و جسم و حظبى .
حظو
(
hazv
) م . ع . حظ الرجل حظوا ( از باب نصر ) : آهسته خراميد آن مرد .
حظو
(
hazv
) ا . ع . حظ و بهره و نصيب .
ج : احظى و ج ج : احاظى .
حظوات
(
hazav t
) ج . حظوة .
حظوب
(
hozub
) م . ع . حظب الرجل حظوبا ( از باب نصر و ضرب ) : فربه گرديد آن مرد و پر شد شكم وى .
حظوة
(
hazvat
) ا . ع . هر شاخ رستهء در بن درخت كه هنوز سخت نشده باشد .
حظوة
(
hazvat
) و (
hozvat
) ا . ع .
تير خرد به قدر ذراع كه كودكان بدان بازى كنند .
ج : حظاء و حظوات .
حظوة
(
hozvat
) و (
hezvat
) ا . ع .
مرتبه . و بهره و رزق و روزى . ج : حظا و حظاء .
حظوة
(
hozvat
) و (
hezvat
) م . ع .
حظى حظوة و حظوة و حظة . مر . حظة .
حظوظ
(
hozuz
) و حظوظة (
hozuzat
) ج . حظ .
حظول
(
hazul
) ص . ع . رجل حظول : مرد مقتر كه بر اهل و عيال نفقه شمار كند .
حظى
(
haz
) ا . ع . شپش .
حظى
(
hez
) ا . ع . بهره و حظ و نصيب ج : احظاء . و احاظى . و . ج ج : احاظى .
حظى
(
haziyy
) ا و ص . ع . اسب هفتم رهان . و رجل حظى : مرد با قدر و دولتى .
حظى
(
hazziyy
) ص . ع . رجل حظى .
مرد بختمند و دولتى .
حظيا
(
hozayy
) ا . ع . رفتار آهسته .
حظيات
(
hozayy t
) ع . ج . حظية (
hozayyat
) .
حظية
(
haziyyat
) ا و ص . ع . بهره و نصيب . و زن بختمند و دولتى . و زنى كه شوهر ويرا دوست دارد و مرتبهء ويرا بلند كرده و بيشتر به آن روزى دهد . ج : حظايا . يقال :
هى حظيتى و احدى حظاياى .
المثل : الا حظية فلا الية اى ان لم احظ فلا ازال اطلب ذلك و اجهد نفسى فيه و اصله فى المراة تصلف عند زوجها و تقديره ان لم تكن حظية و ما الوته ما استطعته .
حظية
(
hozayyat
) ا . ع . ( مصغرة ) تير كوتاه بىپيكان . ج : حظيات . المثل :
احدى من حظيات لقمان و هو لقمان ابن عاد . يضرب لمن يعرف بالشرارة ثم جائت منه صالحة .
حظيرة
(
hazirat
) ا . ع . جاى خرما خشك كردن . و محوطهء چوب يانى . و مال .
و شهرى از اعمال دجيل . و هونكه الحظيرة يعنى او كم خير است . و حظيرة القدس :
بهشت .
حظيظ
(
haziz
) ا و ص . ع . رجل حظيظ : مرد بختمند و دولتى .
حف
(
haff
) ا . ع . شانهء بافنده و تيغ آن . و كرانه و نشان . و پى . و جاء على حفه اى على اثره .
حف
(
haff
) م . ع . حفه بالشيئى حفا ( از باب نصر ) : پوشيد آن را به چيزى . قوله تعالى :
حَفَفْناهُما بِنَخْلٍ
يعنى درختان خرما گرداگرد آنها درآورديم . و حفتهم الحاجة يعنى مفلس و حاجتمند شدند . و حف الثوب بافت جولاهه جامه را به شانه و تيغ . و نيز حف : گرداگرد آمدن چيزى را .
المثل : من حفنا او رفنا فليقتصد اى من طاف بنا و اعتنى بامرنا و خدمنا و مدحنا فلا يفلون و منه قولهم : ما له حاف و لا راف و ذهب من كان يحفه و يرفه . و حفت المراة وجهها من الشعر حفافا و حفا ( از باب ضرب ) : برهنه و ساده كرد .
آن زن روى را از موى براى زينت و يا بهم بست مويها را پس سر .
حفا
(
haf
) ا . ع . سودگى پاى آدمى و سپل شتر و سم ستور . و برهنگى پاى و بىكفشى .
حفأ
(
hafa '
) ا . ع . گياه بردى كه در فارسى تك گويند و يا بردى سبز كه هنوز از بيخ برنكنده باشند يا بيخ بردى سپيد كه آن را خورند .
حفأ
(
hafa '
) م . ع . حفاه حفأ ( از باب فتح ) : از بيخ بركند آن را و بر زمين انداخت .
حفاء
(
haf '
) ا . ع . سودگى پاى آدمى . و سپل شتر . و سم ستور . و برهنگى پاى و بىكفشى .
حفاة
(
hof t
) ع . ج . حافى .
حفاث
(
hoff s
) ا . ع . مارى دمنده و بىزهر و كلانتر از حفث .
حفاثية
(
haf siyyat
) ا . ع . ستبر .
حفار
(
hef r
) ا . ع . چوبى كه آن را خمانيده و در وسط آن سوراخ كرده ميان خانه تعبيه كنند و در سوراخ آن ستون ميانه قائم گردانند .
حفار
(
haff r
) ا . ع . گوركن و چاهكن .
و نام اسبى .
حفاسى
(
haf s
) و (
hof siyy
) ا .
ع . كوتاه فربه و ستبر درشت بىخير .
حفاصة
(
hof sat
) ا . ع . جمع كردگى و فراهم شدگى .
حفاض
(
hef z
) ع . ج . حفض (
hafaz
) .
حفاضج
(
hof zej
) ا . ع . مرد بسيار گوشت فروهشته شكم .
حفاظ
(
hef z
) م . ع . حافظ محافظة و حفاظا . مر . محافظه .
حفاظ
(
hef z
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - عار و حميت و مروت و ستر و پرده و نگاهبانى