كار دين احتياط و تنها بر امور يقينى تكيه كنند ، درست همانطور كه ايمّهء اطهار ( ع ) دستور دادهاند [ رفتار كنند ؛ ] چرا كه اشتباه و اشكال در مسائل و ادلّهء فراوان بوده و شبهات و اختلافات و رسوخ هواى نفس در اظهار نظرها فراوان است . ( 31 )
وى در پاسخ استفتاى ديگرى كه از وى دربارهء به آواز خواندن آيات قرآنى شده ، بار ديگر نظر خود را داير بر تحريم تأكيد كرده است . وى مىنويسد :
خلافى ميان علماى اماميه ( رضوان اللَّه عليهم اجمعين ) نيست در اين كه غنا و سرود حرام است و از احاديث متعدده ظاهر مىشود كه كبيره است ؛ فرقى نيست كه غنا در قرآن باشد يا شعر يا غير آن . و فتواى بعضى از علماى سابق به تحريم رقص و تصفيق به نظر رسيده و فتواى كسى به اباحت آن به نظر نرسيده است .
كتبه الفقير محمّد باقر السبزوارى . ( 32 )
اين پاسخ ، ما را با مشكل بيشترى دربارهء ديدگاه محقّق سبزوارى رو به رو مىكند . دشوارى اين است كه چگونه است محقّق با داشتن رسالهء تحريميه و اين پاسخ صريح ، آن چنان از ناحيهء دانشمندان ضدّ صوفى اين دوره ، مورد حمله واقع شده است ؟ بهنظر مىرسد براى مخالفت ، انگيزههاى ديگرى هم در كار بوده است .
فيض كاشانى و مسألهء غنا
فقيه ديگرى كه تمايلاتى از هر جهت مشابه محقّق سبزوارى داشت ، بلكه بهمراتب در اين مسأله از او صريحتر بود ، ملّامحسن فيض كاشانى ( م 1091 ه . ق ) است . وى نه تنها در گرايش فقهى خود همانند وى مىانديشيد - و اين خط تا صاحب مدارك ( محمّد بن على موسوى عاملى ( م 1009 ه . ق ) و از آنجا تا مكتب فقهى مقدس اردبيلى ادامه مىيابد - ( 33 ) بلكه در مبحث نماز جمعه و از جمله همين بحث غنا نيز همان عقيدهء سبزوارى را داشت . به علاوه ، وى نيز همانند محقّق ، شخصيّت سياسى داشت و مدّتى منصب امامت جمعهء اصفهان را عهدهدار بوده و با شاه عبّاس دوم ( 1052 - 1077 ه . ق ) و سپس شاه سليمان ( 1077 -