خاص خود كه بعدها سرمشق اكثريت مورخان شد ، آغاز كرد . اكنون به ذكر منابع كار و كيفيت تأليف و تصنيف طبرى مىپردازيم .
منابع طبرى در تدوين تاريخ :
طبرى بيشتر از آثار مكتوب نيمهءاول قرن نخست تا نيمهءاول قرن سوم ( 50 - 250 ه ) سود جسته است و از تأليفات معاصرينش بهره برنگرفته است 8 . منابع كار طبرى بر حسب موضوعات به شرح زير است :
1 . در تاريخ پيامبران و فرستادگان الهى ، كتب تفسير و سيرهء ابن اسحاق و كتابهاى وهب بن منبّه .
2 . در تاريخ ايران ، ترجمهء كتب ايرانى به عربى بويژه كتابهاى ابن مقفّع و هشام كلبى و آنچه از معلومات و اطلاعات تدوين شده و اسناد حيره كه به دست او رسيده است .
3 . در تاريخ روم . آنچه از كتابهاى نصارى كه به عربى نقل شده است .
4 . در تاريخ يهود ، تكيه بر كتب و قصص تورات .
5 . در تاريخ عرب پيش از اسلام . از آنچه عبيد بن شريّه و محمد بن كعب قرظي و وهب بن منبّه ، و بويژه هشام كلبى و ابن اسحاق ، نگاشتهاند ، سود برده است .
6 . در سيرهء نبوى ، به تأليفات ابان بن عثمان و عروة بن زبير و شرحبيل بن سعد و موسى بن عقبه و عاصم بن عمر و ابن شهاب زهرى و ابن اسحاق ، تكيه داشته است .
7 . در تدوين جنگهاى ارتداد « حروب الرّدة » و فتوحات اسلامى از سيف بن عمر اسدى : * و مدائنى ، بهره جسته است .
8 . در نگارش جنگهاى جمل و صفّين به نوشتههاى ابو مخنف و مدائنى و سيف بن عمر ، اعتماد كرده است .
9 . تاريخ امويان را از عوانة بن حكم و ابو مخنف و مدائنى و واقدى و عمر بن شبّه و هشام كلبى ، گرفته است .
10 . در نگارش تاريخ عبّاسيان ، از نوشتههاى احمد بن ابي خيثمه و احمد بن زهير و مدائنى و عمر بن راشد و هيثم بن عدىّ و واقدى و ابن طيفور ، استفاده كرده است 9 .