تافتن
(
t ftan
) ف ل . م . پ .
برگردانيدن . و چاپ كردن . و پيچيدن . و محدب كردن . و ملتوى ساختن . و تاب دادن رشته و مانند آن . و روى برگردانيدن .
و آزرده و مكدر شدن . و افروختن . و گرم گرديدن . و روشنائى و پرتو انداختن . و طلوع كردن . و مجعد كردن . و آشفته و مضطرب گرديدن . و آه كشيدن .
تافته
(
t fte
) ا و ص . پ . پرتو اندازنده مانند آفتاب و ماه و ستاره و چراغ و آتش .
و آزردهء از كوفت راه و سوارى . و مغموم و اندوهگين و مكدر شده . و موى زلف و گيسو . و ريسمان و نخ ابريشم تابيده و پيچيده شده و هر چيز كه آن را تابيده باشند . و برگشته و برگرديده . و روى گردانيده . و معطوف .
و نوعى از بافته و پارچهء ابريشمى . و جامهاى از كتان بافته شده . و چيزى و كسى كه از تابش و حرارت آفتاب و آتش و قهر و غضب و تب بر افروخته و گرم شده باشد .
تافته جگر
(
t fte - jegar
) ص . پ .
عاشق . و كسى كه علت دق داشته باشد .
تافر
(
t fer
) ا . ع . مرد چركين .
تافشك
(
t facak
) ا . پ . ديوك و ارضه .
تافف
(
taaffof
) م . ع . اف گفتن .
تافق
(
taaffoq
) م . ع . تافقبنا :
آمد ما را از افق .
تافل
(
taaffol
) م . ع . تكبر نمودن .
تأفن
(
taaffon
) م . ع . عيب كردن .
و گرفتن خوئى كه در شخص نباشد . و به زور خود را زيرك نمودن و تأفن اواخر الامور :
تتبع كرد اواخر امور را .
تافه
(
t fe
) ا . ع . اندك و حقير . الحديث :
كانت اليد لا تقطع فى الشيئى التافه .
و ابن تافه ا خ : محدثى .
تافيف
(
ta'fif
) م . ع . اف گفتن .
تأفيك
(
ta'fik
) م . ع . دروغ گفتن .
تافيل
(
ta'fil
) م . ع . افله تأفيلا :
افزون كرد آن را .
تأق
(
taaq
) م . ع . تاق السقاء تأقا ( از باب سمع ) : پر شد آن مشك از آب .
و تاق زيد : پر خشم شد زيد و يا اندوهناك گرديد .
تأق
(
taeq
) ص . ع . شتابندهء ببدى . المثل :
انت تأق و انا ماق فكيف نتفق يضرب للمختلفين اخلاقا . و اسب جوان پر نشاط .
تاق
(
t q
) ا . پ . درخت تاغ .
تأقة
(
taaqat
) ا . ع . سختى غضب و شتابزدگى بسوى بدى يق به تأقة .
تأقط
(
taaqqot
) م . ع . تأقط اللبن :
كشك شد شير .
تأقيت
(
ta'qit
) م . ع . معين كردن وقت .
تاك
(
t k
) ا . پ . درخت رز و نهال رز .
تاك
(
t ka
) ع . اسم اشاره مؤنث ذاك .
تاك
(
t kk
) ص . ع . لاغر . و هلاك شده . و احمق . ج : تاكون و تكلة (
takalat
) و تكاك (
tokk k
) و تكك (
tokak
) .
تا كجا
(
t - koj
) پ . كلمهء استفهام كه در تعيين جا و مكان استعمال مىگردد .
تاكد
(
taakkod
) م . ع . تاكد الامر :
استوار گرديد آن كار . و نيز تاكد : بستن و محكم كردن عهد و جز آن .
تاكر
(
taakor
) م . ع . گودال كندن و گود كردن زمين براى نشانيدن درخت .
تاكرنى
(
t korron
) ا خ . ع . شهرى از اندلس كه در كنار بحر الروم واقع شده و داراى 353 ر 23 نفر جمعيت و اكنون مشهور به كاتالونى مىباشد .
تاكستان
(
t kest n
) ص . پ . باغستان درخت رز .
تآكل
(
ta kol
) م . ع . تآكل القوم :
با هم خوردند قوم . و تآكل الابطال فى الحرب : كشتند دليران در جنگ بعضى مر بعض را .
تاكل
(
taakkol
) م . ع . تاكل العضو :
خورد بعض آن عضو مر بعضى را . و تاكل منه : خشم گرفت از آن و بر انگيخته شد .
و نيز تاكل : سخت درخشيدن سرمه و شمشير و برق و سيم و جز آن .
تاكوب
(
ta'kub
) ا . پ . - مأخوذ از بربرى - فرفيون .
تاكى
(
t - key
) پ . كلمهء استفهام تا چه زمان و تا چه وقت .
تآكيد
(
ta kid
) ا . ع . دو الهائى كه بدان قرپوس زين را با دو پهلوى آن بندند .
تاكيد
(
ta'kid
) م . ع . اكده تاكيدا : استوار كرد آن را و محكم نمود .
تاكيد
(
ta'kid
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - استوارى . و الزام و اثبات . و استحكام . و اهتمام . و حكم و فرمان . و مذاكره . و سفارش . و تقاضا . و اقدم . و اصرار . و مبالغه . و جد و جهد . و تاكيد كردن : در اجراى كارى مبالغه و اصرار كردن و جد و جهد كردن .
تاكيدا
(
ta'kidan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - بطور استوارى . و حتما و حكما و جدا .
تاكيدات
(
ta'kid t
) ا . ع . - مأخوذ از تازى - دستور العملها . و سفارشها .
تاكيف
(
ta'kif
) م . ع . اكف الحمار تاكيفا : بست عرقگير را بر پشت خر . و اكفه الاكاف خوىگير ساخت آن گليم را .
تاكيل
(
ta'kil
) م . ع . اكله الشيئى تاكيلا : دعواى اين چيز كرد بر وى . و اكل مالى و شربه : بخورد و نوش مردم