سهم آبش را به رسول خدا ( ص ) وامىگذاشت ، او بود كه در بيمارى رسول خدا ( ص ) پرستارش بود و در تنهائى مونسش بود ، ( 1 ) و ابو بكر از همهء اين گرفتارىها بر كنار بود و رنج و مشقت آنها را نداشت و از احوال آنها بىخبر بود مگر بطور اجمال ، سه سال مناكحه و معاملهء آنها را تحريم كرده بودند ، در شعب زندانى بودند و نمىتوانستند بيرون آيند و در كار خود نظرى كنند ، چگونه جاحظ اين فضيلت را فراموش كرده و اين امتياز را از خاطر برده است كه نظيرى ندارد . انتهى .
اين يكى باشد از فضائل وى * سنجشى كن فضائل ديگرش
( 2 ) مداح امير المؤمنين ( ع ) شيخ ازرى ( ره ) به اين فضيلت اشاره كرده و سروده :
بود اندر حصار شعب نبى را از جفاى قريش يار و مددكار كاز پيمبر نبد رعايت حرمت همهء خويشان بريده رشته زنهار مردمى تازه كرده رشتهء عدوان كه خداشان كند سريع گرفتار كى به سختى شود جدا على از او كاز ازل بوده است يار وفادار ( 3 ) گويم : ابو جعفر اسكافى درست گفته كه در بيمارى ، على ( ع ) پيغمبر ( ص ) را پرستارى مىكرده زيرا ابن ابى الحديد از سلمان فارسى روايت