تكميل گرديده و در نهايت با نبوّت پيامبر اكرم ( ص ) به كمال رسيده است . ( 25 )
غرض اصلى از انبعاث اين نبوّت تشريعيه از نظر فيض ، آن است كه « عالم ملك در خدمت عالم ملكوت قرار گيرد ، مخلوقات به سوى خداى متعال سوق پيدا كنند ، شهوات در خدمت عقول قرار گيرد ، دنيا به سوى آخرت ارجاع يابد ، انسانها به جانب اين امور انگيخته شوند و از مخالف آن بازداشته شوند تا از عذاب آخرت و و بال و وخامت عاقبت و سوء مآل نجات يابند و به قدر استعدادشان به سعادت قصوى دست يابند » . ( 26 )
بنابراين ، بهترين و ايدهآلترين نوع حكومت از نظر فيض ، حكومتى است كه نبى ( انسان كامل ) در رأس آن قرار گرفته باشد ، زيرا كه او كسى است كه از هر جهت براى سياست دنيوى و اعتلاى جنبهء معنوى و اخروى انسانها اولويت دارد . و تنها نبى است كه از ميان حكّام پنجگانهء حاكم بر وجود انسان ، از عقل كامل و شرع الهى و عرف و طبع و عادت سالم برخوردار است . نبى در واقع مصداق حقيقى عقل كامل محسوب مىشود و از آنجا كه عقل كامل در ميان احكام ديگر از همه مقدّم به حكومت بر انسان است ، ( 27 ) پس نبى از هر كسى بر حكومت بر انسانها اولى است و تنها اوست كه علاوه بر « سياست دنيوى » يعنى « حفظ اجتماع ضرورى انسانها » قادر به تدبير امور معنوى و اخروى آنهاست . ( 28 ) لذاست كه در كلام الهى نيز آمده است :
« النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ »
، پيامبر اولى به مؤمنين است در همهء امور ، يعنى جميع امور دينى و دنيوى . امّا در امور دينى ، به خاطر اين كه هر نبىاى ، پدر امّتش تلقّى مىشود ، از اين حيث كه او اساس آن چيزى است كه حيات ابدى آنها به آن زنده است . و لذا پيامبر اكرم ( ص ) مى فرمود : « انا و على ابوا هذه الامّة » ، امّا در امور دنيوى ، بخاطر اينكه خداوند متعال آنان را ملزم داشته تا به مؤُونهء مردم و تربيت ايتام و محجورين آنها پرداخته ، معيشت آنان را تأمين نمايند . ( 29 )
بنابراين ، حكومت پيامبر گرامى اسلام ( ص ) كه خاتم نبوّت مطلقه نبوّت مقيّده است ، از نظر فيض كاملترين نوع حكومت است ، زيرا كه پيامبر ( ص ) « خردمندترين