حضب
(
hezb
) و (
hozb
) ا . ع . بانگ كمان . ج . احضاب . و روى كوه و كرانهء آن .
حضب
(
hazab
) و (
hazb
) ا . ع . هيزم و فروزينه آتش از هر چه باشد .
حضج
(
hazj
) م . ع . حضج النار حضجا ( از باب ضرب ) : افروخت آتش را . و حضج الشيئ فى الماء : فرو برد آن چيز را در آب . و حضج به الارض :
زد آن را به زمين . و حضج الغسال الثوب :
زد جامه را بمحضاج وقت شستن . و نيز حضج :
دويدن و در آوردن در شكم چيزى كه بكفد بر آن .
حضج
(
hezj
) و (
hazj
) ا . ع . آب گذر باقى ماندهء در حوض شتران . ج احضاج .
حضج
(
hezj
) ا . ع . مرد فرومايه . و ناحيه . و كرانهء حوض .
حضجر
(
hezajr
) ا . ع . مرد لاغر سرين كه شكمش كلان و فراخ باشد . و خيك شير . و خيك فراخ . ج : حضاجر .
حضجرة
(
hazjarat
) م . ع . حضجره حضجرة : پر كرد آن را .
حضجرة
(
hezajrat
) ا . ع . شتران پراكنده و بسيار كه شبان ضبط كردن نتواند .
حضجم
(
hezjem
) ا . ع . درشت اندام ستبر گوشت .
حضجور
(
hozjur
) ص . ع . صرة حضجور : صرهء ستبر .
حضحض
(
hozhoz
) ا . ع . يك نوع گياهى .
حضد
(
hozad
) و (
hazod
) و (
hozod
) ا . ع . داروئى كه حضض نيز گويند . مر .
حضض (
hozoz
) .
حضر
(
hazr
) ا خ . ع . نام شهرى در مقابل مسكن (
masken
) بنا كردهء يكى از پادشاهان عجم .
حضر
(
hazr
) ا . ع . زهار مرد و زن .
و تطفيل و ناخوانده بمهمانى آمدن . و پيهى كه در ناف و بالاى آن باشد .
حضر
(
hazr
) م . ع . حضر حضرا ( از باب نصر ) : ناخوانده بمهمانى آمد .
حضر
(
hozr
) ا . ع . تك اسب . و بلند شدن اسب در دويدن .
حضر
(
hazar
) ا . ع . نزديك . و درگاه . و حضور . و شهر . و اهل الحضر : مردم شهرى .
حضر
(
hazar
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ضد سفر . و ما حضر : هر چه موجود باشد .
حضر
(
hazer
) ا . ع . مردى كه سفر را اراده ندارد و مرد شهرى . و ج . حاضر .
حضر
(
hazer
) و (
hazor
) ا . ع .
آنكه هنگام طعام مردم جويد تا حاضر شود .
حضر
(
hazor
) ا . ع . مرد صاحب بيان و فقه .
حضر
(
hozor
) ا . ع . مرد ناخوانده آيندهء بر سفرهء مردم .
حضر
(
hozzar
) ع . ج . حاضر .
حضراء
(
hazr '
) ص . ع . ناقهاى كه پيشى گيرد و بىباكى كند در خوردن و نوشيدن .
حضرات
(
hazar t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اشخاص حاضر و موجود . و گاه بطور تعظيم و توقير مانند لقب استعمال مىشود مانند حضرات علما و آقايان .
حضربة
(
hazrabat
) م . ع . حضرب الحبل : بست رسن را و يا سخت تافت آن را .
و كذلك حضرب الوتر .
حضرة
(
hazrat
) ا . ع . شهر خلاف باديه . و حضور . يق كلمته بحضرته اى بحضوره .
حضرة
(
hazrat
) و (
hezrat
) و (
hozrat
) و (
hazarat
) ا . ع . نزديكى و درگاه . و حضور . يق كان بحضرته و بحضرته و بحضرته و بحضرته اى يقربه و جنبه و فنائه .
حضر :
(
hezrat
) ا . ع . رجل حسن الحضرة : مردى كه غايبان را به خوبى و نيكى ياد كند .
حضرة
(
hazarat
) ص . ع . ج . حاضر . يق هؤلاء قوم حضرة .
حضرت
(
hazrat
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - در تعظيم اسم مردمان بزرگ مانند لقب در جلو آن اسم استعمال مىشود مانند حضرت پيغمبر خاتم النبيين صلى اللّه عليه و آله و گاه در جلو اسماء الهى نيز اين كلمه را جهة تعظيم ايراد كنند مانند حضرت بارى تعالى جل جلاله .
حضرم
(
hezrem
) ص . ع . بسيار بخشش و هر چيز بسيار .
حضرمة
(
hazramat
) ا . ع . لحن در كلام . و انتزاع پوست درخت . و سخت زه كردگى كمان . و آميزش .
حضرمة
(
hazramat
) م . ع . حضرم الرجل حضرمة : لحن كرد آن مرد در كلام و مخالفت كرد اعراب را .
حضرموت
(
hazramavt
) و (
hazramut
) ا خ . ع . نام شهرى و قبيلهاى از تازيان يمن . و ان شئت به نيت الاسم الاول على الفتح و اعربت الثانى باعراب ما لا ينصرف قلت هذا حضرموت (
hazramavto
) و ان شئت اضفت الاول الى الثانى و قلت هذا حضرموت (
hazramavten
) اعربت حضرا و خفضت موتا .
حضرمى
(
hazramiy
) ص . ع . منسوب بحضرموت . ج : حضارمة و حضرميون .
حضرمية
(
hazramiyyat
) ا و ص .