حق او و يا توانا كرد . و طوقت له نفسه :
راضى شد و اجازت داد و آسان نمود ( لغة فى طوعت له نفسه ) .
تطويل
(
tatvil
) م . ع . دراز نمودن .
و طول لها : دراز و فرو هشته كرد رسن ستور را در چراگاه . و كذا طول فرسه .
و طول له : مهلت داد او را .
تطويل
(
tatvil
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - درازى و امتداد . و تطويل بلا طائل : درازى كلام بيهوده .
تطويلا
(
tatvilan
) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - تطويلانه و طول كلام .
تطويلانه
(
tatvil ne
) م ف . پ . طول كلام و درازى سخن .
تطهر
(
tatahhor
) م . ع . پاك شدن .
و غسل آوردن زن از خون و جز آن . و پرهيز كردن از گناه و از هر زشتى .
تطهل
(
tatahhol
) م . ع . بر گرديدن رنگ و مزهء آب .
تطهم
(
tatahhom
) م . ع . ناخوش داشتن طعام را . و اندوهگين گرديدن از كسى .
و ناخوش داشتن صحبت كسى را يق فلان يتطهم عنا .
تطهمل
(
tatahmol
) م . ع . بىهيچ چيز رفتن . و تطهمل له : حيله برانگيخت تا كه بگيرد از وى چيزى را .
تطهير
(
tathir
) م . ع . پاك كردن و شستن يق طهره بالماء . و پاك كردن از معصيت .
تطهير
(
tathir
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پاكى و طهارت و پاكشدگى . و پاكش و ويژش .
تطهيم
(
tathim
) م . ع . رسيدن . و همه يك بار فراهم آمدن بكارى . و كلان و پر گوشت گرديدن .
تطياب
(
taty b
) م . ع . طاب طابا و طيبا و طيبة و تطيابا ( از باب ضرب ) :
خوشمزه و پاك و پاكيزه گرديد و حلال شد .
و طابت الارض : گياهناك گرديد زمين .
و طابه : خوش كرد آن را و پاك و پاكيزه ساخت . و طبت به نفسا اى طابت به نفسى : خوش و پاكيزه ساختم به آن نفس خودم را .
تطيب
(
tatayyob
) م . ع . آلودن خود را ببوى خوش و خود را خوش بوى كردن .
تطيخ
(
tatayyox
) م . ع . بزشتى آلوده شدن .
تطير
(
tatayyor
) م . ع . تطير به و منه : فال بد گرفت از وى . و قوله تعالى و
قالُوا اطَّيَّرْنا بِكَ
اصله تطيرنا فادغمت التاء فى الطاء فاجتلبت الالف ليصح الابتداء بها .
تطير
(
tatayyor
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - فال بد .
تطيله
(
totleyah
) ا خ . ع . شهر تودله اسپانيول كه در روى رود ابر واقع شده و داراى ده هزار نفر جمعيت است .
تطيليق
(
totayliq
) ا . ع . جريان آهسته و سبك .
تطين
(
tatayyon
) م . ع . آلوده گرديدن به گل .
تطيب
(
tatyib
) م . ع . پاك يافتن و خوش گردانيدن . و پاك و پاكيزه ساختن .
تطييح
(
tatyih
) م . ع . طيح بثوبه :
انداخت جامه را جائى كه ضايع و تباه شود .
و طيح فلانا : حيران گردانيد فلان را . و طيح الشيئ : تباه و هلاك كرد آن چيز را .
تطييخ
(
tatyix
) م . ع . به كار زشت آلوده كردن كسى را . و طيخه السمن :
پر كرد او را فربهى به پيه و گوشت . و طيخ عليه العذاب : پائيد و مداومت كرد بر وى عذاب چندانكه بكشت و هلاك كرد او را .
تطيير
(
tatyir
) م . ع . پرانيدن يق طيره و طيربه . و بخشبخش كردن چيزى را . و طير الفحل الابل : بار دار كرد گشن همهء شتران را .
تطييش
(
tatyic
) م . ع . آشكار نمودن و بيهوده ساختن . و سبك ساختن .
تطييف
(
tatyif
) م . ع . بسيار طواف كردن .
تطيين
(
tatyin
) م . ع . به گل اندودن بام و جز آن را .
تظالم
(
taz lom
) م . ع . همديگر را ستم كردن .
تظاهر
(
taz hor
) م . ع . يارمند شدن با هم و يكديگر را يارى نمودن و به پشت در آوردن .
تظاهر
(
taz hor
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مددگارى و با هم پشت دادگى .
تظبظب
(
tazabzob
) م . ع . تظبظب الشيئ : اندك اثر كرد آن چيز .
تظرف
(
tazarrof
) م . ع . بتكلف زيركى نمودن .
تظرمط
(
tazarmot
) م . ع . تظرمط فى الطين : در گل و لاى افتاد و آلوده گرديد در آن .
تظريب
(
tazrib
) م . ع . ظربت الحوافر ( مجهولا ) : سخت و درشت گرديد سم .
تظفير
(
tazfir
) م . ع . پيروزى دادن .
و پيروزمند ساختن . و ناخن فرو بردن در چيزى . و ظفرك اللّه گفتن . و به قدر ناخن بر آمدن عرفج . و برآوردن زمين گياه را چندان كه بانگشت كنده شود . و ماليدن پوست را تا اظفار آن تابان گردد . و ظفر به ثوبه : خوشبوى كرد جامه را به ظفار .
تظلل
(
tazallol
) م . ع . سايه گرفتن .