تلعيبة
(
tel'ibat
) ص . ع . مرد بسيار بازىگر .
تلعين
(
tal'in
) م . ع . در شكنجه كشيدن .
و باز داشتن .
تلغب
(
talaqqob
) م . ع . مانده گردانيدن .
و دور و دراز راندن .
تلغراف
(
telqar f
) ا . پ . تلگراف .
تلغف
(
talaqqof
) م . ع . آماده شدن شير و شتر مر گرفتن سر كسى را .
تلغم
(
talaqqom
) م . ع . بوى خوش آلودن در ملاغم و گرداگرد دهن . و ملاغم جنبانيدن وقت سخن گفتن يق تلغم بالكلام اذا حرك ملاغمه به .
تلغيب
(
talqib
) م . ع . سخت مانده گردانيدن .
تلغيط
(
talqit
) م . ع . بانگ و فرياد كردن و خروشيدن .
تلف
(
talf
) ا . پ . ترف و قروت .
تلف
(
tolf
) ا . پ . آنچه از انگور و جز آن پس از خوردن باقى ماند كه شايستهء خوردن نباشد .
تلف
(
talaf
) ا . ع . رايگان يق ذهبت نفسه تلفا و طلفا .
تلف
(
talaf
) م . ع . تلف تلفا ( از باب سمع ) : هلاك گرديد .
تلف
(
talaf
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - هلاك و زوال و ويرانى و انهدام . و اتلاف و زيان و تبزير و اسراف و خرج بىجا . و تلف شدن : هلاك شدن و فانى گشتن و اسراف شدن . و تلف كردن : هلاك كردن و ويران كردن و اسراف كردن .
تلفا
(
talafan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بدون مكافات و بىسزا .
تلفاق
(
telf q
) ا . ع . دو جامهاى كه هر دو را بهم دوزند .
تلفت
(
talaffot
) م . ع . نيك برگشته نگريستن .
تلفظ
(
talaffoz
) م . ع . سخن گفتن .
تلفظ
(
talaffoz
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تكلم و بيان و اداى حروف شمرده و بطور وضوح .
تلفظات
(
talaffoz t
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سخنهائى كه حروف آن شمرده ادا شوند .
تلفع
(
talaffo '
) م . ع . جامه در خود پيچيدن .
و جامه در سر كشيدن زن . و زبانه زدن آتش .
و فرو گرفتن پيرى مرد را . و برگ فرو گرفتن درخت را .
تلفف
(
talaffof
) م . ع . جامه در خود پيچيدن يق تلفف فى ثوبه .
تلفق
(
talaffoq
) م . ع . در پيوستن يق تلفق به .
تلفكار
(
talaf - k r
) و تلفگار (
talaf - g r
) ص . پ . مسرف و مبذر و آنكه خرج بىجا مىكند .
تلف كرده
(
talaf - karde
) ص . پ .
اسراف كرده و بر باد داده .
تلفم
(
talaffom
) م . ع . روى بند بستن زن . و عمامه بستن مرد بر دهان به شكل نقاب چنان كه تا بنوك بينى رسد .
تلفية
(
talfeyat
) م . ع . لفاه حقه تلفية : كاست حق او را .
تلفيظ
(
talfiz
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تكلم و گفتار .
تلفيع
(
talfi '
) م . ع . فرو گرفتن موى سپيد سر را يق لفع الشيب رأسه . و پوشيدن سر يق لفع رأسه . و بسيار خوردن . و باشگونه كردن توشه دان را و تسمهاش در ميان آورده خواه آن تسمه را پاره كنند و خواه بدوزند . و به خود در كشيدن زن را و فرو گرفتن آن را يق لفع المراة .
تلفيف
(
talfif
) م . ع . سخت در نورديدن و نيك در پيچيدن . و از جاىجاى فراهم آوردن چيزى را .
تلفيق
(
talfiq
) م . ع . دو درز و يا دو سخن را بهم آوردن و لفق الحديث :
بر بافت و بياراست آن حديث را .
تلقاء
(
telq '
) ا . ع . ديدار و سوى و برابر و مقابل يق توجه تلقاء النار و تلقاء فلان و جلس تلقاءه .
تلقاع
(
teleqq '
) ا . ع . مرد بسيار سخن .
تلقاعه
(
teleqq at
) ا . ع . مرد بسيار سخن و لقب نهنده مردم را . و گول و احمق .
تلقام
(
telq m
) و (
teleqq m
) ا . ع . كلان نواله .
تلقامة
(
telq mat
) و (
teleqq mat
) ا . ع . كلان نواله .
تلقب
(
talaqqob
) م . ع . با لقب شدن .
تلقح
(
talaqqoh
) م . ع . آبستنوار نمودن ناقه . و منسوب كردن كسى را بگناه ناكرده يق تلقح فلان على . و بدست اشاره كردن در سخن گفتن .
تلقط
(
talaqqot
) م . ع . از جابجا بر گرفتن خرما و جز آن .
تلقع
(
talaqqo '
) م . ع . تلقع بالكلام :
دشنام داد و سخن راند .
تلقف
(
talaqqof
) م . ع . از زير فرو ريخته شدن حوض . و فرو خوردن طعام .
تلقلق
(
talaqloq
) م . ع . جنبيدن - مقلوب تقلقل .
تلقم
(
talaqqom
) م . ع . بانگ كردن آب از بسيارى . و بمهلت فرو خوردن لقمه را .
تلقن
(
talaqqon
) م . ع . دريافتن و وا گرفتن .
تلقى
(
talaqqi
) م . ع . ديدار كردن .
و پيش آمدن . و وا گرفتن . و باردار گرديدن