نام دهى در طايف .
خبز
(
xabaz
) ا . ع . جاى پست و هموار .
و فروهشتگى گوشت و اضطراب آن .
خبزة
(
xobzat
) ا . ع . نان كوماج . و چونهء خمير . و نام كوهى مشرف بر ينبع .
خبزدو
(
xabazdu
) و خبزدوك (
xabazduk
) و خبزده (
xabazde
) ا .
پ . جعل .
خبزون
(
xabazun
) و خبزونة (
xabazunat
) ص . ع . برآماسيده روى .
يق : رجل خبزون ممنوعا و امراة خبزونة .
خبس
(
xabs
) م . ع . خبس الشيئ بكفه خبسا ( از باب ضرب ) : بمشت گرفت آن چيز را . و خبس فلانا حقه : ستم كرد بر حق فلان .
خبس
(
xebs
) ا . ع . مدت ميان دو نوبت آب خوردن شتر .
خبش
(
xabc
) م . ع . خبش الاشياء من هاهنا و هاهنا ( از باب نصر ) : جمع كرد و بگير آورد چيزها را از اين جا و آنجا .
خبص
(
xabs
) م . ع . خبصه خبصأ ( از باب ضرب ) : آميخت آن را . و خبص الخبيص : افروشه پخت .
خبط
(
xabt
) م . ع . خبط البعير بيده الارض خبطا ( از باب ضرب ) : دست بر زمين زد شتر . و خبط الشجرة : برگ درخت ريخت بعصا . و خبطه : سخت زد او را . و سخت پا سپر كرد آن را . و خبط القوم بسيفه : بشمشير زد قوم را . و خبط الليل : بر گزاف و بىراهه رفت بشب . و خبط الشيطان فلانا : بديوانگى و اذيت داشت ديو فلان را . و خبط زيدا : احسان خواست از زيد بدون قرابت و سابقهء احسان .
و خبطه زيد بخير : احسان كرد با وى زيد بدون قرابت و سابقهء احسان . و خبط عمرو : ايستاد عمرو . و خبط البعير :
داغ خباط نهاد بر سرين شتر يا بر روى آن .
و خبط الرجل : انداخت خود را آن مرد در جائى كه بود تا بخوابد . و خبط فلان فلانا : انعام كرد فلان فلان را بىشناختگى .
و نيز خبط : بر غير نظام كارى كردن و كذلك القول و منه : هو يخبط خبط عشواء .
و خبط الرجل ( مجهولا ) : زكام كرد مرد پيش از سرما .
خبط
(
xabt
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - آميختگى عقل با جنون . و اشتباه و روش به راه غلط و عدم بينائى در كارى .
خبط
(
xobt
) ع . ج . اخبط .
خبط
(
xabat
) ا . ع . برگ كه از درخت ريخته خشك گردانند و سائيده با آرد و مانند آن آميخته و با آب سرشته شتر را خورانند .
و هر برگ كه از درخت زده باشند . و آنچه ستوران آن را پا سپر كرده و شكسته باشد . و موضعى . مر . جهينة را بر مسافت پنج روزه راه از مدينه و منه سرية الخبط كه آن حضرت صلى اللّه عليه و آله بسوى حيى از جهينة فرستاده يا بدانجهت كه آنها از گرسنگى خبط خورده بودند .
خبط
(
xebat
) ع . ج . خبطة .
خبط
(
xobot
) ع . ج . خباط . و ج .
خبيط .
خبطة
(
xabtat
) ا . ع . زكام كه پيش از سرما بمردم عارض شود . و كم و اندك .
و باران فراخ سست قطره در زمين . و عليه خبطة جميلة : اندكى از جمال و خوبى در او باقى است .
خبطة
(
xabtat
) و (
xebtat
) و (
xobtat
) ا . ع . شير باقى در مشك و طعام باقى در خنور .
خبطة
(
xabtat
) و (
xabatat
) ا . ع .
بقيهء آب در غدير و يا در خنور .
خبطة
(
xebtat
) ا . ع . پارهاى از خانهها .
و چند از مردم . ج : خبط (
xebat
) . و پارهاى از شب . و گياه اندك . و شير اندك .
و نيمهء مشك و نيمهء حوض از آب و نيمهء خنور و غدير .
خبطة خبطة
(
xebtatan - xebtatan
) ا . ع . اتوا خبطة خبطة : آمدند پاره پاره .
و گروه گروه .
خبع
(
xab '
) م . ع . خبع بالمكان خبعا ( از باب فتح ) : مقيم گرديد در آنجاى .
و خبع فى المكان : درآمد در آنجاى . و نيز خبع بلغت بنى تميم : پنهان كردن .
خبعة
(
xobaat
) ص . ع . امراة خبعة طلعة : زنى كه گاه پنهان گردد و گاه ظاهر شود .
خبعثن
(
xoba'sen
) ا . ع . فربه و تناور از هر چيزى .
خبعثن
(
xoba'sen
) و (
xoba'san
) و خبعثنة (
xoba'senat
) ا . ع . مرد ستبر سخت . و شير بيشه .
خبعجة
(
xab'ajat
) ا . ع . رفتارى كه در آن گام نزديك نهاده شود مانند رفتار مردم در گمان افتاده .
خبعلة
(
xab'alat
) م . ع . خبعل الرجل خبعلة : سست رفت آن مرد بر روى زمين .
خبق
(
xabq
) م . ع . خبق خبقا ( از باب ضرب ) : تيز داد . و خبق فلانا :
خرد و حقير دانست فلان را نسبت بخويش .
خبق
(
xabq
) ا . ع . آوازى كه از فرج زن در وقت جماع برآيد .
خبق
(
xebbaq
) و (
xebbeq
) ا . ع .
دراز . و مرد دراز . و اسب تيزرو . و مرغ