( 1 ) در « كامل بهائى » است كه : عمر بن سعد روز عاشوراء و فرداى آن روز را تا ظهر هنگام بماند و جميع شيوخ و معتمدان را بر امام زين العابدين ( ع ) و دختران امير المؤمنين ( ع ) و زنان ديگر كه همه بيست زن بودند بگمارد ، امام بيمار بيست و دو سال داشت و امام باقر ( ع ) چهار سال و هر دو در كربلا بودند و خدا آنها را حفظ كرد . در « مناقب » است كه همهء اهل حرم را به اسيرى بردند جز شهربانو كه خود را در فرات تلف كرد .
[ رمز 93 ] اگر منظور ، مادر امام زين العابدين ( ع ) باشد كه طبق روايات صحيحه در حال ولادت امام وفات كرده است و در صحراى كربلا نبوده مگر آنكه شهربانويه نام ديگرى از همراهان حسين ( ع ) باشد .
( 2 ) ابن عبد ربه در « عقد الفريد » گويد : دوازده بچه پسر از بنى هاشم اسير شدند كه محمد و على پسران حسين جزء آنها بودند و فاطمه بنت الحسين ( ع ) با آنها اسير شد و بنياد حكومتزادگان ابو سفيان متزلزل گرديد و آرام نشد تا پادشاهى آنها از ميان رفت تا عبد الملك بن مروان به حجاج بن يوسف نوشت ، مرا از خون اهل اين خانواده بر كنار دار زيرا خودم ديدم كه : چون بنو حرب حسين ( ع ) را كشتند ، ملكشان بر باد رفت ( 3 ) ( ط ) ازدى گويد : ابو زهير عبسى ، از قرة بن قيس تميمى بازگفت كه : من نگران بودم كه زنان حرم به قتلگاه حسين ( ع ) و اهل و اولادش گذشته و شيون كردند و سيلى به چهره زدند ، گفت : هر چه را فراموش
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 491
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٤٩١