هميشه باقى ماند و محو نشود و هر چه پيشوايان كفر و پيروان ضلالت در محو آن بكوشند اثرش روشنتر و كارش روز به روز برتر شود .
[ رمز 94 ] در عبور اسراى اهل بيت از قتلگاه شهداء ، براى بار دوم حيات امام عصر ( امام زين العابدين ع ) در خطر افتاد چون قلب مبارك امام ( ع ) مظهر رحمت كاملهء الهى و ترحّم بر عموم عباد است ، منظرهء دلخراش شهداى كربلا از دو نظر امام را تحت تأثير قرار داد : يكى از نظر حال رقّتبار آن تنهاى پاره پاره و بىسر كه لخت روى خاكها افتاده بودند و هر بيننده را تا حدّ جانبخشى متأثر مىكرد جز اشرار دشت كربلا كه خون چشم آنها را گرفته بود و از حال انسانيت بدر شده بودند و عواطف عاليهء بشريه از آنها سلب شده بود ؛ و دوم از نظر تأسفى كه براى آن مردم گمراه بر وجود امام كه شمع هدايت است مستولى شد و ملاحظه كرد كه اين مردم تا آنجا در تيرگى و ظلمت ظلم ، فرو شدهاند كه به كلى مشاعر و احساسات خود را از دست داده و فرق ميان مؤمن و كافر و ذريهء پيغمبر ( ص ) و نژاد كفار ترك و ديلم نمىگذارند و با همان ديدهاى كه به كشتگان كفار در ميدانهاى جهاد اسلامى نگاه مىكردند به كشتگان اولاد رسول و ياران با ايمان و خداپرست او نگاه مىكنند و اين همان تأثرى بود كه بر وجود پيغمبر ( ص ) از ملاحظهء گمراهى قريش در به دو بعثت مستولى مىشد و خدا در قرآن مجيد بدان اشاره فرموده است
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 493
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٤٩٣