كمك به دولت ظالم و ناحق و رواج بدعت از اين قبيل است و خود روايت امام صادق ( ع ) دلالت دارد كه اين مرد در آغاز كار كمك و يار عثمانىها بوده و در قشون معاويه خدمت مىكرده و گناهش جز جانبازى در راه حق علاجى ندارد ، اين است كه امام مظلوم پس از يادآورى او وى را به اين معالجه دعوت كرده است و فرموده : اگر در راه من از جان بگذرى خداوند از گناهت مىگذرد زيرا بدين وسيله دين حق ترويج شود و تخت ظلم بنى اميه سرنگون گردد و خطائى كه در سابقهء عمر خود مرتكب شدى جبران گردد .
پس از آن گفته :
اين ابيات هم از او معروف است :
مستان اميه شب بخوابند ولى از سوز شهيدان به فغان آل على ضايع نشد اسلام مگر زان تيره كه احمقانشان خود را امير دانند و در ناز و نعمت بسربرند مردان خدا همه گرفتار ستم فريادرسى نيست نه حاكم نه ولى سوگند به جانت كه غمينم همه عمر گريم ز دو ديدهام خون دلى
نفس المهموم ( در كربلا چه گذشت ) ( فارسي ) — صفحة 248
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢٤٨