اكتفا نموده ، خود را بر ذكر خدا و تزكيه نفس بسته ، و بالجمله افعالى را كه در قرآن و حديث بدان ترغيب نمودهاند به جاى مىآورند ؛ به جهت همين افعال آزار مىكنند ( 18 ) ، و حال آنكه حق تعالى مىفرمايد :
« وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً »
، يعنى : آنانى كه مؤمنين را مىآزارند ، بىجرمى كه موجب آزار باشد ، هر آينه برداشتند بهتانى عظيم و گناهى هويدا را .
و ببايد دانست كه امور شنيعه كه از جهّال اين دو طايفه صادر مىشود بسيار است ليكن هيچكدام به حدّى نمىرسد كه موجب تكفير و جواز لعن شود ( 19 ) ، بلكه هر دو بر ايمان خود باقيند و غيبت ايشان جايز نيست مگر در فسقى كه تظاهر به آن كنند ( 20 ) .
و از اين اجوبه اكثر آن سؤالها كه در « طومار » مذكور است معلوم مىتوان كرد ، و ليكن ما به موجب التماس ايشان همه را در ذيل « سؤال » باز نوشتهايم ، و كيفيّت سلوك راه حق را از رسالهاى چند كه در اين باب نوشتهايم بطلبند ، « زاد السالك » و « ترجمةالشريعه » و « الفت نامه » و غير آن . وفّقكم اللَّه لارشد و الصواب فى كلّ باب . و كتب محمّد بن مرتضى المدعوّ بمحسن عفا اللَّه عنه . و الحمدللَّه رب العالمين ، و الصلاة على محمّد و آله الطاهرين . ( قد نقل هذه الرسالة عن نسخة الاصل التى هى بخطّ المصنّف دام ظلّه . تمّ . )