( 1 ) مىگويم : مواسات أبو الفضل با حسين ( ع ) به يادم آورد كه داستان مواسات پدرش امير المؤمنين ( ع ) را با برادر و پسر عمّ خود رسول خدا ( ص ) زيور كتاب سازم :
( 2 ) جاحظ در كتاب « عثمانيه » طبق نقل ابن ابى الحديد گفته است : ابو بكر در مكه پيش از هجرت گرفتار شكنجه بود و على بن ابى طالب آسوده خاطر مىزيست نه مطلوب بود و نه طالب . . . الخ .
( 3 ) ابو جعفر اسكافى در جوابش گفته : ما به حديث صحيح با سند بيان كرديم كه على ( ع ) روزى كه اسلام آورد بالغ و كامل بود و با زبان و دل مشركان قريش را مىراند و بر خاطر آنها گران بود و او بود كه درون محاصرهء شعب گرفتار بود نه ابو بكر ، او بود كه در تنگناى تاريك اين محاصره با رسول خدا ( ص ) همراز بود و جام تلخ شكنجه از دست ابى لهب و ابو جهل و ديگران مىنوشيد و در آتش گرفتارى مىسوخت و با پيغمبر خود آزار مىكشيد ، بار بزرگى بر دوش داشت و كار خطرناكى در پيش ، چه كسى بود كه در دل شب چون دزد هراسان از شعب بيرون مىشد و مخفيانه به دستور ابى طالب نزد بزرگان قريش چون مطعم بن عدى و ديگران مىرفت و با هزار ترس و لرز بار خواربار براى بنى هاشم به دوش مىكشيد ، و اگر دشمنانى چون ابو جهل او را برخورد مىكردند خونش را مىريختند ، على ( ع ) بود كه در محاصرهء شعب چنين مىكرد يا ابو
هامش
شكستى پشتم اى شمشيد قامت * نمىيابد درستى تا قيامت
دريغ از بازوى زورآزمايت * دريغ از پنجهء خيبرگشايت
دريغ از اهل بيت بىپناهم * دريغ از ياور و مير سپاهم