چه در آن ضررى كه مستلزم علاج باشد وجود ندارد ، برعكس كسانى كه مزاجشان سرد است يا بر اثر خوردن آن نفخ زياد در معدهشان توليد مىگردد بايد در علاج آن اقدام نمايند و با داروهايى مانند معجون زيرهدار و خردل رفع نمايند .
ماش در كتاب قديمى :
از حبوبات معروف است در آخر اول سرد و مايل به خشكى و قوتش تا سه سال باقى است . لطيفتر از عدس و از ساير حبوبات كم نفختر و مولد خلط صالح و مسكن حرارت و التهاب صفرا و قابض و موافق گرده و مقوى عصب و بهترين اغذيه صاحبان تبهاى حاره است و جهت سرفه و ورم لهاة و براى سردرد مفيد مىباشد .
برگ تازه ماش را كه نزديك به درو كردن است كوبيده آب آن را بهعنوان دارو و ماليدنى جهت درمان معين مىنمايد .
برگ و دانه را بهعنوان درمان يك نوع بيمارى معرفى كردن توجه به عناصر متشابهى است كه علم جديد وجود هر دو را بطور كيفيتى در دانه و برگ به اثبات رسانده است .
با توجه به خاصيت درمانى آنها فقط بر لكههاى پيسى و اين كه درمان مذكور بايد متكى بر اثر گوارشى انكار ناپذيرى باشد اعجاب انگيز است .
و مهمتر ، كلمه اتحساه است كه معنى حريره يا شوربا كردن و كم كم خوردن را مىدهد كه براى تهيه حريره مىدانيد بايد با آب آن را جوش آورد و آبش را ريخت و دانهاش را بهصورت گرد درآورد و لا جرم سموم موجود در ماش از بين خواهد رفت ( و حتى مردم عامى نيز براى پخت ماش درا يران آن را جوشانده آبش را دور مىريزند ) و اين است معنى عبارات عربى فوق : مردى به حضرت رضا از پيسى شكايت كرد حضرت فرمود : ماش را بپزد و حريره كند و خوراك خود قرار دهد .
ماش در اسلام :
نه رازى از اثر گوارشى ماش بحث كرده ، نه در قرابادين معتبر قديمى ذكر شده ، بلكه بطورى كه ملاحظه فرموديد علم جديد به اين كه بر ترشحات و حركات دودى رودهها