و به فارسى اوشان گويند .
حفرة
(
hofrat
) ا . ع . كنده و كاويده . و سوراخ . و قبر . ج : حفر .
حفرد
(
hefred
) ا . ع . دانهء گوهر . و گياهى .
حفره
(
hofre
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مغاك و گودال و كريشك .
حفرى
(
hefr
) ع . ج . حفراة .
حفز
(
hafz
) م . ع . حفزه حفزا ( از باب ضرب ) : از پس پشت وى چيزى سپوخته راند او را . و حفزه بالرمح : نيزه زد او را . و حفزه عن الامر : شتابانيد او را و وا جنبانيد . و حفز الليل النهار : راند شب روز را . و حفز المراة : جماع كرد با زن .
حفز
(
hafaz
) ا . ع . نهايت و هنگام در رسيدن چيزى .
حفس
(
hafs
) م . ع . حفس حفسا ( از باب ضرب ) : خورد .
حفش
(
hafc
) م . ع . حفش السيل حفشا ( از باب ضرب ) : گرد آمد توجبه از هر طرف بيك جاى . و حفش السيل الموضع : بر كند توجبه آنجاى را . و حفش المطر وجه الارض : خراشيد باران روى زمين را . و نيز حفش : برآوردن . و كوشيدن . و گرد آوردن . و پى در پى خوش رفتن اسب . و گرد آمدن قوم بر كسى و راندن .
حفش
(
hefc
) ا . ع . دوكدان . و سله .
و خانهاى بسيار خرد كه سقف آن نزديك باشد . و خانهاى از گليم مو . و كوهان . و فرج . و درج .
و چيز سوده و كهنه و ظروف شكسته و به كار ناآينده از شيشه و جز آن . و جوال كلان و كهنه . خ : احفاش .
حفش
(
hafac
) م . ع . حفش السنام حفشا ( از باب سمع ) : ريش گرديد پيش كوهان از اسفل تا اعلا و بن آن هنوز سالم ماند . و حفشت المراة لزوجها الود :
دوستى ظاهر كرد زن براى شوهر خود . و حفشت السماء : در ساعت باران بسيار باريد آسمان .
حفش
(
hafec
) ص . ع . بعير حفش السنام : شترى كه پيش كوهانش از بالا تا پائين ريش باشد .
حفشاء
(
hafc '
) ص . ع . ناقة حفشاء :
ناقهاى كه پيش كوهانش از بالا تا پائين ريش باشد و كذلك ناقة حفشاء السنام .
حفشة
(
hafecat
) ص . ع . ناقة حفشة بمعنى ناقه حفشاء مىباشد . و كذلك : ناقة حفشة السنام .
حفص
(
hafs
) ا . ع . زنبيل كوچك چرمين كه بدان چاه را پاك كنند . ج : احفاص و حفوص . و بچهء شير و به كنى النبى صلى اللّه عليه و آله عمرا رضى اللّه عنه . و از اعلام است .
حفص
(
hafs
) م . ع . حفصه حفصا ( از باب ضرب ) : جمع كرد آن را و حفص الشيئ من يده : انداخت آن چيز را از دست خود .
حفص
(
hafas
) ا . ع . خستهء نبق و دولانه و مانند آن .
حفصة
(
hafsat
) ا . ع . كفتار ماده . و نام دختر عمر رضى اللّه عنه ام المؤمنين . و ام حفصة : ماكيان .
حفصية
(
hafsiyyat
) ا . ع . طايفهاى از تازيان .
حفض
(
hafz
) م . ع . حفضه حفضا ( از باب ضرب ) : انداخت آن را از دست . و حفض العود : خم داد چوب را .
حفض
(
hafaz
) ا . ع . قماش خانهء آماده كرده شده براى بار كردن . و شترى كه قماش خانه به روى بار كنند . و خانهء موئين با ستون و طنابها . و حامل علم . و شتر نر ضعيف و ستون خيمه . ج : حفاض و احفاض . المثل :
يوم بيوم الحفض المجور : اين مثل را در شماتت بنكبتى گويند كه رسيده باشد و الاصل فيه كان لرجل عم قد كبر و كان ابن اخيه لا يزال يدخل بيت عمه و يطرح متاعه بعضه على بعض فلما كبر ادرك له بنواخ فكانوا يفعلون به مثل ما فعل بعمه فقال ذلك اى هذا ما فعلت انا بعمى .
حفضاج
(
hefz j
) و حفضج (
hefzej
) ا . ع . مرد بسيار گوشت فروهشته شكم .
حفضجة
(
hafzajat
) م . ع . ما حفضج حفضجة ( مجهولا ) : فربه نشد .
حفظ
(
hefz
) م . ع . حفظه حفظا ( از باب سمع ) : نگهبانى كرد آن را . و حفظ القران : ياد گرفت قرآن را و از بر كرد .
و حفظ المال : چرانيد شتران و گوسپندان را .
حفظ
(
hefz
) ا . ع . ياد و هوشيارى .
حفظ
(
hefz
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نگاهبانى و محافظت و پاسبانى و توجه و بازداشت از چيزهاى ناشايست . و حبس و قيد و بند . و خاطرنشان و ذهون و ياد و بر و كفالت . و احتياط و حزم .
و حفظ مراتب : ملاحظهء آداب و رسوم و شئون اشخاص معين . و حفظ الغيب :
پاس خاطر غايب داشتن .
حفظة
(
hefzat
) ا . ع . حميت و خشم .
حفظة
(
hafazat
) ع . ج . حافظ . و فرشتگان نگهبان و نويسندگان اعمال .
حفف
(
hafaf
) ا . ع . جانب و نشان و پى . و سختى عيش و كمى مال . و كوتاه با قدرت . و جاء على حفف امر اى ناحيته .
حفل
(
hafl
) ا و ص . ع . گروه مردم . يق :
عنده حفل من الناس يعنى گروهى از مردم .