( 1 ) گويم : حسين ( ع ) در روز جمعه دهم محرم سال شصت و يك از هجرت ، پس از نماز ظهر شهيد شد و پنجاه و هشت سال داشت و قولى هست كه روز شنبه و يا دوشنبه شهيد شده ولى درستتر همان جمعه است . ابو الفرج گويد : اينكه عامه گويند روز دوشنبه كشته شده باطل است و روايتى هم ندارد چون غرهء محرمى كه در آن شهيد شده طبق استخراج از همه زيجها به روش حساب هندى روز چهارشنبه بوده و نتواند كه دهم آن دوشنبه باشد و اين خود دليل درستى است كه مطابق روايت هم هست .
( 2 ) شيخ مفيد ( ره ) در ضمن شرح شهادت حسين ( ع ) در روز عاشوراء گفته است : عمر بن سعد صبح آن روز كه جمعه بود و گفتهاند روز شنبه بود و طبق خبر گذشته محققاً روز جمعه بود و در بيان ورود او به كربلا گفته است : سپس فرود آمد و آن روز پنجشنبه دوم محرم سال شصت و يك بود .
( 3 ) در « تذكره » سبط است كه مقتل او روز جمعه ميان نماز ظهر و عصر بود زيرا با اصحاب خود نماز خوف خواند و گفتهاند روز شنبه بود و ما آن را ذكر كرديم . و در آن كتاب است نيز كه در قاتلش چند قول است ، هشام بن محمد گفته : سنان بن انس نخعى است ، دوم حصين بن نمير را گفتهاند كه به او تيرى زد و فرود آمد و سرش را بريد و به كمر اسبش آويخت تا مقرّب ابن زياد گردد ، سوم مهاجر بن اوس تميمى ، چهارم كثير بن عبد اللَّه شعبى ، پنجم شمر بن ذى الجوشن . انتهى . گويم : ششم خولى بن يزيد اصبحى .
( 4 ) محمد بن طلحه شافعى و على بن عيسى اربلى امامى گفتهاند : عمر بن سعد به يارانش گفت : فرود آئيد و سرش را جدا كنيد ، نصر بن حرشه ضبابى فرود آمد
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 462
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٤٦٢