بچه را از موى و پشم تا شير نخورد .
تفليل
(
taflil
) م . ع . رخنه كردن .
تفن
(
tafan
) ا . ع . چرك .
تفناك
(
tafn k
) ص . پ بدبو و متعفن .
تفند
(
tafannod
) م . ع . كارى از كسى خواستن و پشيمان شدن . و تفند فلانا على الامر : خواست آن كار را از فلان .
تفنشخ
(
tafancox
) م . ع . تفنشخت المراة فى الجماع : گشاده كرد زن پايها را هنگام كس دادن .
تفنق
(
tafannoq
) م . ع . با ناز و نعمت زيستن .
تفنك
(
tofang
) ا . پ . سلاح آتشى دراز و حملپذير .
تفنگچى
(
tofang - ci
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - كسى كه داراى تفنگ است و تفنگ را بر دوش حمل مىكند .
تفنگ دار
(
tofang - d r
) ا . پ . آنكه تفنگ بر مىدارد و نگهبان تفنگ .
تفنگ ساز
(
tofang - s z
) ا . پ . تفنگ سازنده و صانع تفنگ .
تفنگ سازى
(
tofang - s zi
) ا و ص .
پ . منسوب و متعلق بساختن تفنگ و صنعت تفنگ ساختن .
تفنن
(
tafannon
) م . ع . گونه گونه شدن و شاخ در شاخ شدن .
تفنن
(
tafannon
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تفرج و تماشا و وقت گذرانى و بازى و لهو و لعب كردن كارى از روى هوا و هوس .
تفنود
(
tafnud
) ا . پ . شجاعت و نجدت و استوارى نفس در مقام ترس به نحوى كه خوف و فزع بر شخص غالب نشود . و تفنود همراه : نجدت همراه .
تفنه
(
tafne
) و تفنى (
tafni
) ا .
پ . تار و پردهء عنكبوت .
تفنيخ
(
tafnix
) م . ع . چيره شدن و خوار گردانيدن .
تفنيد
(
tafnid
) م . ع . نسبت كردن كسى را بدروغ و به ضعف و پيرى و نقصان عقل و خطاى راى و دانش و به عجز قوله تعالى
إِنِّي لَأَجِدُ رِيحَ يُوسُفَ لَوْ لا أَنْ تُفَنِّدُونِ .
و اندك علف دادن اسب را بعد فربهى و لاغر گردانيدن . و نكوهيدن . و فند فلانا على الامر : خواست آن كار را از فلان . و فندفى الشراب : پيوسته خورد شراب را .
و فند فلان : بر سر كوه نشست فلان .
تفنيش
(
tafnic
) م . ع . فنش فى الامر : سست شد در كار و فروهشت .
تفنيق
(
tafniq
) م . ع . بناز و نعمت پروردن .
تفنين
(
tafnin
) م . ع . در آميختن و گونه گونه ساختن مردم را و كهنه شدن جامه بىدريدگى و بافتن جامه را جائى تنك و جائى ستبر .
تفنين
(
tafnin
) ا . ع . خطوط جامه . و ثوب فيه تفنين يعنى جامهاى كه در آن خطها از غير جنس اوست .
تفو
(
tafu
) پ . كلمهايست كه در حقارت چيزى استعمال مىكنند .
تفو
(
tofu
) ا . پ . آب دهان و خدو و تف و تفش .
تفوت
(
tafavvot
) م . ع . تفوت عليه فى ماله : بىاو گذشت در مال او .
تفؤد
(
tafa'od
) م . ع . سوخته شدن و افروخته گرديدن .
تفود
(
tafavvod
) م . ع . بر آمدن بالاى كوه .
تفور
(
tafur
) ا . پ . گل و طين و سفال .
تفوز
(
tafuz
) ا . پ . تفور و گل و طين و سفال .
تفوف
(
tafuf
) ع . ج . تف (
toff
) .
تفوق
(
tafavvoq
) م . ع . فراخى نمودن در عيش . و فواق فواق مكيدن بچه شير را و فواق بفواق دوشيدن و منه قول ابى موسى انه تذاكر هو و معاذ قراءة القرآن قال ابو موسى اما انا فاتفوقه تفوق اللقوح اى لا اقرء جزء بمرة و لكنى اقرا منه شيئا بعد شيئ فى آناء الليل و النهار .
تفوق
(
tafavvoq
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - برترى و بالائى . و توق جستن :
بالاتر رفتن و بالاتر شدن .
تفؤل
(
tafa'ol
) م . ع . فال گرفتن .
تفون
(
tafavvon
) م . ع . افزون شدن .
تفون
(
tafavvon
) ا . ع . افزايش و حسن نما و گواليدگى نيكو .
تفوه
(
tofuh
) م . ع . تفه تفها و تفوها و تفاهة ( از باب نصر و سمع ) : اندك و حقير گشت و لاغر شد و كهنه گرديد و تفه تفوها ( از باب سمع ) : احمق گرديد .
تفوه
(
tafavvoh
) م . ع . سخن گفتن و بدهانهء جائى در آمدن .
تفويت
(
tafvit
) م . ع . رها كردن و رخصت دادن .
تفويج
(
tafvij
) م . ع . سرد و خنك گردانيدن يق لست برائح حتى افوج اى ابرد عن نفسى .
تفوير
(
tafvir
) م . ع . فيرة ساختن براى زچه .
تفويز
(
tafviz
) م . ع . مردن . و پيدا و آشكار گرديدن راه . و در گذشتن . و بيابان بريدن با شتر يق فوز الرجل بابله اذا ركب بها المفازة .
تفويض
(
tafviz
) م . ع . فوض اليه الامر : باز گذاشت كار را به روى . و فوض المراة : زن داد بىدست پيمان .
تفويض
(
tafviz
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سپردگى و واگذارى و تسليم . و تفويض به خدا : توكل به خدا و پناه به خدا .
تفويف
(
tafvif
) م . ع . نگارين كردن