در دشتهاى مرطوب ، كنار مجارى آب و نواحى سايهدار تا ارتفاعات كم مىرويد .
از مشخصات آن گياه اين است كه برگهاى بزرگ ، بى كُرك ، بيضوى ، نوك تيز و به رنگ سبز مايل به خاكسترى دارد .
گلهاى آن كوچك و متعدد و ميوهاش خورجينك ، با ظاهرى بيضوى مدور به طول 2
ميلىمتر مىباشد .
از تاريخچه مصارف درمانى اين گياه و نمونههاى ديگرى كه بدانها اشاره شد چنين استنباط مىشود كه از اين گياه و گونههاى ديگر آن در قرون قبل جهت درمان هارى استفاده مىشده است ولى مطالعات مختلف ، اين ادعا را وارد نمىدانست چون اين گياه داراى اثر ضد اسكوربوت ، نيرو دهنده ، مقوى ، مدر و تصفيه كننده خون است .
در استعمال خارج اگر له شده آن بر روى زخم و جراحات قرار گيرد ، اثر التيام دهنده ظاهر مىنمايد بهعلاوه چون قرمز كننده پوست بدن است ، به منظور ايجاد قرمزى در پوست و توجه خون به نواحى سطحى بدن ، در موارد سياتيك ، روماتيسم و دردهاى عصبى از آن استفاده مىكنند .
در مصارف داخلى ، در رفع عوارض اسكوربوت ، خنازير ، آب آوردن ، اختلالات هضمى ، حالات عصبى و هيسترى توصيه گرديده است . جوشانده آن در استعمال خارج ، سابقا در بيماريهاى پوستى مصرف داشته است . ضمنا در طب عوام بطورى كه شهرت دارد از اعضاى اين گياه جهت رفع ناراحتيهاى قلبى ، ورم لثه ، دندان منشأ كمبود يا فقدان ويتامين
G
و همچنين موارد مختلف ديگر استفاده درمانى بهعمل مىآيد .
دمكرده 30 تا 60 گرم برگ در يك ليتر آب يا 15 تا 30 گرم ريشه آن در يك ليتر آب به مقدار نصف فنجان و سه مرتبه در روز به كار مىرود . به منظور تهيه لوسيونها و كمپرس ، با تأثير دادن آن به حالت گرم بر روى ناحيه دردناك بدن در سياتيك ، استفاده مىشده است . اين گياه در غالب نواحى ايران پراكندگى دارد . در منطقه البرز ، اطراف كرج ، كرمان ، لرستان ، كوههاى اراك ، همدان ، آذربايجان و اطراف مشهد و غيره مىرويد . « 1 »
هامش
( 1 ) - گياهان دارويى ، دكتر على زرگرى ، ج 1 ، ص 189 .