محمد بن عبد اللّه بن حكم و برادرش عبد الرحمن ، در مصر اقامت دارند ، بار سفر بربست و براى كسب علم عازم وادى نيل گرديد . پس از عبور از بيروت و آموختن تلاوت قرآن برحسب قرائت شاميان در محضر عباس بن وليد ( مدت هفت شب در مسجد جامع ) در سنى بتحقيق كمتر از سى سالگى ، وارد فسطاط مصر شد . ورود طبرى را به مصر سال 253 ق نوشتهاند و ابو الحسن سراج مصرى اديب نامور آن روزگار ، نخستين كسى است كه طبرى از محضرش برخوردار شده است . استاد از ابو جعفر جوان در فقه ، حديث ، لغت ، نحو ، شعر و عروض خليل بن احمد ، پرسشها كرد ، و چون او را مستعد و مطلع يافت ، تعليم او را پذيرفت . 26
طبرى چندين سال در مصر اقامت داشته و از محضر يونس بن عبد الاعلى صدفى در قرائت قرآن سودها جسته آنگاه ، از مصر به شام رفت و چندى در آن ديار نيز به تعليم و تعلم پرداخته تا سرانجام به بغداد بازآمده و در آنجا به مطالعه و تدريس و تصنيف روزگار گذراند .
د - ياد وطن و ديدار ياران
در سال 290 ق ، به سن 65 سالگى در دوره پختگى و كمال براى دومين بار به ياد آمل ، بسوى زادگاه خويش ، عزم سفر كرد . اما در اين شهر كه بيش از 45 سال از آن دور زيسته بود ، جز ديد و بازديد بزرگان و مشايخ آن ديار و بازماندگانى چند از خويشان و اقوام و باحتمال سروسامان دادن به روستايى كه از پدرش به ارث مانده بود ، حركت ديگرى از او نوشته نشده است .
ه - بازگشت به بغداد و درگذشت
طبرى پس از اقامت موقت به بغداد مراجعت كرد و در محله قنطرة البردان سكونت گزيد و طالبان و شيفتگان تاريخ و حديث و تفسير را آموزش فراوان داد . بسيارى از بزرگان و اميران مفتخر به آميزش با او بودند ، اما ابو جعفر ، جز مطالعه و بحث و تأليف از هر كار و وظيفهاى دورى مىجست . مال و منصب را طالب نبود ، شاگردان خود را كه گاه او را در ارتباط با ديوانيان خليفگان مىپسنديدند ملامت مىكرد ، از تربيت فرزندان