او را در دل مرم خواهند افكند و دلشان را در تسخير او خواهد نهاد . چرا كه خداوند ملك و ملكوت را چنان تدبير مىكند كه براى اهل ملك و ملكوت كافى افتد . لذا به اندك رزقى خشنود باشد و بدان كه اگر تو هم از او بگريزى او به سوى تو خواهد آمد و اگر اهل تقوا و توكّل باشى به عيان صدق سخن حق را خواهى ديد كه :
« وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ »
133 . بلى شرط تضمين رزق ، آن نيست كه تو را با گوشت مرغ و اغذيهء لطيف پذيرايى كنند ، همين كافى است كه قوت لايموتى برسانند كه مايهء دوام حيات باشد . مجارى و منابع رزقشمار و كران ندارد و هر كه دل با ضمانتگر مشغول دارد و به ضمانت او يقين آورد ، رزق مضمون او بىحيله و بىگمان خواهد رسيد . كسانى نزد جنيد آمدند . جنيد پرسيد : چه مىجوييد ؟ گفتند : رزق . گفت : اگر مىدانيد شما را فراموش مىكند به يادش آوريد .
گفتند : در خانه مىنشينيم تا ببينيم چه خواهد شد . گفت : توكل توأم با امتحان ، عين شك است . گفتند : پس چه حيله كنيم ؟ گفت : هيچ حيله مكنيد . لذا قانع باش و صدق وعد خدا را نظاره كن كه از راههاى نامحتمل چه روزىهاى شگفتى به تو خواهد رساند . كسانى كه شهرتى به علم و عبادت دارند ، و به يك وعده غذا در شبانهروز خرسندند و به جامهاى خشن بسنده مىكنند مطمئن باشند كه رزقشان علىالدّوام خواهد رسيد و بلكه چندين برابر حاجتشان نصيب خواهند يافت . لذا بسى ناپسند است كه چنين كسانى از توكل دست بردارند و به طلب رزق اهتمام ورزند . دنبال كسب رفتن براى همهء دينداران قبيح است و براى عالمان دين قبيحتر « فالاهتمام بالرزق قبيح بذوى الدّين و هو بالعلماء اقبح » . چرا كه شرط عالم بودن قناعت است و رزق عالم قانع و جماعت كثيرى كه با وى زيست مىكنند ، بىگمان خواهد رسيد . مگر اين كه عالمى نپسندد كه از دست مردم چيزى بپذيرد و بخواهد كه نان جهد خويش را بخورد . اين براى كسى كه سير باطن ندارد و به علم و عمل ظاهر سلوك مىكند نيكوست امّا كسب براى اهل باطن مخل تفكر است . لذا اينان بهتر است كه به سلوك باطن مشتغل باشند و عطيهء مردم را كه متقربا الى اللَّه انفاق