بزعفران . و بكاسهء خرد آب خوردن . و يا كمتر از سيرى آب خوردن يق تغمر البعير :
سيرآب نشد آن شتر . و گياه غمير چريدن ستور . و غمرة بر روى ماليدن زن جهة صفاى رنگ .
تغمط
(
taqammot
) م . ع . تغمط عليه التراب در خاك فرو پوشيد آن را .
تغمغم
(
taqamqom
) م . ع . سخن ناپيدا گفتن .
تغمغم
(
taqamqom
) ا . ع . سخن ناپيدا و بانگ و آواز دلاوران در كارزار .
تغمل
(
taqammol
) م . ع . فراخ نشستن در مجلس .
تغمل
(
taqammol
) ا . ع . فراخى .
تغمه
(
taqme
) ا . پ . علامتى كه صنعتگر بر روى صنعت خود گذارد و علامت افتخار و احترام و قبهء روى سپر و مدال .
تغمية
(
taqmeyat
) م ع . آسمان خانه ساختن .
تغميد
(
taqmid
) م . ع . غمد فلان :
پوشيد و پنهان داشت فلان هر آنچه از وى آشكار گرديد از ننگ و عيب .
تغمير
(
taqmir
) م . ع . غمربه :
دور كرد آن را يا دور انداخت . و غمرت المراة وجهها : غمرة ماليد زن بر روى جهة صفاى رنگ . و غمر فرسه : بكاسه آب داد اسب را براى تنگى آب .
تغميس
(
taqmis
) م . ع . كم نوشيدن .
تغميض
(
taqmiz
) م . ع . دور و باريك معنى كردن سخن را . و آسان داشتن از كسى بيع و شرارا . و چشم فرو خوابانيدن .
و چشم فرو خوابانيده حمله كردن شتر رانده شدهء از آبخور بر راننده و باز رسيدن آن بر آب .
و حقيقت كارى را دانسته در گذشتن در آن .
و غمض لى فيما بعتنى ( بصيغهء امر . ) يعنى گويا اراده مىكنى كه مبيعهء مرا از جهة ردائت آن قيمت كم كنى .
تغميض
(
taqmiz
) ا . ع . ما اكتحلت تغميضا يعنى نخوابيدم .
تغميم
(
taqmim
) م . ع . پوشانيدن .
تغنث
(
taqannos
) م . ع . بر چسبيدن .
و لازم شدن . و گران گرديدن .
تغنثر
(
taqansor
) م . ع . تغنثر بالماء :
بىخواهش خورد آب را .
تغنج
(
taqannoj
) م . ع . ناز و كرشمه نمودن .
تغنم
(
taqannom
) م . ع . غنيمت شمردن .
تغنى
(
taqanni
) م . ع . سرائيدن . و سرود گفتن . و با زن عشقبازى كردن . و ستودن و يا نكوهيدن كسى را . و بىنياز گرديدن .
تغنى
(
taqanni
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سرودگوئى و آوازخوانى .
تغنية
(
taqneyat
) م . ع . غناه الشعر و به :
سرود گفت . و غنى بالمراة : عشقبازى نمود با زن . و غنى بزيد : ستود يا نكوهيد زيد را . و غنى الحمام : بانگ كرد كبوتر .
تغنيم
(
taqnim
) م . ع . غنمه كذا :
غنيمت داد او را .
تغنين
(
taqnin
) م . ع . اغن گردانيدن كسى را .
تغوج
(
taqavvoj
) م . ع . دو تا گرديدن و خميدن .
تغور
(
toqur
) م . ع . تغر الكلب تغورا ( از باب فتح ) : كميز انداخت سگ .
و تغر السحاب بالماء : باران ريخت ابر .
تغور
(
taqavvor
) م . ع . بغور آمدن .
تغوط
(
taqavvot
) م . ع . در مغاكى رفتن قضاى حاجت را و غائط كردن .
تغوط
(
taqavvot
) ا پ . - مأخوذ از تازى - غايط و پليدى . و تغوط كردن :
پليدى انداختن .
تغول
(
taqavvol
) م . ع . گوناگون شدن يق تقولت المراة اى تلونت . و هلاك كردن .
تغون
(
taqavvon
) م . ع . ستيهيدن بر گناه . و پيش در آمدن . و شجاعت نمودن در جنگ .
تغوية
(
taqveyat
) م . ع . گمراه كردن و دفزك و چغرات گردانيدن شير را .
تغويث
(
taqvis
) م . ع . و اغوثاه گفتن .
تغوير
(
taqvir
) م . ع . بغور شدن . و در زمين فرو شدن آب . و فرو شدن آفتاب .
و در نيم روز در آمدن . و در غاثره فرود آمدن . و در نيم روزان رفتن . و خفتن وقت نيم روز . و شكست خوردن . و در گذشتن .
تغويط
(
taqvit
) م . ع . فرو خوردن لقمه را . و لقمهء كلان گرفتن . و دور تك ساختن چاه را .
تغى
(
teq
) م . ع . تغت الجارية الضحك تغى ( از باب نصر ) خواست جاريه كه خنده را بپوشاند و نتوانست . و تغا الانسان : هلاك گرديد انسان .
تغى
(
teq
) ا . ع . خندهء بلند .
تغيب
(
taqayyob
) م . ع . تغيب عنى :
ناپديد گشت از من . و در ضرورت شعر تغيبنى گفته شده .
تغيث
(
taqayyos
) ا . ع . فربهى .
تغيث
(
taqayyos
) م . ع . فربه شدن .
تغير
(
taqayyor
) م . ع . تغير عن حاله : بر گرديد از حال خود .
تغير
(
taqayyor
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - خروج از حالت طبيعى و تبدل و خشم