كه در كشف غطا بر خلاف تصور بينند در حيرت افتند . اما دانستن چنان مىبايد كه او را در هستى خالق خود و در يگانگى او و در نزاهت او از هرچه خاصهء ممكن است علمى حاصل شود همچنانكه حاصل شده است بوجود خود كه اگر اهل عالم جمع شوند و صد هزاران شبههانگيزند و حجت گويند بر كسى كه تو نيستى يا تو دو كسى و هرگز آنكس را وهم نشود بلكه قطعا هيچ شبهه در دل او راه نيابد به سخن ايشان ، و داند كه غير مطابق مىگويند به يقين . هرگاه كه در الهيات كسى در خود اين علم مىبيند او به حق عالم است و اگر نمىبيند بايد كوشيد تا حاصل كند و خود را خواب خرگوش نبايد داد كه اين به حكايت راست نيايد ، چون همه كس اين معنى را مقراند ، و عامى باشد كه اگر به شمشيرش پاره كنند از اين اعتقاد برنگردد اما هركه اينجا به حق عالمتر از حق از حق برخوردارتر و هركه اينجا جاهلتر آنجا عذاب او سختتر و علم به حق بر قدر متابعت سنت حبيب مطلق ( ص ) و محافظت شريعت حاصل شود سالكان طريقت و اصلان حقيقت را . و هر علم كه نه بر قانون متابعت او باشد « جهل از آن علم به بود صد بار »
راوى گويد كه حضرت « علاء الدوله سمنانى » قدس سره در بيان اين معارف بود كه خادم سفره بگسترد و اين سخن درافتاد كه :
شيخ ابو سعيد را پرسيدند كه : رسول خداى ( ص ) فرمود كه : هرچند دست در كاسه بيشتر ، بركت بيشتر ، كه : « تزاحم الايدى على الطعام بركة » و صحابه در يك كاسه طعام مىخوردند . چونست كه شما مىفرماييد كه هر درويشى را كاسهء جدا مىنهند . و اين كاسهء جدا نهادن هر درويشى را ، شيخ ابو سعيد نهاده است و طريقهء او است كه بعد از او مشايخ پسنديدهاند . بارى در جواب چنين فرمود كه : در آن وقت طعام را به ايثار مىخوردند چنان كه نص قرآن بر آن شاهد است ، قوله تعالى
« وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ »
آن بهتر بوده كه باهم خورند تا چندانكه ايثار بيشتر ، بركت بيشتر نازل گردد . اكنون