و پرهيزگارى . و روبنده . و با حفاظ : با ستر .
و بىحفاظ : بىستر و روباز .
حفاظ
(
hoff z
) ع . ج . حافظ .
حفاظ
(
hoff z
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كسانى كه قرآن مجيد را از حفظ دارند .
حفاظت
(
hef zat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نگاهبانى و قيد و حبس و حفظ و ياد و توجه و حراست .
حفاف
(
hef f
) ا . ع . جانب . و نشان و پى .
و جاء على حفافه اى اثره . و طرهء موى گرداگرد سر اصلع . ج : احفة . و حفاف الطير : نام دهى .
حفاف
(
hef f
) م . ع . حف حفا و حفافا . مر . حف .
حفاف
(
haff f
) ا . ع . گوشت نرمى كه زير ملاذه است .
حفافة
(
hof fat
) ا . ع . بقيهء كاه و بقيهء اسپست .
حفال
(
hof l
) ا . ع . گروه بزرگ . و شير گرد آمده .
حفالة
(
hof lat
) ا . ع . سبوسهء هر چيز و فرومايهء آن . و آنچه رقيق باشد از دردى روغن و سرشير .
حفالج
(
haf lej
) ع . ج . حفلج (
haffalaj
) .
حفالج
(
hof lej
) ا . ع . كسى كه پيش پاها را نزديك نهد و پاشنهها را دور .
حفان
(
haff n
) ا . ع . چوزهء شتر مرغ . و شتران ريزه ( للذكر و الانثى ) . و خدمتگاران .
و آوند پر و پيمانهء تالب پر شده .
حفانة
(
haff nat
) ا . ع . واحد حفان - يعنى يك شتر ريزه . و گاه بمعنى مؤنث آيد يعنى شتر مادهء ريزه .
حفاوة
(
haf vat
) ا . ع . مهربانى و الحاح .
المثل : ماربة لا حفاوة .
حفاوة
(
haf vat
) و (
hef vat
) و
حفاية
(
hef yat
) م . ع . حفى به حفاوة و حفاوة و حفاية و تحفاية ( از باب سمع ) : مبالغه كرد در مهربانى و نوازش وى و فرحت و سرور ظاهر نمود . و بسيار پرسيد از حال وى .
حفاية
(
hef yat
) ا . ع . سودگى پا و سپل شتر و سم ستور .
حفائر
(
haf er
) ع . ج . حفيرة .
حفائظ
(
haf ez
) ع . ج . حفيظة .
حفة
(
haffat
) ا . ع . نوازش به تمام . و نورد جولاهگان . و ماهى سپيد خاردار . و شهرى غربى حلب .
حفت
(
haft
) م . ع . حفته حفتا ( از باب ضرب ) : هلاك كرد و كوفت آن را . و حفت الشيئ : كوبيد آن چيز را .
حفت
(
hafet
) ا . ع . هزار خانهء شكنبه .
لغتى است در حفث .
حفث
(
hafes
) و (
hefs
) و حفثة (
hafesat
) ا . ع . هزار خانهء شكنبه . ج : احفاث .
و مارى كلان كه بانبان ماند .
حف حف
(
haf - haf
) ا . ع . به اين كلمه خروس و ماكيان را دور مىكنند .
حفحفة
(
hafhafat
) م . ع . حفحف الرجل حفحفة : تنگ روزى گرديد آن مرد .
و حفحف جناحا الطائر : آواز كرد بال مرغ در پريدن .
حفد
(
hafd
) م . ع . حفد حفدا و حفودا و حفدانا ( از باب ضرب ) :
بشتاب رفت . و خدمت كرد و شتاب كرد در طاعت و خدمت .
حفد
(
hafd
) ا . ع . تيز روى .
حفد
(
hafad
) ا . ع . خدمتگاران و يارى كنندگان . ج . حافد . و رفتارى كم از پويه . ج : احفاد .
حفدان
(
hafad n
) ا . ع . رفتارى كم از پويه .
حفدان
(
hafad n
) م . ع . حفد حفدا و حفدانا و حفودا . مر . حفد .
حفدة
(
hafadat
) ا . ع . خدمتگاران يارى گران . و نقش و نگاركنندگان . و حفدة الرجل : دختران و اولاد مرد و اولاد اولاد وى و دامادان و خسران . و ج . حافد .
حفدلس
(
hafadlas
) ص . ع . سياه و از صفات مؤنث است .
حفر
(
hafr
) م . ع . حفر الارض حفرا ( از باب ضرب ) : كند زمين را بآهن .
و حفر الشيئ : پاك كاويد آن چيز را چنان كه زمين را بآهن كنند . و حفر المراة :
گائيد زن را . و حفر العنز : لاغر گردانيد بز را . و حفر ثرى زيد : تفتيش امر زيد كرد و واقف شد بر آن . و حفر الصبى :
افتاد دندانهاى شير كودك . و غيث لا يحفره احد : باران كه اقصاى آن را كسى نمىداند . و حفرت اسنانه : تباه شد بن دندانهاى آن .
و كذلك حفرت مجهولا .
حفر
(
hafr
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - كندن زمين . و حفر كردن چاه : كندن چاه .
حفر
(
haf r
) و (
hafr
) ا . ع . چاه فراخ دهن . ج : احفار . و دميدگى و تباهى بن دندانها و يا زردى آنها .
حفر
(
hafar
) ا . ع . خاك كه از كنده بيرون كنند . و ان جايگاه كه آن را بكنند . ج :
احفار . ج ج : احافير .
حفر
(
hafar
) م . ع . حفرت اسنانه حفرا ( از باب سمع ) : تباه شد بن دندانهاى آن .
حفر
(
hofar
) ع . ج . حفرة .
حفراة
(
hefr t
) ا . ع . گياهى . ج :
حفرى . و چوبى كه سرش مانند انگشتان پنجه دار باشد و بدان خرمن كوبيده را بر باد دهند