تغانى
(
taq ni
) م . ع . از همديگر بىنياز گرديدن .
تغاور
(
taq vor
) م . ع . بر همديگر غار آوردن .
تغاوط
(
taq vot
) م . ع . همديگر را در آب فرو بردن .
تغاوى
(
taq vi
) م . ع . بر بدى و بىراهى گرد آمدن و يارمندى نمودن بر آن . يق تغاووا على عثمان فقتلوه . و از اينجا و آنجا گرد آمدن . و كوشش و حرب نكردن .
تغايب
(
taq yob
) م . ع . غايب بودن . يق بنو فلان يشهذون احيانا و يتغايبون احيانا .
تغايد
(
taq yod
) م . ع . دو تا و كج گرديدن از نرمى و نزاكت .
تغب
(
taqb
) ا . ع . امر زشت و تهمت .
تغب
(
taqab
) ا . ع . قحط و چرك و گرسنگى و عيب و هلاكت .
تغب
(
taqab
) م . ع . تغب تغبا ( از باب سمع ) : هلاك گرديد و فاسد شد و گرسنه گرديد و عيبناك شد و قحطناك شد .
تغبة
(
taqebbat
) ا . ع . شهادت زور .
تغبر
(
taqabbor
) م . ع . بقيهء شير دوشيدن و باقى ماندهء چيزى را گرفتن . و تغبر من المراة ولدا : فرزند حاصل كرد از آن زن .
تغبش
(
taqabboc
) م . ع . ستم كردن .
و دعوى باطل بر كسى نمودن .
تغبق
(
taqabboq
) م . ع . بشبانگاه دوشيدن .
تغبيب
(
taqbib
) م . ع . ترك دادن مبالغه را در امرى . و گرفتن گرگ گلوى گوسپند را . و دور كردن از قوم امرى را .
تغبية
(
taqbeyat
) م . ع . پوشيدن . و كوتاه گردانيدن موى . و از بيخ بر كندن آن را .
تغبير
(
taqbir
) م . ع . غبار آلودن به چيزى و گرد انگيختن . و لا إله اللّه گفتن بار بار . و برانگيختن بر كار .
تغبيض
(
taqbiz
) م . ع . اشك نادادن چشم هنگام گريستن خواستن مردم .
تغبيط
(
taqbit
) م . ع . آرزومند گردانيدن كسى را .
تغبين
(
taqbin
) م . ع . در غبن انداختن كسى را .
تغترف
(
taqatrof
) م . ع . بزرگ منشى نمودن .
تغتخ
(
toqtox
) و تغتز (
taqtaz
) ا . پ . نان تنك ساجى .
تغتغ
(
taqtaq
) و (
toqtoq
) ا . پ .
كيله و قفيزى كه بدان غله پيمايند . و نان تنك ساجى . و پيمانهء بزرگ چهار خروارى .
تغتغ
(
teqa - teqa
) و (
teqo - teqo
) و (
teqe - teqe
) ا . ع . اقبلوا تغ تغ يعنى نيكو خندان آمدند و كذلك تغ تغ و تغ تغ .
تغتغة
(
taqtaqat
) ا . ع . آواز پيرايه و آواز خنده . و تنگى و درماندگى در سخن .
تغتغة
(
taqtaqat
) م . ع . سخن گفتن بطريقى كه فهميده نشود و سخن واضح نگفتن .
تغثيث
(
taqsis
) م . ع . اندك فربه گرديدن شتر .
تغدرى
(
taqdari
) ا . پ . - مأخوذ از تركى - هوبره .
تغدن
(
taqaddon
) م . ع . خميدن و ميل نمودن
تغدى
(
taqaddi
) م . ع . چاشت خوردن و هرگاه بگويند ادن فغتدو تعش بصيغهء امر در جواب گفته مىشود ما بى من تعذو لا تعش و لايق ما بىغداء و لا غشاء .
تغدية
(
taqdeyat
) م . ع . چاشت خورانيدن . يق غديته تغدية فتغدى .
تغديد
(
teqdid
) م . ع . نصيب خود را گرفتن . يق غدد فلان : بهرهء خود گرفت فلان . و غدد البعير ( مجهولا ) : طاعون زده گرديد شتر .
تغذرم
(
taqazrom
) م . ع . تغذرم يمينا : سوگند خورد و تردد و انديشه نكرد در آن .
تغذغذ
(
taqazqoz
) م . ع . تغذغذ تغذغذا : برجست .
تغذم
(
taqazzom
) م . ع . چشيدن و بسيار خوردن . و بريدن .
تغذمر
(
taqazmor
) م . ع . بانگ و فرياد كردن . و در آميختن كلام را .
تغذى
(
taqazzi
) م . ع . خوردن .
تغذى
(
taqazzi
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - غذا خوردن . و تغذى كردن .
غذا خوردن .
تغذية
(
taqzeyat
) م . ع . خورش دادن و پروردن . و بريدن شتر كميز را . و جارى گرديدن خون از رگ .
تغذيه
(
taqzie
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - غذا و خورش و پرورش . و تغذيه دادن : غذا دادن . و تغذيه كردن .
غذا خوردن و پرورش دادن .
تغر
(
taqr
) م . ع . تغر العرق تغرا ( از باب فتح ) : برجست خون از رگ و جارى گشت . و تغرت القربة : برجست آب از درز مشك .
تغران
(
taqar n
) م . ع . تغرت القدر تغرانا ( از باب فتح و سمع ) : جوش زد آن ديگ ( لغة فى نغرت ) .
تغرب
(
taqarrob
) م . ع . از سوى غرب آمدن . و دورى گزيدن . و دور رفتن .
جدا شدن .
تغرة
(
taqerrat
) م . ع . غرر بنفسه تغريرا و تغرة : در خطر و هلاكت افگند خود را .