و جمع حفل : يعنى بسيار . و رجل ذو حفل : مرد مبالغه كنندهء در هر چيز .
حفل
(
hafl
) م . ع . حفل الماء حفلا و حفولا و حفيلا ( از باب ضرب ) : گرد آمد آب و پر شد و كذلك حفل اللبن . و حفل الماء : گرد كرد آب را ( لازم و متعدى ) و حفل الوادى بالسيل : پر شد تا لب از آب . و حفل السماء : نيك باريد آسمان . و حفل الدمع :
بسيار شد اشك . و حفل القوم حفلا :
مجتمع گشتند مردم . و حفله : جلا داد و آراست آن را . و ما حفله و به : باك نداشت به آن .
و حفلت بفلان : قيام كردم در كار فلان .
حفل
(
hoffal
) ع . ج . حافل .
حفلة
(
haflat
) ا . ع . مبالغه كنندهء در هر چيزى . يق : رجل ذو حفلة : مرد مبالغه كنندهء در كار . و اخذ للامر حفلته :
كوشش كرد در كار .
حفلة
(
hoflat
) ا . ع . انجمن عمومى و مشورت و انجمن بزرگان دين .
حفلج
(
haflaj
) ا . ع . كسى كه در رفتن خود را مىجنباند .
حفلج
(
hafallaj
) ا . ع . شتر ريزه . ج :
حفالج . و كسى كه پيش پاها نزديك نهد و پاشنهها دور .
حفلق
(
haflaq
) و (
hafallaq
) ا . ع .
ضعيف و احمق .
حفلكى
(
hafalk
) ا . ع . ضعيف .
حفلى
(
hafal
) ا . ع . مهمانى عام .
لغتى است در جفلى و دعاهم الحفلى اى بجماعتهم .
حفليج
(
heflij
) ا . ع . كوتاه .
حفن
(
hafn
) م . ع . حفن لفلان حنفا ( از باب ضرب ) : داد فلان را چيز اندك يا يك مشت . و حفن الشيى : رنديد آن چيز را را به دو دست و گرفت آن را بمشت .
حفن
(
hafn
) ا . ع . نام دهى در صعيد مصر .
حفن
(
hafan
) قدم برگردانيدن وقت رفتن تا اينكه خاك برانگيزد ( و العفل من سمع ) .
حفن
(
hofan
) ع . ج . حفنة .
حفنات
(
hafan t
) ع . ح . حفنة .
حفنة
(
hofnat
) و (
hafnat
) ا . ع . حفره و نقره و اندازهء يك كف از طعام و جز آن و يك مشت و مقدار كم . ج : حفن و حفنات .
حفنج
(
hafannaj
) ا . ع . كوتاه .
حفنجى
(
hafanj
) ص . ع . رجل حفنجى : مرد سست و تنبل كه كسى از وجود آن سود نبرد .
حفندد
(
hafandad
) ا . ع . خداوند مالى كه نيك قيام كند بر آن .
حفنس
(
hefnes
) ا . ع . زن كم حياى بد زبان . و مرد خرد خلقت .
حفنسأ
(
hafans
) ا . ع . كوتاه ستبر كلان شكم .
حفنضاج
(
hefenz j
) ا . ع . بسيار گوشت فروهشته شكم و سخت گوشت .
حفنكى
(
hafank
) ا . ع . ضعيف و حفلكى .
حفو
(
hafv
) م . ع . حفا الله به حفوا ( از باب نصر ) : نواخت او را خداى . و حفازيد فلانا : عطا كرد فلان را زيد و بازداشت او را از خير و عطيه . از اضداد است . و حفا شاربه بمبالغه بريد بروت را .
حفواء
(
hofav '
) ع . ج . حفى .
حفوة
(
hafvat
) و (
hefvat
) م . ع .
حفى الرجل حفى و حفوة و حفوة ( از باب سمع ) : برهنه پاى رفت و سوده پاى گرديد و حفى الفرس : سوده سم گرديد اسب . و حفى البعير : سوده سپل شد شتر .
حفوة
(
hofvat
) و (
hefvat
) ا . ع .
پاى برهنگى و سودگى پاى و سم و سپل .
حفود
(
hofud
) م . ع . حفد حفدا و حفودا و حفدانا . مر : حفد .
حفوص
(
hofus
) ع . ج . حفص .
حفوف
(
hofuf
) ا . ع . سختى عيش و كمى مال و خشكى . و چشم زخم رسيدگى .
حفوف
(
hofuf
) م . ع . حف راسه حفوفا ( از باب ضرب ) : دير شد هنگام روغن ماليدن بسر . و حفت الارض :
خشك شد ترهء آن زمين . و حف سمعه :
رفت همهء شنوائى او يعنى كر گرديد . و حف شاربه : نك بريد بروت را تا ساده گرديد لب او . و كذلك حف راسه .
حفول
(
haful
) ص . ع . ناقة حفول :
ناقهء بسيار شير در پستان .
حفول
(
hefval
) ا . ع . درختى است ثمرش مانند آلو و تلخ و آن را خورند .
حفول
(
hoful
) م . ع . حفل حفلا و حفولا و حفيلا . مر . حفل .
حفى
(
haf
) م . ع . حفى حفى و حفوة و حفوة . مر . حفوة و حفوة .
حفى
(
hafi
) ص . ع . مردم برهنه پاى و سوده پاى . و ستور سوده سم و سپل .
حفى
(
hafiyy
) ا . ع . عالم بسيار دانا و مهربان و الحاح كنندهء در سؤال . ج : حفواء .
حفى
(
hafiyy
) ص . ع . آنكه مبالغه كند در مهربانى و نوازش و فرحت و سرور ظاهر سازد و بسيار پرسد از حال مردم .
حفية
(
hefyat
) ا . ع . پاى برهنگى و سودگى پاى و سپل و سم .
حفيتأ
(
hafayta '
) ا . ع . مرد كوتاه فربه .
حفيتر
(
hafaytar
) ا . ع . كوتاه بالا .
حفيج
(
hefij
) ا . ع . كوتاه و قصير .
حفيد
(
hafid
) ا . ع . دختران مرد و اولاد مرد و اولاد اولاد وى .
حفير
(
hafir
) ا . ع . گور كنده و آماده .