مونث در آن يكسان است ) . ج : خلقان و اخلاق .
خلق
(
xalaq
) م . ع . خلق الثوب خلقا و خلوقة ( از باب نصر و سمع و كرم ) :
كهنه شد آن جامه . و خلق خلقا و خلاقة و خلوقة ( از باب سمع و كرم ) : نرم و تابان گرديد .
خلق
(
xaleq
) ص . ع . خوش خوى .
خلق
(
xollaq
) ص . ع . زن رتقاء يعنى بسته فرج .
خلقاء
(
xalq '
) ا و ص . ع . مؤنث اخلق .
و سم بىشكاف . و زن رتقاء يعنى زن بسته فرج . و صخرهء بىشكاف . و شكستگى . و پهلوى شتر و جز آن . يق : ضربت على خلقاء جنبه . و خلقاء الغار :
باطن غار . و خلقاء الجبهة : جاى هموار و برابر از پيشانى . و صخرة خلقاء :
سنگ املس .
خلق آزار
(
xalq - z r
) ص . پ .
مردم آزار .
خلق آزارى
(
xalq - z ri
) ا . پ .
مردم آزارى .
خلقان
(
xolq n
) ع . ج . خلق .
خلقان فروش
(
xolq n - faruc
) ا . پ . كهنه فروش و آنكه متاع و كالاى كهنه مىفروشد .
خلقة
(
xalqat
) م . ع . خلق خلقا و خلقة . مر . خلق .
خلقة
(
xelqat
) ا . ع . آفرينش .
خلقة
(
xolqat
) ا . ع . ملاست و نرمى و تابانى .
خلقة
(
xalaqat
) ا . ع . ابر مستوى و با باران .
خلقة
(
xaleqat
) ص . ع . سحابة خلقة :
ابرى كه در آن اثر باران باشد .
خلقت
(
xelqat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - آفرينش و پيدايش . و هيئت و شكل و پيكر و صورت و صورت ظاهر . و سرشت .
خلقة
(
xelqatan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - طبيعة و شكلا و صورتا .
خلقى
(
xalqi
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - يك جمعيتى و يك گروهى .
خلقى
(
xalqi
) ص . پ . منسوب بخلق يعنى جبلى و ذاتى و طبيعى .
خلقية
(
xalqiyyat
) ا . ع . خلقت .
خلل
(
xalal
) ا . ع . گشادگى ميان دو چيز و رخنه . و مخرجهاى باران از ابر . و تباهى كار . و بندگى مردم . و انتشار . و پراكندگى در راى .
خلل
(
xalal
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - رخنه . و تباهى در كار . و خلل افگندن و يا خلل آمدن : رخنه پيدا شدن و تباهى در كار افگندن .
خلل
(
xelal
) ا . ع . هر آنچه در ميان دندانها ماند از طعام و واحد آن خلة است . و نيز خلل ج . خلة . و هو خللهم يعنى او در ميان آنهاست .
خلل
(
xolal
) ع . ج . خلة .
خلل انداز
(
xalal - and z
) ص . پ .
اغتشاشآور و كسى كه باعث تباهى در كارها شود و كسى كه باعث هنگامه و آشوب گردد .
خللپذير
(
xalal - pazir
) ص . پ . هر چيزى كه قابل اختلال و تباهى و آشفتگى بود .
خلل دماغ
(
xalal - d m q
) ص .
پ . زبون و ضعيف و ديوانه .
خللى
(
xalali
) ص . پ . متعرض و مزاحم و مانع و زيانآور .
خلم
(
xelm
) ا . پ . خشم و غضب . و گل تيرهء چسبنده .
خلم
(
xelm
) و (
xolm
) ا . پ . مخاط و رطوبت غليظ و كثيفى كه از بينى آدمى و ديگر حيوانات برمىآيد . و خلم دادن :
روان شدن خلم از بينى . و خلم گرفتن :
بينى گرفتن و خليميدن .
خلم
(
xolom
) ا . پ . قصبهاى از توابع بلخ در سر حد بدخشان كه بده فرعون اشتهار دارد .
خلم
(
xelm
) ا . ع . دوست و يار . و خوابگاه آهو و خانهء آن و جاى پنهان شدن وى .
و استخوان . و پيه و رودههاى گوسپند . ج :
اخلام و خلماء .
خلمة
(
xelmat
) ص . ع . ابل خلمة :
شتران چرنده .
خلمده
(
xelm - deh
) ص . پ . بينى كه پيوسته خلم از آن روان باشد .
خلموس
(
xolmus
) ا . ع . واحد خلاميس و قولهم : رعيت خلموسا . مر . خلاميس .
خلمه
(
xolme
) ا . پ . سر عصا و گرز و چوگان .
خلميدن
(
xelmidan
) ف ل . پ . بينى گرفتن . و خشمناك شدن و قهر گرفتن .
خلن
(
xolen
) ص . پ . بينى كه پيوسته مخاط و خلم از آن روان باشد .
خلنبوس
(
xalanbus
) ا . ع . سنگ آتش زنه و سنگ چخماق .
خلنج
(
xalanj
) ا . ع . معرب خدنگ درختى نيك سخت كه از چوب آن تير و نيزه سازند . ج : خلانج .
خلنج
(
xalanj
) و (
xelanj
) ص . پ .
هر چيز دو رنگ و ابلق .
خلنج
(
xelanj
) ا . پ . كبوترى كه تمام آن سياه باشد مگر يك يا دو پر از بال آن كه سپيد بوده .
خلنج
(
xelenj
) ا . پ . نشكنج و گرفتن عضوى و كندن به ناخن . و خوابيدگى و بيحسى عضوى .