فَاجْتَنِبُوهُ )
ترك شرب ، و ترك مداوا كردن با آن است . و بالجمله در آيهء مزبور دلالتى بر وجوب شستن جامه از آن نيست ، تا نجاست را بتوان از آن استنباط كرد ، و امر به شستن جامهء شراب آلوده كه در بعضى اخبار آمده احتمال دارد به استحباب حمل شود ، پس نجاست عرفى خمر ، قطعى نيست و به همين جهت شيخ صدوق صاحب « من لا يحضره الفقيه » به طهارت خمر قائل شده است .
نگارنده گويد :
به جز شيخ صدوق گروهى ديگر از فقهاى شامخين به طهارت خمر فتوا دادهاند .
از جمله مشهورترين آنان ابن بابويه پدر شيخ صدوق ، و جعفى ، و ابن ابى عقيل عمّانى و جمعى از محقّقان متأخّر از جمله محقّق اردبيلى ، آقا حسين خونسارى ، سيّد محمّد صاحب مدارك ، محقّق سبزوارى صاحب ذخيرة المعاد و گروهى از فقهاى نامى اهل سنّت از جمله ربيعه ، شيخ و استاد ، مالك بن انس و داوود ظاهرى و سيّد محمّد على شوكانى مىباشند .
اينك از ميان آن جمع ، پاى سخن ملّامحمّد باقر سبزوارى مىنشينيم كه از معاصران و دوستان ملّامحسن فيض بوده ، و طبعاً با هم مفاوضات علمى داشتهاند .
وى در ذخيرة گويد : « 1 »
قول مشهور در ميان اماميّه ، نجاست خمر است . شيخ و سيّد ، و ابن زهره ، و ابن ادريس ، عدم خلاف ، يا اجماع ، مسلمين را بر آن ادّعا كردهاند . ابن ابى عقيل كه يكى از فقهاى قديم است به طهارت آن فتوا داده آنجا كه گويد :
كسى كه جامه يا بدن او به شراب يا هر مسكرى آلوده شود ، شستن آن دو ( جامه يا بدن ) لازم نيست ، زيرا خداوند تعالى كه خمر و مسكرات را تعبّداً حرام فرموده نه به خاطر نجاست آن .
ابن بابويه نيز به طهارت خمر و هر مسكر ديگر نظر داده آنجا كه گويد :
هامش
( 1 ) ذخيرة المعاد ، چاپ سنگى بدون شمارهء صفحات ، در مبحث طهارت .