تعاطف
(
ta tof
) م . ع . تعاطف فى مشيته : سر جنبانيد در رفتار و نرم رفت و خراميد . و تعاطفوا : بر همديگر مهربانى نمودند .
تعاطى
(
ta ti
) م . ع . بدست گرفتن .
و بناحق گرفتن چيزى را . و خوض كردن در چيزى . و دليرى كردن بر آن . و همديگر را نبرد كردن در گرفتن . و بر سر انگشتان پاى ايستاده دست سوى چيزى دراز كردن . قوله تعالى
فَتَعاطى فَعَقَرَ
اى قام على اطراف اصابع رجليه ثم رفع يديه فضربها . و مرتكب كارى شدن . و كار نيكو و گزيده كردن .
تعاطى
(
ta ti
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - سپردن بيك ديگر و بهم ديگر دادن و عطا كردن .
تعاظل
(
ta zol
) م . ع . بگشنى در پى ماده بر زبر يكديگر رفتن سگان و ملخ و جز آن .
تعاظم
(
ta zom
) م . ع . تعاظمه :
بزرگ شد بر وى . و امر لا يتعاظمه شيئ : كارى است كه چيزى نسبت به آن بزرگ نيست .
تعاف
(
ta ffa
) ع . كلمهء امر يق تعاف يا مريض يعنى دوا بكن . و تعاف ناقتك : بدوش ناقهء خود را بعد دوشيدن اول .
تعافر
(
ta for
) م . ع . سپيد گردانيدن تريد را .
تعافس
(
ta fos
) م . ع . كشتى گرفتن يقال تعافسوا اذا تعالجوا فى الصراع .
تعافف
(
ta fof
) م . ع . دوا كردن بيمار يق تعاف يا مريض . و دوشيدن ناقه را بعداول يق تعاف ناقتك . مر . تعاف .
تعافى
(
ta fi
) م . ع . صحت يافتن .
تعاقب
(
ta qob
) م . ع . پيروى كردن .
تعاقب
(
ta qob
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - عقب و دنبال و پيروى . و جهد و كوشش . و از تعاقب يكديگر : از پس يكديگر .
تعاقد
(
ta qod
) م . ع . با همديگر عهد و پيمان نمودن . و در زير يكديگر رفتن سگان در پى ماده .
تعاقر
(
ta qor
) م . ع . با هم پى زدن ستور را جهة آزمايش پى زنى . و بمبارات كشتن شتر را يق تعاقرا اى عقرا ابلهما ليرى ايهما اعقر لها
تعاقل
(
ta qol
) م . ع . خردمندى نمودن بىخرد . و ديت را ميان هم ديگر قسمت نمودن .
تعاقم
(
ta qom
) م . ع . پيروى نمودن .
تعاكر
(
ta kor
) م . ع . بر يكديگر نيزه زدن قوم در پيكار و با هم در آميختن يق تعاكر القوم اذا اختلطوا .
تعاكظ
(
ta koz
) م . ع . با هم پيكار كردن . و حجت آوردن . و با هم نازيدن و فخر كردن .
تعال
(
ta la
) ع . كلمهء امر مشتق از تعالى يعنى بيا و در مذكر تعال گويند و در مؤنث تعالى و در تثنيه تعاليا و در جمع مذكر تعالوا و در جمع مؤنث تعالين .
تعال
(
ta ll
) م . ع . تعالت المراة :
پاك گرديد زن از نفاس . و تعاللت الناقة :
راندم ناقه را تا غايت رفتار آن .
تعالج
(
ta loj
) م . ع . عمل كردن .
و مشغول شدن به چيزى . و با هم كوشش كردن .
تعالم
(
ta lom
) م ع . با هم دانستن .
و تعالمه الجميع اى علموه .
تعالى
(
ta li
) م . ع . بس بلند شدن و برآمدن و اذا امرت منه قلت له تعال و لها تعالى . مر . تعال .
تعالى
(
ta ly
) پ . كلمهء فعل مأخوذ از تازى - يعنى بلند شد و اگرچه صيغهء ماضى است ولى بيشتر حال واقع مىشود مراسم الهى را مانند الله تعالى و خداى تعالى و حق تعالى يعنى برتر است خدا و همچنين تعالى الله يعنى برتر است خدا . و تعالى شأنه : برتر است شأن او .
تعالين
(
ta layna
) ع . كلمهء امر كه در جمع مؤنث استعمال مىشود يعنى بيائيد .
مر . تعال .
تعامس
(
ta mos
) م . ع . تعامس عنه : به قصد غافل نمود خود را . و تعامس على : مشتبه گذاشت بر من كار خود را و نادانسته آورد .
تعامش
(
ta moc
) م . ع . تغافل ورزيدن در چيزى .
تعامه
(
ta moh
) م . ع . سر گشته و متردد شدن در گمراهى و منازعت و جز آن .
تعامى
(
ta mi
) م . ع . كورى نمودن و كورى را به خود بستن .
تعانق
(
ta noq
) م . ع . دست در گردن يكديگر افگندن در محبت .
تعانيق
(
ta niq
) ع . ج . تعنوق (
to'nuq
) .
تعاود
(
ta vod
) م . ع . تعاود وافى الحرب و نحوه : بر يكديگر بر گرديدند هر فريق در جنگ و جز آن و ميل نمودند .
تعاوذ
(
ta voz
) م . ع . بهمديگر پناه بردن قوم .
تعاور
(
ta vor
) م . ع . دست بدست گردانيدن چيزى را و بنوبت گرفتن .
تعاوك
(
ta vok
) م . ع . با هم كارزار كردن و كوشش نمودن .
تعاون
(
ta von
) م . ع . يكديگر را يارى كردن .