جمعيت آن 1310 نفر بوده است . اين ديه از اين پيش بسيار آبادتر و شكوفايى اقتصادى آن بهتر بود و به علت اينكه بر سر راه شيراز واقع بود ، محل باراندازى كاروانان به شمار مىآمد و كاروانسراى بزرگ شاه عباسى آن هنوز هم باقى است . اينك ( 1380 ) به علت كم شدن آب قنات آن و همچنين چاههاى تمام دشت مهيار ، شكوفايى اقتصادى آن كمتر شده و اين آفتى است فاجعهآسا كه دامنگير تمام روستاهاى شهرضا مىباشد . اين ناحيه و اين نامواژه هر دو از نواحى كهن زيستگاههاى آريايى بوده است و دلايل بسيار و از جملهء آنها نامهاى كهن دليل اين قدمت است . حتى خود نامواژهء قمشه ( شهرضا ) همين مسأله را به خودى خود جار مىزند .
واژهشناسى :
چنان كه واضح است مهيار از دو جزء « مه + يار » تركيب شده است . « مه » در ميان همهء معانى ديگر ( خوب و برتر و بزرگ ) تخفيف يافتهء كلمه « ماه » است و « ماه » در نزد ايرانيان همانند « مهر » عزيز و گرامى بوده است و بسيارى از ناموران ايرانى بدان نام خوانده مىشدهاند . « ماه » در اوستايى « مانگ » هم يك واژه كهن است كه به زبان پارسى رسيده است و نام فرشتهء آسمانى و نگهدارندهء كرهء ماه نيز هست .
ماه تشكيل دهنده تخمه و نژاد ستوران است و مربى گياه و رستنى . روز دوازدهم هر ماه براى تقديس به اين نام « ماه » خوانده مىشود و صورت ديگرى از « ماد » هم هست . چنان كه ماه بصره و ماه كوفه دو قسمت نهاوند و دينور را مىگفتند . چون بناى ما بر اختصار است به توضيح بيشتر نمىپردازيم . « ماه » در سفدى و خوارزمى به صورت « ماخ » آمده است و همان است كه فردوسى نام كسى از كسان را مىشمارد كه در جمعآورى و داستانهاى قديم و شاهنامهء ابو منصورى كمك كرده است . بسيارى از ناموران ايرانى به نام « ماهيار » نامبردار شدهاند و ايرانيان خوش مىداشتند كه زيستگاه خود را به « ماه » نامبردار سازند . جزء دوم اين نامواژه « يار » ، همان است كه در فارسى به معناى دوست و معشوق آمده و در ادبيات فارسى بسيار از آن ياد شده است ، از ريشهء كلمهء يارستن به معناى توانستن . بههرصورت « ماهيار » يك نام كهن و دلنشين است . براى تفصيل بيشتر به منابع ديگر و از جمله گزارش اوستا مراجعه فرماييد .
ميامى
May mi
ميامى ديه كوچكى است از دهستان پيشكوه يزد كه در سال 1345 فقط 2 نفر جمعيت داشته