كه راه عبور آن ، از خانهء مرد انصارى مىگذشت . سمره براى سركشى به نخل خويش از اين خانه مىگذشت بىآن كه از او اجازه بگيرد . مرد انصارى به ستوه آمد و به سمره گفت : اين كار تو مايهء مزاحمت خانوادهء من است . چراكه شايد آنان در وضعيتى باشند كه نبايد در آن وضع ديده شوند . پس از اين ، هنگام ورود ، اجازه بگير تا اهل خانه در وضعيت مناسب قرار گيرند . سمره گفت : من به باغ خود مىروم و اجازه لازم نيست .
مرد انصارى شكايت نزد رسول خدا برد . پيامبر نيز به سمره فرمود : هنگام ورود اجازه بگير . سمره گفت : اين كار را نخواهم كرد . حضرت فرمود : از اين درخت دست بردار در مقابل ، درختى با همين ويژگى در جاى ديگرى به تو مىدهم . وى نپذيرفت . بر درختهاى خود افزود تا به ده رسيد ، امّا سمره سر باز زد .
پيامبر فرمود : در بهشت يك درخت براى تو ضمانت مىكنم . سمره باز هم نپذيرفت . پيامبر خطاب به وى فرمود : تو مرد زيانبارى هستى . و زيان و زيانبارى بر مؤمن روا نيست ( انّك رجل مضار . و لا ضرر و لا ضرار على مؤمن ) . سپس دستور به كندن آن درخت دادند و به سمره فرمود : برو آن را در جاى ديگرى كشت كن .
كلينى همين روايت را در جاى ديگر بدون كلمهء « على مؤمن » نقل كرده است .
شيخ صدوق در كتاب من لا يحضره الفقيه همين روايت را به صورت « لا ضرر و لا ضرار فى الاسلام » نقل كرده است .
تحقيق در واژگان اين روايت
امام خمينى ، واژگان « لا ضرر و لا ضرار » را جزء روايت سمره مىداند ، امّا بر آن است كه اين واژگان به صورت مستقل در روايات نيامده است .
شيخ الشريعه اصفهانى و مرحوم نائينى ، وجود واژگان « لا ضرر و لا ضرار » در حديث « شفعه » و « منع فضل ماء » را مردّد دانستهاند .
در كلّ ، وجود واژگان « لا ضرر و لا ضرار » در ضمن احاديث ، محلّ ترديد نيست .