درِ هفتم : در اهوال « 1 » موت و قيامت
در اخبار معتبرهء واجب التصديق ثابت شده كه مؤمن « 2 » در وقت احتضار ، پيغمبر و اميرالمؤمنين و ائمهء معصومين - صلوات اللَّه عليهم - را ببيند و از ايشان بشارتها به نعيمهاى « 3 » بهشت بشنود و خوشحال شود « 4 » و به طيب نفس ، جان بدهد .
شب رحلت هم از بستر روم بر قصر حور العين * اگر در وقت جان دادن تو باشى شمع بالينم
و چون داخل قبر شود دو فرشتهء خوش صورت نزد او آيند و او را از پروردگار و دين و پيغمبرش سؤال نمايند و جواب با صواب شنوند ، پس او را بشارت دهند به نعيم بهشت و قبر را بر وى فراخ گردانند و درى از بهشت بر او بگشايند ، پس به آسايش بخوابد تا روز قيامت ، مگر آنكه بدخو بوده باشد ، يا سخنچين ، يا از رشحات « 5 » بول اجتناب نكرده باشد يا آلودهء بعضى معاصى و اخلاق مذمومه بوده باشد كه او را به فشارش « 6 » قبر و عذاب آن « 7 » مبتلا مىسازند آن مقدار كه از آن آلودگىها پاك شود .
هامش
( 1 ) . نسخهء « ث » : « احوال » .
( 2 ) . نسخهء « م » و « ث » : « مؤمن كامل الايمان » .
( 3 ) . نسخهء « ث » : « نعمتهاى » .
( 4 ) . نسخهء « م » و « ث » : « خوشحال گردد » .
( 5 ) . جمع رشحه ، چكه ، قطره
( 6 ) . فشار دادن .
( 7 ) . نسخهء « ق » و « خ » : « عذاب او » .