از تازى - گواهى دادن با هم . و با هم حاضر شدن و ملاقات .
تشاهير
(
tac hir
) ع . ج . تشهير .
تشايخ
(
tac yox
) م . ع . خواجه و پير نمودن خود را .
تشايظ
(
tac yoz
) م . ع . همديگر را دشنام دادن .
تشايع
(
tac yo '
) م . ع . با همديگر شريك شدن . و خود را شيعى نمودن .
تشائى
(
tac i
) م . ع . تشائى القوم :
متفرق و پريشان شدند قوم . و تشاء اما بينهما : با هم دور شدند .
تشبب
(
tacabbob
) م . ع . غزل گفتن .
تشبث
(
tacabbos
) م . ع . در آويختن به چيزى و چنگ در زدن .
تشبث
(
tacabbos
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - در آويختگى و چنگ زدگى و بلك .
و تشبث دامن كردن : چنگ در زدن در دامن و ملتجى شدن و گرفتن دامن را بطور عجز .
تشبح
(
tacabboh
) م . ع . بازيدن آفتاب پرست بر چوب و مانند آن يق تشبح الحرباء على العود .
تشبر
(
tacabbor
) م . ع . بزرگ شدن .
تشبص
(
tacabbos
) م . ع . تشبص الشجر : بهم در شدند درختان .
تشبع
(
tacabbo '
) م . ع . بتكلف سير نمودن خود را . و افزون شدن . و بار بار خوردن .
تشبك
(
tacabbok
) م . ع . بيك ديگر در آمدن چيزى و در آويختن از چيزى . و در هم مختلط شدن كارها .
تشبه
(
tacabboh
) م . ع . مانستن و مانند بودن .
تشبيب
(
tacbib
) م . ع . شبب بفلانة تشبيبا : غزل گفت براى فلان زن و بكنايه سخن گفت در حب آن . و شبب قصيدته :
زينت داد قصيدهء خود را بذكر زنان . و نيز تشبيب :
آغاز كردن در مقصود .
تشبيب
(
tacbib
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ايراد كردن در ابتداى قصيده قبل از مدح ممدوح بيتى چند در عشق و حال معشوق .
تشبيح
(
tacbih
) م . ع . شبح تشبيحا :
بزرگ سال شد پس يك كالبد را دو ديد . و شبح الشيئ : پهناور گردانيد آن چيز را .
تشبير
(
tacbir
) م . ع . اندازه كردن .
و شبر فلانا : بزرگ داشت فلان را .
تشبيع
(
tacbi '
) م . ع . نزديك سيرى رسيدن گوسپندان يقال شبعت عنه تشبيعا اذا قاربت الشبع و لم تشبع .
تشبيك
(
tacbik
) م . ع . در آميختن و بيك ديگر درآوردن چيزى و منه تشبيك الاصابع .
تشبيم
(
tacbim
) م . ع . شبم الجدى :
شبام را در دهان بزغاله كرد .
تشبيه
(
tacbih
) م . ع . شبهه اياه و شبهه به تشبيها : مانند او كرد آن را . و شبه عليه الامر ( مجهولا ) : مشكل شد بر وى آن كار .
تشبيه
(
tacbih
) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مشابهت و تمثيل و يك سانى و مانندگى . و كنايه و استعاره . و تشبيه كردن :
چيزى را به چيزى شبيه و مانند كردن
تشبيهات
(
tacbih t
) پ . ج . تشبيه .
تشت
(
tact
) ا . پ . ظرف فلزى بزرگ و پهن كه گوديش كمتر از لگن است و بتازى طشت گويند . و نيز لگن و طبق و خوان را گويند . و تشت آتش : آفتاب . و تشت بلند : آسمان و آفتاب . و تشت زر و تشت زرين : آفتاب . و تشت سيمين :
ماه . و تشت از بام افتادن : رسوا شدن .
تشتت
(
tacattot
) م . ع . پراكنده شدن .
تشتخانه
(
tact - x ne
) ا . پ . جامهء خواب كه توشك و لحاف و نهالى و مانند آن باشد . و خانهاى كه رختخواب در آن نهند و آفتابهچى خانه يعنى خانهاى كه آفتابه لگن در آن گذارند و گاه از روى تعظيم بر ادب خانه و مبرز اطلاق شود .
تشتخوان
(
tact - x n
) ا . پ . خوانى كه جهة نان و طعام گذارند .
تشتدار
(
tact - d r
) ا . پ . آفتابهچى و كسى كه آفتابه لگن نگاه مىدارد .
تشتر
(
tactar
) ا خ . پ . ميكائيل .
تشتگر
(
tact - gar
) ا . پ . تشت ساز .
تشتمير
(
tactmir
) ا . پ . تشمير و بسفايج .
تشتن
(
tactan
) ا . پ . تيشهء بزرگ .
تشت و خايه
(
tacto - x ye
) ا . پ .
يك نوع بازى كه تخم مرغ آگنده از پارهء داروها را در ميان تشتى در آفتاب گذارند تا بالا رود . و نام طلسمى . و زمين و آسمان و علم نجوم را علم تشت و خايه نيز گويند .
تشته
(
tacte
) ا . پ . تشت و طبق و خوانچه .
تشتى
(
tacatti
) م . ع . اقامت كردن در زمستان به جائى .
تشتيه
(
tacteyat
) م . ع . شتى تشتية :
اقامت كرد در زمستان يقال تشتيت ببلد كذا اذا اقمت به شيتاء . و هذا الشيئ يشتينى : اين چيز بس است زمستان مرا .
تشتيت
(
tactit
) م . ع . پراكنده كردن .
و شتته الله : پراكنده و پريشان كند او را خداى .
تشتير
(
tactir
) م . ع . پلك چشم گردانيدن .
و عيب كردن كسى را . و تنقيص نمودن .