تجويح
(
tajvih
) م . ع . جوحت رجلى : پوشيدم پاى خود را .
تجويخ
(
tajvix
) م . ع . بر زمين انداختن و كندن سيل كنارهء رودخانه را .
تجويد
(
tajvid
) م . ع . جوده تجويدا : جيد گردانيد آن را . وجود الفرس :
نيكو رو گرديد اسب .
تجويد
(
tajvid
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نيكو كردن و سره كردن . و علم تجويد : علم اداى حروف از مخارج .
تجوير
(
tajvir
) م . ع . بر زمين افگندن كسى را بزدن و نسبت دادن او را بجور .
و جور البناء : برگردانيد بنا را .
تجويز
(
tajviz
) م . ع . جوز لهم ابلهم تجويزا : كشيد شتران ايشان را يكان يكان و جوز رايه : روا داشت راى او را . و جوز ابله : آب داد شتران خود را . و جوز الامر : روا داشت آن كار را و روا گردانيد آن را .
تجويز
(
tajviz
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اجازه و اذن و پروانگى . و پسند و رضا . و پژوهش . و اندرز . و راى و انديشه . و حكم و فتوى و روائى . و تجويز كردن : اندرز كردن . و آزمايش كردن و فتوى دادن و اذن دادن و روا گردانيدن و حكم كردن و راى دادن .
تجويظ
(
tajviz
) م . ع . سعى كردن .
تجويع
(
tajvi '
) م . ع . گرسنه كردن و گرسنه داشتن يق جوع كلبك يتبعك :
گرسنهدار سگ را تا تابع تو شود - يضرب فى معاشرة اللئام .
تجويف
(
tajvif
) م . ع . كاواك و و ميان تهى كردن .
تجويف
(
tajvif
) ا . - پ . - مأخوذ از تازى - جوف و كاواك و مغاره .
تجويفات
(
tajvif t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - جوفها و مغارهها .
تجويق
(
tajviq
) م . ع . جوقهم تجويقا : جمع كرد ايشان را . و جوق عليه : بانگ زد بر او .
تجويل
(
tajvil
) م . ع . جول تجويلا و تجوالا : گرد بر آمد .
تجه
(
tajh
) م . ع . بجه له تجها ( از باب ضرب ) : متوجه او شد .
تجهجه
(
tajahjoh
) م . ع . باز داشتن .
تجهز
(
tajahhoz
) م . ع . آمادهء كار شدن يق تجهز الامر : و نيز تجهز :
ساخته شدن جهاز عروس و لشكر و مرده و مسافر .
تجهضم
(
tajahzom
) م . ع . تكبر كردن و بزرگى نمودن .
تجهم
(
tajahhom
) م . ع . تجهمه و تجهم له : ترشروئى كرد . با او .
تجهية
(
tajheyat
) م . ع . جهى الشبحة تجهية : فراخ گردانيد زخم سر را .
تجهيز
(
tajhiz
) م . ع . ساختن جهاز عروس و لشكر و مسافر و غازى و مرده و جز آن را . و جهز عليه الفرس : دوانيد اسب را به روى .
تجهيز
(
tajhiz
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تهيه و تدارك جهاز و اسباب كار .
تجهيل
(
tajhil
) م . ع . بنادانى منسوب كردن كسى را .
تجيب
(
tojib
) و (
tajib
) ا . خ . ع .
بطنى از قبيلهء كنده و از آن است كنانة بن بشر قاتل عثمان رضى اللّه عنه .
تجير
(
tajir
) ا . ع . ثفل و كنجاره .
تجير
(
tejir
) ا . پ . ديوار كرباسى خانه خانهدار . و پرده و حجاب .
تجيش
(
tajayyoc
) م . ع . تجيشت النفس : شوريد دل .
تجيف
(
tajayyof
) م . ع . بوى گرفتن .
مردار .
تجيئة
(
taji'at
) م . ع . جيا القربة :
دوخت آن مشك را .
تجييش
(
tajyic
) م . ع . گرد آوردن لشكر .
تجييض
(
tajyiz
) م . ع . جيض عنه تجييضا : برگشت از آن و ميل كرد .
تجئيف
(
taj'if
) م ع . جأفه تجئيفا :
ترسانيد او را .
تجييف
(
tajyif
) م . ع . مردار شدن منه قول عمر رضى اللّه عنه اتكلم قوما قد جيفوا اى صاروا جيفا . و ترسانيدن يق جيف فلان فى كذا . و جيف اى فزع و افزع . و جيف الحيفة : بوى گرفت مردار . و جيفه : زد او را .
تجييم
(
tajyim
) م . ع . حرف جيم نوشتن .
تحاب
(
tah bb
) م . ع . همديگر را دوست داشتن يق تحابوا اذا احب بعضهم بعضا .
تحابب
(
tah bob
) م . ع . يكديگر را دوست گرفتن .
تحات
(
tah tt
) م . ع . پوست باز كندن و خراشيده شدن . و تحاتت الورق فروريخت برگ از درخت . الحديث : تحاتت ذنوبه اى تساقطت .
تحاتن
(
tah ton
) م . ع . برابر و متساوى شدن و كل اثنين لا يتخالفان فهما متحاتنان .
تحاث
(
tah ss
) م . ع . تحاثوا على الامر : برانگيخت بعضى مر بعضى را بر آن كار .
تحاج
(
tah jj
) م . ع . با هم خصومت كردن .