پياز ضد اسكوربوت ( بيمارى كه در اثر كمبود ويتامين
C
به وجود مىآيد ) و ضد بيمارى قند است . گلوكونين آن خاصيت كم كننده قند دارد و طول مدت اثرش بيشتر از
انسولين مىباشد .
پياز ادرارآور است و در استسقاء ( مرضى كه شخص آب زياد مىخواهد ) و تشمع كبدى بسيار خوب است و براى حبس البول ، سنگ كليه و مثانه ، ورم ساقها ، ورم مثانه و پرستات و روماتيسم مفصلى مفيد مىباشد ( نوشته شده بيمارى كه استسقاء داشت با خوردن روزى نيم كيلو پياز شفا يافت ) .
پياز در آلبومينورى سرطان كبدى ورم پرده بيرونى دل و ذات الجنب ( آماس شش همراه با چرك پهلو ) مفيد است . عربها پياز را خرد كرده در سركه قرار داده و آن را براى از بين بردن لكههاى قرمز روى پوست مىمالند . در صحرا براى رفع عطش يك پياز مىمكند و موادى از پياز براى تقويت قواى جنسى جدا مىكردند ( مقوى در زن و مرد ) .
پياز مجارى تنفسى را ضد عفونى كرده از آن شربتى براى درمان گريپ ( آنفولانزا ) مىسازند . پياز خود كمى دير هضم است ولى بر روى مخاط و غدههاى شكم عمل مناسب و مفيدى را انجام مىدهد و لذا بايد گفت براى درمان كليه بايد پياز خام و جهت درمان معده و روده پياز پخته خورد .
پياز داراى دياستازى است كه به هضم نشاستهايها كمك مىكند . پياز نيم پخته را براى سوختگىها و بواسير به كار مىبرند و نيز براى شكم روش ( اسهال ) رفع خستگى و بىاشتهائي و غيره مصرف مىگردد .
پياز خام :
براى كسانى كه معده فعال و سالم داشته باشند غذاى بسيار مناسبى است ولى طبق نظر
cazin
اگر حساسيت در مقابل مصرف پياز داشته باشند يا افرادى كه سابقه خونريزى يا ناراحتىهاى پوستى نظير سودا و غيره داشته باشند بهتر است از مصرف آن خوددارى كنند اگر پياز به ملايمت پخته شود و به آن تدريجا كره افزوده گردد در رفع