نمىتوانند آن را به خوبى تحمل نمايند . از عجايب آنكه هم اكنون برخى عقيده دارند خوردن چغندر از قند خون مىكاهد ( با آنكه قند از چغندر است ) . چغندر اثر راديواكتيو دارد كه روى دستگاه گوارشى قابل توجه مىباشد و ماده راديواكتيو مذكور روبيديم نام دارد . براى اينكه بتوان به خوبى چغندر را پوست كند بايد داغشدهاش را در آب سرد انداخت . چغندر با داشتن قند طبيعى و منيزيوم مقوّى و مغذّى بوده بخصوص بر استخوان بندى و مايعات بدن اثر خوبى دارد ، بعلاوه مقدارى فسفر و ويتامين
B
كه هر دو مسكّن و آرامبخش اعصابند در چغندر يافت مىشود . چغندرى به نام ويتاسيكلاست كه برگ آن خورده مىشود و مردانى كه آن را زياد بخورند پستانشان بزرگ مىشود ( ژنيكوماستى ) . از آمينواسيدها ، تبائين در شيره چغندر و ملاس چغندر موجود است .
چغندر از رازى :
سلق ( چغندر ) : دفع سلق از معده به سهولت انجام مىگيرد و از تمام بقولات هم سريعتر است و جوهره آن به شكم لينت مىدهد بخصوص اگر با عدس پوست كنده بپزند و اگر نمك بيشترى داشته باشد آب جوهره آن طبيعت را روان ساخته خاصيت مسهلى به شكم مىبخشد و يك نوع اجابت ملايمى در مزاج فراهم مىسازد براى معده سازگار نيست ، تشنگىآور نيست و جهت مزاجهاى گرم مفيد است در صورتى كه با
ماست بخورند و در آش ماست و آش آبغوره و امثال آن بريزند يا از آن طفشيل ( خوراكى است از عدس مقشر و سركه ) تهيه نمايند مداومت در خوردن آن براى افراد مبرود و همچنين زياد خوردن آن براى اين دسته شايسته نيست و بايد پوست آن را بكنند و با روغن زيتون و ساير روغنها بپزند و بر آن دانهها و ادويه معطر بيفزايند اگر بعد از پوست كندن با مرى عذب ( گوارا ) و كمى سركه تهيه نموده و قبل از غذا بخورند سبب تليين مزاج مىگردد . ريشه آن بيشتر باعث ايجاد نفخ شده و ديرتر از بدن خارج مىگردد كسانى كه مزاجشان حار نيست بايد با خوردن چغندر و مرى و ريختن دانهها و ادويه