معجم الادباء ( ص 49 ) آمده است : « در سن هفت سالگى قرآن را از بر كردم و به سن هشت سالگى با مردم نماز گزاردم و در سال نهم از عمرم به كتابت حديث پرداختم » . 22
استادان طبرى در رى متعدد بودند ، ابو مقاتل به او فقه آموخت ، سلمة بن فضل استاد او در مغازى ابن اسحاق بود . كتاب المبتدا را در محضر احمد بن حماد دولابى فرا گرفت و خود شرح مىدهد كه چگونه چون ديوانگان با پاى پياده از رى به ده دولاب كه اكنون يكى از محلههاى سنتى شهر تهران است ، آمد و شد داشته است . محمد بن حميد رازى كه از حافظان حديث بود ، يكى ديگر از استادان وى در دانشهاى اسلامى خاصه در حديث بوده است ، همچنين از مثنى بن ابراهيم آملى بايد نام برد كه معارف ديگرى را به طبرى آموخته است .
پدر طبرى از دنيا بهره داشت و از فرزند خود نيز راضى بود و به آينده او بسيار اميدوار 23 خاصه اينكه خوابى ديده بود كه طبرى چنين نقل مىكند :
« پدرم گفت به خواب ديدم در خدمت رسول خدا صلى اللّه عليه و آله نشستهام و توبرهاى پر از سنگ همراه دارم و سنگها را به پيشگاه حضرتش مىافكنم . تعبيرگوى خواب به پدرم گفت : همانا پسرت به بزرگى در دين خود استوار مىشود و از شريعت خود دفاع مىنمايد . لذا پدرم مصمم گرديد كه مرا از اوان كودكى در تحصيل علم مدد و يارى نمايد . » 24
طبرى در همان آغاز جوانى ، پايههاى استوارى در معارف اسلامى بدست آورد و با دانشهاى رايج در شرق اسلام خاصه در رى ، كه خراسان و ماوراء النهر را به اقليم پارس و بغداد و شام پيوند مىداد و دامنه آن تا مصر و مغرب اسلامى و اندلس كشيده مىشد ، آشنايى يافت ، كه صيت صولت احمد بن حنبل ( 164 - 241 ق ) كه در اخبار و حديثدانى همه مجامع دينى و مدارس علمى را فراگرفته بود ، شوقى در دل ابو جعفر به وجود آمد به گونهاى كه از رى دل بركند و راه بغداد در پيش گرفت .
ب - اقامت در بين النهرين
طبرى زمانى به بغداد رسيد كه امام احمد بن حنبل از جهان رخت بربسته بود ، به همين دليل ، اين جوينده دانش و فضيلت به سوى بصره عزيمت كرد تا از محضر مشايخ و