ع . ماكيان . و خروس ( مذكر و مؤنث در وى يكسان است ) . و گروههء ريسمان . و عيال . ج : دجائج .
دجاجة
(
dej jat
) و (
doj jat
) ا . ع .
خروس و ماكيان .
دجاجى
(
doj jiyy
) ص . ع . اسود دجاجى : سياه نيك سياه .
دجار
(
dej r
) م . ع . داجر مداجرة و دجارا . مر . مداجرة .
دجارى
(
daj r
) و (
doj r
) ع .
ج دجران .
دجال
(
daj l
) ا . ع . سرگين .
دجال
(
dajj l
) ا . ع . جوهر شمشير .
و گروه بزرگ . و زر . و آب زر . و فريبنده و تلبيس كننده و دروغ گوى . و لقب مسيح كذاب كه در آخر زمان ظاهر شود و دعوى الوهيت كند و به فارسى فريد گويند .
دجالة
(
doj lat
) ا . ع . قطران .
دجالة
(
dajj lat
) ا . ع . گروه بزرگ .
دجان
(
dej n
) ع . ج . دجن .
دجانة
(
dajj nat
) ا . ع . شتر باركش .
دجائج
(
daj ej
) ع . ج . دجاجة .
دجة
(
dojat
) ا . ع . سه انگشت . و لقمه .
يق . ثلاث دجة يحملن دجة الى الغيهبان فالمنثجة يعنى سه انگشت آدمى است كه مىبرد لقمه را به شكم پس به است .
و نيز دجة : گو يك پيراهن . ج : دجات و دجا .
دجة
(
dojjat
) ا . ع . شدت تاريكى .
دجج
(
dojaj
) ا . ع . ج . دجاج و دجاج و دجاج .
دجج
(
dojoj
) ا . ع . شدت تاريكى . و كوههاى سياه .
دججان
(
dajaj n
) ا . ع . كودك شير خوار روان پس مادر .
دججان
(
daj jan
) م . ع . دج دجيجا و دججانا . مر . دجيج .
دججانة
(
dajaj nat
) ا . ع . مؤنث دججان .
دجداج
(
dajd j
) ص . ع . بحر دجداج : درياى سياه و تاريك .
دجداجة
(
dajd jat
) ص . ع . ليلة دجداجة : شب تاريك .
دجدج
(
dajdaj
) ص . ع . اسود دجدج : سياه نيك سياه .
دج دج
(
dajje - dajje
) ع . كلمهايست كه بدان دجاجة و ماكيان را خوانند .
دجدجة
(
dajdajat
) م . ع . دجدج الليل دجدجة : تاريك شد شب . و دجدج : خواند ماكيان را بلفظ دج دج .
دجر
(
dajr
) ا . ع . چوبى كه بر آن آهن كشاورزى استوار كنند .
دجر
(
dajr
) و (
dejr
) و (
dojr
) و (
dojor
) ا . ع . لوبيا .
دجر
(
dajar
) ا . ع . افزارى كه در بن آن آهن سوراخ دارى باشد و در آن گندم ريزند وقت كاشتن تا بر زمين ريزد .
دجر
(
dajer
) م . ع . دجر دجرا ( از باب سمع ) : حيران شد . و دجر فلان :
مست گرديد فلان . و دجر الناس : در فتنه و آشوب و كشتار افتادند مردم .
دجر
(
dajer
) ص . ع . حيران و مست .
و در فتنه و آشوب در افتاده .
دجر
(
dajer
) ا . پ . لوبيا . و قسمى از بقولات .
دجران
(
dajr n
) ص . ع . حيران . و مست و شادمان فيرنده . و با تبختر . و گرفتار در فتنه و آشوب و هرج . ج : دجارى و دجارى و دجرى .
دجران
(
dejr n
) ا . ع . چوبى كه به روى آن واديج و چوت بندى تاك را قرار مىدهند .
دجرى
(
dajr
) ع . ج . دجران .
دجل
(
dajl
) م . ع . دجل دجلا ( از باب نصر ) : دروغ گفت . و سوخت . و گائيد . و بريد زمين را برفتن . و دجل البعير : قطران ماليد شتر را و يا قطران ماليد همهء اندام شتر را .
دجلة
(
dejlat
) و (
dajlat
) ا . ع . نهر بغداد و دجله و دژله .
دجله
(
dajle
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نهر بغداد كه آورند و دژله نيز گويند . مر .
آورند .