تعتب
(
taattob
) م . ع . با هم خشم گرفتن .
و بناز خطاب كردن . و عيب كردن يق فلان لا يتعتب بشيئ اى لا يعاب .
تعتت
(
taattot
) م . ع . تعتت فى كلامه : استقرار نگرفت در سخن خود و نرفت بر آن .
تعتد
(
taattod
) م . ع . تعتد فى صنعته : ريزهكارى نمود در كار خود .
تعترف
(
taatrof
) م . ع . بزرگ منشى كردن - و خلاف تعفرت (
taafrot
) .
تعتع
(
ta'ta '
) ص . ع . كسى كه سخن فاناك گويد .
تعتعة
(
ta'taat
) ص . ع . تعتع فى الكلام : درماند در سخن . و تعتعت الدابة :
در شكوخيد ستور در ريگ . و تعتعه : بىآرام و تفته كرد او را و سخت جنبانيد .
تعتعة
(
ta'taat
) ا . ع . واحد تعاتع .
مر . تعاتع .
تعتور
(
taatvor
) م . ع . مانا گرديدن به قبيلهء عتوارة و يا منسوب شدن به آنها يق تعتور تعتورا .
تعته
(
taattoh
) م . ع . خويشتن را نادان نمودن . و سستى كردن . و پاك شدن . و خود را ديوانه نمودن . و احمق و سست گرديدن . و بد دل شدن . و زيادتى كردن در طعام و لباس .
تعته
(
taattoh
) ا . ع . دلشدگى و بىعقلى .
تعتى
(
taatti
) م . ع . بزرگ منشى كردن .
و در گذشتن از حد .
تعتيب
(
ta'tib
) م . ع . نيفهء ازار برچيده از پيش وابستن . و آستانهء در ساختن .
تعتيد
(
ta'tid
) م . ع . آماده كردن .
تعتيق
(
ta'tiq
) م . ع . كهنه و ديرينه كردن و گزيدن .
تعتيم
(
ta'tim
) م . ع . باز ايستادن از كارى و باز داشتن از آن . و درنگ كردن در مهمانى . و در وقت عتمة رفتن و يا آمدن و يا بازگشتن در آن وقت . و سپسايگى رفتن و گريختن يق حمل عليه فاعتم اى ما نكص . و درنگ نمودن يق ماعتم ان فعل كذا اى ما لبث . و عتم الطائر : جنبانيد مرغ بال را بر سر مردم و دور نرفت .
تعثر
(
taassor
) م . ع . شكوخيدن و بسر در آمدن . و شكوخيدن زبان در سخن .
تعثكل
(
taaskol
) م . ع . تعثكل العذق :
بسيار خوشه گرديد عذق يعنى خرمابن بابار .
تعثلب
(
taaslob
) م . ع . زشت شدن حال و لاغر و نزار گرديدن از پيرى و يا عام است .
تعثيث
(
ta'sis
) م . ع . خوش كردن آواز را در سرود و خوش سرائيدن .
تعثير
(
ta'sir
) م . ع . بسر در آوردن و و خوار و هلاك گردانيدن .
تعثين
(
ta'sin
) م . ع . دود بر آوردن آتش . و آميختن . و برانگيختن تباهى . و بوى دود دادن جامه را .
تعجابة
(
te'j bat
) ص . ع . رجل تعجابة : مرد بشگفت آورنده .
تعجب
(
taajjob
) م . ع . بشگفت آمدن يق تعجبت منه : بشگفت آمدم از وى . و تعجبنى : فريب داد مرا و در فتنه انداخت .
تعجب
(
taajjob
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - حيرت و آشفتگى و شگفتى و شگفت تعجب آوردن : حيرت كردن و شگفت نمودن . و تعجب داشتن و يا كردن و يا نمودن : شگفت كردن و آشفته شدن .
تعجج
(
taajjoj
) م . ع . از دود پر گرديدن خانه يق عجج البيت فتعجج :
پر كرد خانه را از دود پس پر گرديد .
تعجر
(
taajjor
) م . ع . نورد گرفتن شكم از فربهى .
تعجرف
(
taajrof
) م . ع . بزرگ منشى كردن . و باكراه بر كارى داشتن كسى را .
تعجرف
(
taajrof
) ا . ع . بىباكى و شتابزدگى . يق جمل فيه تعجرف اى قلة مبالاة لسرعته .
تعجز
(
taajjoz
) م . ع . تعجز البعير :
بر نشست بر عجز شتر .
تعجس
(
taajjos
) م . ع . در پى كارى شدن . و پى روى نمودن كسى را در كارى . و پى هم باريدن باران . و در آخر شب برآمدن و رفتن . و بند كردن . و باز داشتن و ( يعدى بالباء ) . و درنگ نمودن و باز ايستادن . و سرزنش نمودن كسى را .
و تكبر كردن . و سپس انداختن كارى را يق تعجسه عرق سوء اى قصر به عن المكارم .
تعجل
(
taajjol
) م . ع . برانگيختن و شتافتن فرمودن . و پينو را به مقدار دبز كف دست دراز كردن . و شتافتن و شتابى نمودن .
و زود گرفتن يق تعجل منه كذا اذا اخذه عاجلا . و تعجلت من الاجرة كذا :
تقديم كردم اجرت آن را .
تعجلد
(
taajlod
) م . ع . بزرگ گرديدن كار و سخت و دشوار گرديدن .
تعجن
(
taajjon
) م . ع . فربه شدن شتر .
تعجه
(
taajjoh
) م . ع . خود را نادان نمودن و ديرى گزيدن كار .
تعجهن
(
taajhon
) م . ع . لازم گرفتن زن را چندان كه بخانهء خود آورد و زفاف بردن . و خوانسالار شدن . و رسول كدخدائى گرديدن .
تعجيب
(
ta'jib
) م . ع . بشگفت آوردن كسى را .